Το 8χρονο παιδί και οι βάρβαροι μουσουλμάνοι -ή αλλιώς- ΕΛΕΟΣ με τα ηλίθια chain-mail!
Παρενθετικό και ελαφρώς εκτός ύλης το παρόν ποστ.
Σε πολλούς από εσάς πιθανώς να ήρθε ένα chain-mail (δηλαδή mail-αλυσίδα που στέλνεται από χρήστη σε χρήστη) που αναφέρει τα εξής:
Ένα 8χρονο παιδί πιάστηκε σε μία αγορά στο Ιράν να κλέβει ψωμί
- Στο όνομα του Ισλάμ το παιδί πρέπει να τιμωρηθεί, ένα αυτοκίνητο θα πατήσει το χέρι του.
Θα χάσει για πάντα τη δυνατότητα να ξαναχρησιμοποιήσει το χέρι του.
- Είναι αυτή θρησκεία ειρήνης και αγάπης;
Ακολουθούν φωτογραφίες του “γεγονότος” απ’ τις οποίες παραθέτω μια ενδεικτική:
Λίγο περίεργο να θέλουν να του κόψουν το χέρι και να βάζουν από κάτω πετσέτα;
ΝΑΙ! Μιας και η φωτογραφίες είναι από το 2005 από παράσταση δρόμου κάποιου τοπικού φακίρη…
Και φυσικά ένα σωρό ελαφρόμυαλοι αμερικανάκια bloggers και όχι μόνο έσπευσαν να αναδημοσιεύσουν το “γεγονός”, το οποίο προφανώς ταίριαζε με το σχήμα που έχουν στα κεφάλια τους περί “πολιτισμένης δύσης” και “απολίτιστων ισλαμιστών”.
Περισσότερα:
Το γεγονός όπως παρουσιάζεται: http://urbanlegends.about.com/library/bl_caught_stealing_bread.htm
& http://www.epikairo.gr/?p=12866 (δείτε τα σχόλια από κάτω)
Και η πραγματικότητα: http://urbanlegends.about.com/library/bl_caught_stealing_bread3.htm
& http://www.snopes.com/photos/gruesome/crushboy.asp
ΕΛΕΟΣ!
Κ.Κ.Κίνας vs Κ.Κ.Σοβιετικής Ένωσης
Προτάσεις για τη γενική γραμμή του κομμουνιστικού κινήματος (1963)
Το πρώτο κείμενο αποτελεί απάντηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας σε αντίστοιχο του Κ. Κ. Σοβιετικής Ένωσης και αφορά τη γενική γραμμή, τη στρατηγική των κομμουνιστικών κομμάτων διεθνώς. Είναι απ’ τα πρώτα κείμενα της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο κομμάτων στις αρχές της δεκαετίας του ‘60, όταν το ΚΚΣΕ, ιδιαίτερα μετά το 22ο συνέδριό του (1961), παρουσίασε τις θεωρίες της ειρηνικής συνύπαρξης, της ειρηνικής μετάβασης στο σοσιαλισμό, του “παλλαϊκού κόμματος” και “παλλαϊκού κράτους” στο σοσιαλισμό κτλ. Η αντιπαράθεση σ’ αυτό το κείμενο έχει τη μορφή συντροφικής κριτικής, η οποία λίγο καιρό μετά, όπως αποτυπώνεται και στα κείμενα που ακολούθησαν, θα καταλήξει σε ανοιχτή ρήξη και σε πολεμική μεταξύ τους.
Σύνδεσμοι για να το κατεβάσετε:
Οι απολογητές του νεοαποικισμού (1963)
Δεύτερο κείμενο ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας προς το ΚΚΣΕ που αφορά τη στάση του δεύτερου απέναντι στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που ξέσπασαν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την εχθρική στάση του απέναντι σ’ αυτά βάσει των θεωριών της ειρηνικής συνύπαρξης και της θέσης ότι το ζήτημα του ιμπεριαλισμού έχει λήξει με την ανατροπή της αποικιοκρατίας.
Σύνδεσμοι για να το κατεβάσετε:
Rapidshare
iFile
Scribd
Ο χρουστσοφικός ψευδοκομμουνισμός και τα ιστορικά διδάγματα που δίνει στον κόσμο (1964)
Στο κείμενο αυτό υπάρχει μια αναλυτική αντιπαράθεση στη δεξιά στροφή με τις θέσεις που ανέπτυξε το κομμουνιστικό κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης την περίοδο 1956-1964 και αφορούν την ειρηνική συνύπαρξη και το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, τη διεθνή πολιτική του ΚΚΣΕ, τις θεωρίες του παλλαϊκού κράτους και κόμματος.
Σύνδεσμοι για να το κατεβάσετε:
Rapidshare
iFile
Scribd
Λένιν: προς τους λαούς της Ανατολής
…Πρέπει να πω ότι, αν οι ρώσοι μπολσεβίκοι κατόρθωσαν να ανοίξουν ρήγμα στον παλιό ιμπεριαλισμό, να αναλάβουν το εξαιρετικά δύσκολο αλλά και εξαιρετικά ευγενικό καθήκον της διάνοιξης νέων δρόμων της επανάστασης, εσείς οι εκπρόσωποι των εργαζομένων μαζών της Ανατολής έχετε μπροστά σας ένα ακόμη μεγάλο κι ακόμη πιο νέο καθήκον. Γίνεται εντελώς καθαρό πως η σοσιαλιστική επανάσταση που επέρχεται για όλον τον κόσμο, σε καμιά περίπτωση δεν θα συνίσταται μόνο στη νίκη του προλεταριάτου κάθε χώρας ενάντια στη δική του αστική τάξη. Αυτό θα ήταν δυνατόν αν οι επαναστάσεις γίνονταν εύκολα και γρήγορα. Ξέρουμε πως οι ιμπεριαλιστές δεν θα το επιτρέψουν αυτό, ξέρουμε πως όλες οι χώρες είναι οπλισμένες ενάντια στο δικό τους εσωτερικό μπολσεβικισμό και το μόνο που σκέπτονται είναι πώς να νικήσουν το μπολσεβικισμό στο σπίτι τους. Γι’ αυτό σε κάθε χώρα γεννιέται ο εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο συμμετέχουν στο πλευρό της αστικής τάξης οι παλιοί σοσιαλιστές – συμφιλιωτιστές. Έτσι, η σοβιετική επανάσταση δεν θα είναι μόνο και κατά πρώτο λόγο πάλη των επαναστατών προλεταρίων κάθε χώρας ενάντια στη δική τους αστική τάξη, -όχι, θα είναι πάλη όλων των καταπιεζομένων από τον ιμπεριαλισμό αποικιών και χωρών, όλων των εξαρτημένων χωρών ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Στο πρόγραμμα του κόμματός μας, που ψηφίστηκε εφέτος το Μάρτη, εμείς, διαπιστώνοντας την προσέγγιση της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, λέγαμε πως ο εμφύλιος πόλεμος των εργαζομένων ενάντια στους ιμπεριαλιστές και στους εκμεταλλευτές σ’ όλες τις προηγμένες χώρες αρχίζει να συνδυάζεται με τον εθνικό πόλεμο ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Αυτό επιβεβαιώνεται από την πορεία της επανάστασης και θα επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο. Το ίδιο θα συμβεί και στην Ανατολή.
Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η “διαρκής επανάσταση” του Τρότσκι και ο ρόλος της αγροτιάς
Πρόλογος
“Ενώ οι δημοκράτες μικροαστοί θέλουν ν’ αποτελειώσουν την επανάσταση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και με την πραγματοποίηση το πολύ πολύ των παραπάνω διεκδικήσεων, συμφερο δικό μας και καθήκον δικό μας είναι να κάνουμε την επανάσταση διαρκή, ώσπου όλες οι λίγο-πολύ ιδιοκτήτριες τάξεις ν’ απωθηθούν από την εξουσία, ώσπου να κατακτηθεί η κρατική εξουσία από το προλεταριάτο και ώσπου η συνένωση των προλεταρίων, όχι μονάχα σε μια χώρα, αλλ’σ’ όλες τις κυρίαρχες χώρες της γης, να έχει προχωρήσει τόσο, που να ‘χει σταματήσει ο συναγωνισμός ανάμεσα στους προλετάριους αυτών των χωρών και ώσπου να συγκεντρωθούν στα χέρια των προλεταρίων τουλάχιστον οι πιο αποφασιστικές παραγωγικές δυνάμεις”. Κ.Μαρξ
“Όλα έγιναν ακριβώς όπως τα λέγαμε. Η πορεία της επανάστασης επιβεβαίωσε την ορθότητα του συλλογισμού μας. Πρώτα, μαζί με “όλη” την αγροτιά ενάντια στη μοναρχία, ενάντια στους τσιφλικάδες, ενάντια στο μεσαίωνα (και κατά τούτο η επανάσταση παραμένει αστική, αστικοδημοκρατική). Ύστερα, μαζί με τη φτωχή αγροτιά, μαζί με τους μισοπρολετάριους, μαζί με όλους τους εκμεταλλευομένους, ενάντια στον καπιταλισμό και ενάντια στους πλούσιους του χωριού, τους κουλάκους, τους κερδοσκόπους. Και κατά τούτο η επανάσταση γίνεται σοσιαλιστική. Κάθε προσπάθεια να υψωθεί ένα τεχνητό σινικό τείχος ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο επαναστάσεις, να ξεχωρίσει η μια από την άλλη με οτιδήποτε άλλο εκτός από το βαθμό της προετοιμασίας του προλεταριάτου και το βαθμό της συνενωσής του με τη φτωχολογιά του χωριού, αποτελεί την πιο μεγάλη διαστρέβλωση του μαρξισμού, τον εκχυδαϊσμό του, την αντικατάστασή του με το φιλελευθερισμό”. Λένιν
Τα παραπάνω αποσπάσματα χρησιμοποιούν οι τροτσκιστές για να πλασάρουν την εξής θεωρία:
Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η λενινιστική θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα
Το παραμύθι:
Η επανάσταση στη Ρωσία έμεινε απομονωμένη από όλες τις άλλες χώρες, όπου η επανάσταση ηττήθηκε (Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία κτλ). Τότε, μετά και το θάνατο του Λένιν, ο γραφειοκράτης Στάλιν επινόησε την αντεπαναστατική θεωρία για οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα, στην απομονωμένη ΕΣΣΔ, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με το λενινιστικό διεθνισμό, τον οποίο στην πραγματικότητα υπεράσπισε ο Τρότσκι…
Η πραγματικότητα:
Η δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα αποτελεί θεμελιώδη θέση του Λενινισμού και προκύπτει από την ανάλυση της φύσης του ιμπεριαλισμού και συγκεκριμένα από το γεγονός ότι η ανισόμετρη ανάπτυξη αποκτά απόλυτη ισχύ. Ο Τρότσκι αντιπαρατέθηκε στο Λένιν για αυτή την άποψη πριν ακόμα μπει στο κόμμα των μπολσεβίκων, παρόλο που μετέπειτα αυτός, όπως και οι οπαδοί του χρεώνουν την ιδέα αυτή στον Στάλιν, ο οποίος την υπερασπίστηκε.
1. Τι λέει ο Λένιν
Η CIA χρηματοδότησε τη “Φάρμα των ζώων”;
Το γνωστό βιβλίο του Όργουελ “Η φάρμα των ζώων” γυρίστηκε το 1954 σε καρτούν ως βρετανική παραγωγή και μάλιστα ήταν η πρώτη βρετανική ταινία κινουμένων σχεδίων που προβλήθηκε διεθνώς.
Σύμφωνα με το IMDB (Internet Movie DataBase), τη μεγαλύτερη βάση δεδομένων με πληροφορίες ταινιών παγκόσμια η ταινία χρηματοδοτήθηκε από τη CIA η οποία αγόρασε τα πνευματικά δικαιώματα από τη χήρα του Όργουελ! Η ακριβής αναφορά έχει ως εξής:
Ο Μπ. Μπρεχτ για τις δίκες της Μόσχας
Αυτή είναι η άποψή μου για τις δίκες. Από το μοναχικό μου Σβέντμποργκ, την γράφω μονάχα σε σένα. Και θα σε ευγνωμονούσα αν μου απαντούσες, κατά πόσο μια τέτοια επιχειρηματολογία φαίνεται σήμερα πολιτικά σωστή, ή όχι.
————
Όσο για τις δίκες: θα ήταν ολότελα λαθεμένο να πάρει κανείς θέση ενάντια στη σοβιετική κυβέρνηση, που τις διεξάγει. Γιατί, αυτόματα και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, μια τέτοια στάση υποχρεωτικά θα μετατρεπόταν σε αντίθεση ενάντια στο ρώσικο προλεταριάτο, που σήμερα ο παγκόσμιος φασισμός απειλεί με πόλεμο, αντίθεση προς το σοσιαλισμό, που αυτό το προλεταριάτο οικοδομεί. Οι δίκες, σύμφωνα και με τη γνώμη φανατικών αντιπάλων της ΕΣΣΔ και της σοβιετικής κυβέρνησης, απέδειξαν σαφέστατα την ύπαρξη ενεργών συνωμοσιών ενάντια στο καθεστώς, απέδειξαν ότι οι φωλιές αυτές συνωμοτών είχαν προχωρήσει τόσο σε σαμποταριστικές ενέργειες στο εσωτερικό, και σε διαπραγματεύσεις με φασίστες διπλωμάτες, γύρω από τη στάση των κυβερνήσεών τους απέναντι σε ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή στην ΕΣΣΔ.
Δολοφονήθηκε ο Λένιν από τον Στάλιν; (Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ο Τρότσκι!)
Ο Τρότσκι δε δίστασε στο τέλος της ζωής του να κατηγορήσει τον Στάλιν ότι σκότωσε τον Λένιν! Για να στηρίξει αυτή την αχαρακτήριστη αποκάλυψη, προβάλλει ως ένα και μοναδικό επιχείρημα «την ακλόνητη πεποίθησή του»!
Στο βιβλίο του «Στάλιν», ο Τρότσκι γράφει:
«Ποιος ήταν ο πραγματικός ρόλος του Στάλιν την εποχή που αρρώστησε ο Λένιν; Ο “μαθητής” δεν έκανε τίποτα για να επισπεύσει το θάνατο του “δασκάλου” του; (…) Μόνο ο θάνατος του Λένιν μπορούσε να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για τον Στάλιν (…) Είμαι απόλυτα πεισμένος ότι ο Στάλιν δε θα μπορούσε να περιμένει με σταυρωμένα χέρια, ενώ διακυβευόταν το μέλλον του».
Το ελληνικό Κατύν
Το Παρεκκλήσι με περηφάνια σας παρουσιάζει ένα ντοκουμέντο του 1945 που εξηγεί πως στήθηκε η ωμή αντιΕΑΜική προβοκάτσια Άγγλων και μοναρχοφασιστών μετά τα Δεκεμβριανά, με πολλά (πολλές φορές εξωφρενικά!) παραδείγματα. Άλλωστε ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός, για το μέχρι που μπορεί να φτάσει η φασιστική ωμότητα όταν κινδυνεύει η αστική εξουσία τους…
Το ελληνικό Κατύν
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Οι δρόμοι της Αθήνας και των συνοικισμών δεν καλοστέγνωσαν από το αίμα των ηρώων, των παιδιών του Λαού που πέσαν θύματα της βαρβαρότητας των κατακτητών και των συνεργατών τους. Ο δρόμος προς την Καισαριανή, το σκοπευτήριο, πλημμύρισε από αίμα τις πρώτες μέρες του περσινού Μάη. Στην Καλλιθέα, στην Κοκκινιά, στο Δουργούτι, στον Κολωνό νωπές ήταν ακόμα οι φασιστικές βαρβαρότητες. Οι ξακουσμένοι δήμιοι γερμανοτσολιάδες πέρασαν… Στον υπόνομο της Ειδικής Ασφάλειας σε κάθε νεροποντή όλο και βγαίναν πτώματα αθώων μαρτύρων. Οι κρεμάλες όπου μαρτύρησαν αδέρφια μας είναι ακόμα μπρος στα μάτια μας. Και οι συνεργάτες των Γερμανών ανακηρύχτηκαν “εθνικοί ήρωες” μέσα στα δικαστήρια που προκαλούν το λαό. Και οι πιο μαύροι μαυραγορίτες ασύδοτοι γυρνάν και επιδείχνουν τα άνομα πλούτη τους που έφτιαξαν απ’ το αίμα των παιδιών μας προστατευόμενοι απ’ τους Γερμανούς.
Η συνάντηση Στάλιν-Τσόρτσιλ στη Μόσχα και το υποτιθέμενο μοίρασμα του κόσμου
Τι ισχυρίζεται ο Τσόρτσιλ
Το πιο πολυσυζητημένο, ίσως, γεγονός στην ιστορία της Εθνικής ΕΑΜικής αντίστασης, αλλά και της αντίστασης γενικά των λαών κατά του φασισμού, είναι η πολυθρύλητη συνάντηση του Στάλιν με τον Τσόρτσιλ στη Μόσχα, στις 9 Οκτώβρη του 1944. Εκεί, όπως ο ίδιος ο Τσόρτσιλ έγραψε στα απομνημονεύματά του, “συμφωνήθηκε” ο χωρισμός των Βαλκανίων σε σφαίρες επιρροής με το περίφημο χαρτάκι. Ο Τσόρτσιλ έμεινε στη Μόσχα από τις 9 έως και τις 18 Οκτωβρίου, αλλά η “συμφωνία” κατά τα λεγόμενά του πραγματοποιήθηκε την πρώτη μέρα, δηλαδή στις 9/10/1944 το βράδυ.
Τζορτζ Όργουελ ο καταδότης
Τζορτζ Όργουελ: ο συγγραφέας των βιβλίων “Η φάρμα των ζώων” και “1984″. Ο θεωρούμενος από σύσσωμη την αστική διανόηση (και τους ακόλουθούς της) ως ένας “γνήσιος επαναστάτης”, “αμετανόητος δημοκράτης”, ως ο αριστερός εκείνος που δεν δίσταζε να καταγγείλει εκτός από τον φασισμό, και τον “σοβιετικό ολοκληρωτισμό”.Ο Τζορτζ Όργουελ παρέδωσε το 1949 στη Βρετανική κυβέρνηση μια λίστα με 38 ονόματα, υπόπτους για κομμουνισμό ή φιλοκομμουνισμό. Το αντίγραφο του ντοκουμέντου αυτού ήταν μέχρι πρόσφατα απόρρητο. Στις 21 Ιουνίου 2003 η εφημερίδα Γκάρντιαν το δημοσίευσε για πρώτη φορά, επιβεβαιώνοντας υποψίες που πρώτη φορά είχαν ακουστεί το 1996, όταν ελευθερώθηκαν τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις. Μόνο που ο φάκελος του Όργουελ έλειπε όλως τυχαίως από τα αρχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, για να φτάσουν 7 χρόνια μετά τυχαία στα χέρια της Γκάρντιαν*.
