Η γλώσσα των ναζί

Χρήση των λέξεων παρά το νόημά τους γίνεται και είναι γενικά αποδεκτή κυρίως στις λέξεις με πολιτικές αξίες, όπως είναι ο όρος «έθνος» που συστηματικά στον πολιτικό λόγο κι ακόμα σήμερα χρησιμοποιείται όχι σαν ιστορική έννοια, αλλά σαν συνώνυμος της λέξης «φυλή», καταργώντας, όπως ήδη αναφέρθηκε, την ιστορία και την έννοια της εξέλιξης.

Η παραβίαση των σημασιών στον πολιτικό λόγο είναι πολύ σοβαρότερο φαινόμενο από αλλού, όπως δείχνει το πιο ακραίο παράδειγμα, που η ακρότητά του ακριβώς τονίζει την τεράστια σημασία που έχει η καταστροφή των νοημάτων στον πολιτικό λόγο. Ο Γάλλος ιστορικός των ιδεών Ζαν Πιερ Φάιγ έχει αναλύσει ότι η χρήση της γλώσσας από τη ναζιστική εξουσία αποδείχτηκε ο πιο επικίνδυνος πειραματισμός που έγινε ποτέ στην ιστορία της Ευρώπης πάνω στη σχέση που έχει η γλώσσα με την πολιτική πράξη. Ο λόγος των ηγετών του ναζισμού είχε τρία κύρια χαρακτηριστικά. Ήταν πριν απ’ όλα λόγος προφητικός και κοσμοσωτήριος, με κύριο στοιχείο του την υπερβολή. Επίσης κατασκεύασε μια γέφυρα από το παρελθόν στο μέλλον παρακάμπτοντας το παρόν. Δηλαδή, υπεραξιολόγησε το παρελθόν, στο οποίο έβλεπε μόνο θετικά στοιχεία και κυρίως την αυθεντικότητα του γερμανικού λαού. Συγχρόνως καταδίκασε απόλυτα το παρόν, στο οποίο έβλεπε μόνο αρνητικά στοιχεία και κυρίως την αλλοίωση της αυθεντικότητας με την απώλεια της καθαρότητας των ριζών. Και κήρυξε τη σωτηρία στο μέλλον, με κύριο στόχο την αποκατάσταση της αυθεντικότητας καθαρότητας (το περίφημο σύνθημα «αίμα και χώμα»). Τέλος, ο λόγος αυτός κατασκεύασε λεκτικά μίγματα από όρους, λέξεις, ιδέες, συνθήματα, σύμβολα, που είχαν νόημα έντονα αντίθετο και συχνά αλληλοαναιρούμενο. Πρόκειται για το χαρακτηριστικότερο τέχνασμα, γράφει ο Φάιγ, αυτής της εξουσίας, ένα από τα κυριότερα αίτια που επέτρεψε στο «φασιστικό παράλογο» να γίνει αποδεκτό «από το λαό της φιλοσοφίας», τον γερμανικό λαό, γιατί το φασιστικό παράλογο ξεκίνησε σαν νοηματικός παραλογισμός. Η ναζιστική εξουσία ένωσε τα αντίθετα στο λόγο της. Στήριξε την προπαγάνδα της στην καταγγελία του κεφαλαίου και της κεφαλαιοκρατίας, ενώ συνεργάστηκε στενά με το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο, αλλά εμπόδισε την κατανόηση της αντίφασης ταυτίζοντας το κεφάλαιο με τους λίγους εβραίους τραπεζίτες, καταδίκη που σε λίγα χρόνια μετατοπίστηκε ανεπαίσθητα και αφορούσε τους Εβραίους γενικά. Χρησιμοποίησε τη λέξη «επανάσταση», που ανήκε στην ευρωπαϊκή αριστερά, ενώνοντάς την με τον «εθνικισμό» και τη συντηρητική ιδεολογία της πιο αντιδραστικής μερίδας της γερμανικής δεξιάς. Οικειοποιήθηκε το επίθετο «σοσιαλιστικός». ενώνοντάς το με το ακριβώς αντίθετό του την εποχή εκείνη «εθνικός». Έφτιαξε έτσι λεκτικά τέρατα, όπως «εθνικοσοσιαλισμός», «συντηρητική» και «οπισθοδρομική επανάσταση». Κατασκεύασε το σύνθημα «δεν είναι προδοσία να προδίδεις τους προδότες» και ονόμασε «μετριοπαθή λύση» της οικονομικής κρίσης, αυτήν που αργότερα ονομάστηκε «τελική λύση». Η κατάργηση των σημασιών αποδείχτηκε όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία πόσο επικίνδυνη είναι κοινωνικά. Από νοηματικά, από λεκτικά, τα τέρατα έγιναν πολιτικά και η εκτελεστική εξουσία έγινε εκτελεστική στην κυριολεξία.

Άννα Φραγκουδάκη, Γλώσσα και ιδεολογία

Άπαντα Ι.Β. Στάλιν (13 τόμοι) στα ελληνικά

Νέο link! Κατεβάστε και τους 13 τόμους σε ξεχωριστό pdf ο καθένας από ένα μόνο σύνδεσμο (συνολικό μέγεθος 259MB):

Νέα λινκ 24/09/12:
http://depositfiles.com/files/jamn5vpce

http://www.sendspace.com/file/9e9iq7

(Η αρχική δημοσίευση από εδώ).

Αποκλειστικό: το ΚΚΕ αποκαθιστά και τον Τρότσκι

Απ’ ότι φαίνεται όσο περισσότερο το ΚΚΕ «αποκαθιστά» Στάλιν, Ζαχαριάδη κτλ τόσο περισσότερο απομακρύνεται από την πολιτική τους παρακαταθήκη.

Εδώ και δύο χρόνια που η ελληνική αστική τάξη με την υπαγωγή της στο μνημόνιο και την τρόικα (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) έχει παραδώσει κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας, το ΚΚΕ παρουσίασε την καινούρια του γραμμή η οποία λέει πως «με το να στοχοποιούμε μνημόνιο και τρόικα βγαίνει λάδι ο Παπανδρέου»! Ακριβώς ό,τι ακούγαμε μέχρι τώρα από αναρχικούς, τροτσκιστές και «νέα αριστερά», ότι δήθεν δηλαδή το να παλεύεις για εθνική ανεξαρτησία είναι αποπροσανατολιστικό για την πάλη για το σοσιαλισμό

[Για την ιστορία:

«Η προβολή από ορισμένα ΚΚ της λαθεμένης στρατηγικής ότι μεσολαβεί εθνικοαπελευθερωτικό – δημοκρατικό στάδιο ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, αποσπώντας την πάλη για εργατικά, λαϊκά, δημοκρατικά δικαιώματα από την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, αντικειμενικά οδηγεί στην ενσωμάτωση». Ριζοσπάστης

«Θα ήταν βασικό λάθος να νομιστεί ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία μπορεί να αποσπάσει το προλεταριάτο από τη σοσιαλιστική επανάσταση ή να τη φέρει σε δεύτερη μοίρα, να την επισκάσει κτλ». Λένιν]

Η τελευταία δήλωση δε μπορούσε να ‘ναι πιο ξεκάθαρη: «Εμείς ενδιαφερόμαστε για τη λαϊκή κυριαρχία, όχι για την εθνική κυριαρχία της αστικής τάξης σε βάρος των εργατών.»

Δηλαδή με λίγα λόγια η εθνική κυριαρχία είναι ένα ζήτημα που αφορά μόνο την αστική τάξη και τις σχέσεις της με τις άλλες αστικές τάξεις και επομένως ένα τέτοιο ζήτημα δεν αφορά το λαό.

Άντε με το καλό σε λίγο να αποκαταστήσουν και τον Άγι Στίνα

Το «περήφανο όχι» του Μεταξά

Ι. Μεταξάς. Διορίστηκε πρωθυπουργός το 1936 από τον βασιλιά, ενώ το κόμμα του στις προηγούμενες εκλογές είχε πάρει το αστρονομικό ποσοστό του 3,94%. Στη συνέχεια, πάλι με τη συγκατάθεση του βασιλιά, διέλυσε τη βουλή και κήρυξε δικτατορία.

«Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι».
(Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστη», τόμος Δ’ σελ. 77).

«Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα».
(Ο υφυπουργός της Αγγλίας Ρ. Βάνσιταρτ σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοαγγλικές σχέσεις. Στο Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ. 25).

«Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».
(Ι. Μεταξάς στον Αρθουρ Μάρτον – ανταποκριτή της «Ντέιλι Τέλεγκραφ». Στο «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76).

«Είμαι στρατιώτης και ευγενής και θέτω εις την υπηρεσία του Βασιλέως μου το ξίφος μου… Μου είναι αδιάφορον αν ο Βασιλεύς είναι καλός ή κακός, επιβλαβής ή ωφέλιμος. Δεν εξετάζω αν αι πράξεις του προξενούν καλόν ή κακόν εις το έθνος. Τον ακολουθώ τυφλώς εις ό,τι θέλει. Η θέλησίς του είναι διΆ εμέ νόμος».
(Ιωάννη Μεταξά, Το προσωπικό μου Ημερολόγιο, τομ. 2ος, σ. 461, Γκοβόστης, Αθήνα)

«Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνει μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήσει έστω και χωρίς καμιάν ελπίδα νίκης».
(Ι. Μεταξάς 30 Οκτωβρίου 1940 προς τους δημοσιογράφους. Λιναρδάτος Σπύρος: Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ. Προσκήνιο (Β’ έκδοση), Αθήνα 1993. σελ. 181)

«Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος κοινή γνώμη».
(Ι. Μεταξάς στο προσωπικό του ημερολόγιο, 29 Οκτωβρίου 1940. Λιναρδάτος Σπύρος: Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ. Προσκήνιο (Β’ έκδοση), Αθήνα 1993. σελ. 181)

«Θα ρίψωμεν μερικές τουφεκιές δια την τιμήν των όπλων».
(Ο αρχηγός του ΓΕΣ Α. Παπάγος προς τον επιτελάρχη του ΤΣΔΜ συνταγματάρχη Γεωργούλη. Λιναρδάτος Σπύρος: Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ. Προσκήνιο (Β’ έκδοση), Αθήνα 1993. σελ. 184)

Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε…

28 Οκτωβρίου 1940: «Για να γλυτώσουμε τα χειρότερα»…

Όπως τότε, έτσι και τώρα το απόλυτο «επιχείρημα» των δοσίλογων: υποταγή για να γλυτώσουμε τα χειρότερα.

Γ. Τσολάκογλου. Το 1940-41 αντιστράτηγος, διοικητής του Β' Σώματος Στρατού. Υπέγραψε ανακωχή με τους Γερμανούς και στη συνέχεια διετέλεσε κατοχικός πρωθυπουργός.

«Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος : Ή ν’ αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν’ αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως… «Τολμήσας» δεν υπελόγισα ευθύνας… Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν
Γ. Κ. Σ. Τσολάκογλου, Απομνημονεύματα, εκδ. Ακρόπολις, Αθήναι 1959, 250 σελ.