Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η «διαρκής επανάσταση» του Τρότσκι και ο ρόλος της αγροτιάς

Πρόλογος

«Ενώ οι δημοκράτες μικροαστοί θέλουν ν’ αποτελειώσουν την επανάσταση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και με την πραγματοποίηση το πολύ πολύ των παραπάνω διεκδικήσεων, συμφερο δικό μας και καθήκον δικό μας είναι να κάνουμε την επανάσταση διαρκή, ώσπου όλες οι λίγο-πολύ ιδιοκτήτριες τάξεις ν’ απωθηθούν από την εξουσία, ώσπου να κατακτηθεί η κρατική εξουσία από το προλεταριάτο και ώσπου η συνένωση των προλεταρίων, όχι μονάχα σε μια χώρα, αλλ’σ’ όλες τις κυρίαρχες χώρες της γης, να έχει προχωρήσει τόσο, που να ‘χει σταματήσει ο συναγωνισμός ανάμεσα στους προλετάριους αυτών των χωρών και ώσπου να συγκεντρωθούν στα χέρια των προλεταρίων τουλάχιστον οι πιο αποφασιστικές παραγωγικές δυνάμεις». Κ.Μαρξ

«Όλα έγιναν ακριβώς όπως τα λέγαμε. Η πορεία της επανάστασης επιβεβαίωσε την ορθότητα του συλλογισμού μας. Πρώτα, μαζί με «όλη» την αγροτιά ενάντια στη μοναρχία, ενάντια στους τσιφλικάδες, ενάντια στο μεσαίωνα (και κατά τούτο η επανάσταση παραμένει αστική, αστικοδημοκρατική). Ύστερα, μαζί με τη φτωχή αγροτιά, μαζί με τους μισοπρολετάριους, μαζί με όλους τους εκμεταλλευομένους, ενάντια στον καπιταλισμό και ενάντια στους πλούσιους του χωριού, τους κουλάκους, τους κερδοσκόπους. Και κατά τούτο η επανάσταση γίνεται σοσιαλιστική. Κάθε προσπάθεια να υψωθεί ένα τεχνητό σινικό τείχος ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο επαναστάσεις, να ξεχωρίσει η μια από την άλλη με οτιδήποτε άλλο εκτός από το βαθμό της προετοιμασίας του προλεταριάτου και το βαθμό της συνενωσής του με τη φτωχολογιά του χωριού, αποτελεί την πιο μεγάλη διαστρέβλωση του μαρξισμού, τον εκχυδαϊσμό του, την αντικατάστασή του με το φιλελευθερισμό». Λένιν

Τα παραπάνω αποσπάσματα χρησιμοποιούν οι τροτσκιστές για να πλασάρουν την εξής θεωρία:

Η «διαρκής επανάσταση» ήταν μια ιδέα των Μαρξ και Λένιν, η οποία υποστηρίζει το γρήγορο μετασχηματισμό μιας αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική. Την ιδέα αυτή υπερασπίστηκε ο Τρότσκι, σε αντίθεση με το Στάλιν, ο οποίος επινόησε τη «θεωρία των σταδίων», υποτίθεται βάσει της οποίας η επανάσταση διαχωρίζεται σε μεγάλα διακριτά στάδια κι έτσι το προλεταριάτο καταδικάζεται σε στάση αναμονής και σε υποτακτικότητα απέναντι στην αστική τάξη.

Ας δούμε καταρχήν την άποψη του ίδιου του Στάλιν επί του ζητήματος και όχι την άποψη που του χρεώνουν οι τροτσκιστές:

«Ο Λένιν πολεμούσε τους οπαδούς της «διαρκούς» επανάστασης όχι για το ζήτημα της διάρκειας, γιατί και ο ίδιος ήταν με την άποψη της διαρκούς επανάστασης, μα γιατί υποτιμούσαν το ρόλο της αγροτιάς που είναι η μεγαλύτερη εφεδρεία του προλεταριάτου, γιατί δεν κατανοούσαν την ιδέα της ηγεμονίας του προλεταριάτου«. (Στάλιν, Βάσεις του Λενινισμού – 1924).

Επομένως το πραγματικό ζήτημα τίθεται διαφορετικά: Πρώτον, η διαφωνία πάνω στη θεωρία της διαρκούς επανάστασης δεν αφορά τη «διάρκειά» της, όπως υποστηρίζουν οι τροτσκιστές, αλλά στις κοινωνικές δυνάμεις που είναι φορείς της επανάστασης. Δεύτερον, ακόμα και στο ζήτημα της «διάρκειας» και του χαρακτήρα της επανάστασης, είναι οι τροτσκιστές που διαστρεβλώνουν τη λενινιστική άποψη και όχι ο Στάλιν, όπως θα φανεί παρακάτω.

Ο ρόλος της αγροτιάς στην επανάσταση

Όσον αφορά στο πρώτο ζήτημα ας δούμε τι γράφει ο Τρότσκι για το ρόλο της αγροτιάς στην επανάσταση: 

«Ακριβώς στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στις 9 του Γενάρη και στην απεργία του Οκτώβρη του 1905 διαμορφώθηκαν στο συγγραφέα εκείνες οι απόψεις για το χαρακτήρα της επαναστατικής εξέλιξης της Ρωσίας, που πήραν την ονομασία θεωρία της «διαρκούς επανάστασης». Η παράξενη αυτή ονομασία εξέφραζε τη σκέψη ότι η ρούσικη επανάσταση που βρίσκεται μπροστά σε άμεσα αστικούς σκοπούς δε θα μπορέσει ωστόσο να σταματήσει σ’ αυτούς. Η επανάσταση δε θα μπορέσει να λύσει αλλιώς τα άμεσα αστικά της καθήκοντα παρά ανεβάζοντας στην εξουσία το προλεταριάτο. Το προλεταριάτο όμως που πήρε στα χέρια του την εξουσία δε θα μπορέσει να περιοριστεί στα αστικά πλαίσια της επανάστασης. Αντίθετα, για να εξασφαλίσει ίσα-ίσα τη νίκη της η προλεταριακή πρωτοπορία θα υποχρεωθεί, ακόμα απ’ τις πρώτες μέρες της κυριαρχίας της, να κάνει πολύ βαθιές επεμβάσεις, όχι μονάχα στη φεουδαρχική, μα και στην αστική ιδιοκτησία. Στην πορεία αυτών των επεμβάσεων θα έρθει σε εχθρικές συγκρούσεις όχι μονάχα με όλες τις ομάδες της αστικής τάξης που το υποστήριξαν στις πρώτες μέρες του επαναστατικού του αγώνα, μα και με τις πλατιές μάζες της αγροτιάς, που με τη βοήθειά τους ήρθε στην εξουσία. Οι αντιθέσεις που υπάρχουν στην κατάσταση της εργατικής κυβέρνησης μιας καθυστερημένης χώρας, που ο πληθυσμός της είναι αγροτικός στην καταπληκτική του πλειοψηφία, μπορούν να βρουν τη λύση τους μονάχα σε διεθνή κλίμακα, στο στίβο της παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου» (Στον πρόλογο του βιβλίου «Το 1905» που εκδόθηκε το 1922).

Ο Τρότσκι θεωρεί πως το προλεταριάτο μετά τη νίκη της επανάστασης θα έρθει σε εχθρικές συγκρούσεις με την αγροτιά, και μάλιστα όχι με τα ανώτερα στρώματά της αλλά με τις πλατιές μάζες της, και μάλιστα τις πρώτες μέρες της επανάστασης. Και αυτά γράφονταν 5 χρόνια μετά την επανάσταση και ενώ η πραγματικότητα τα είχε διαψεύσει παταγωδώς.

Ας δούμε τι λέει ο Λένιν:

«Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι ιδιαίτερη μορφή ταξικής συμμαχίας ανάμεσα στο προλεταριάτο, την πρωτοπορία των εργαζομένων, και στα πολυάριθμα μη προλεταριακά στρώματα των εργαζομένων (μικροαστική τάξη, μικροί νικοκυραίοι, αγροτιά, διανοούμενοι κτλ) ή στην πλειοψηφία τους, συμμαχίας ενάντια στο κεφάλαιο, συμμαχίας με σκοπό την πλέρια ανατροπή του κεφαλαίου, την πλέρια κατάπνιξη της αντίστασης της αστικής τάξης και κάθε απόπειρας παλινόρθωσης από μέρους της, συμμαχίας με σκοπό την οριστική δημιουργία και στερέωση του σοσιαλισμού«. 

Καθώς και:

«Να τι σημαίνει δικτατορία του προλεταριάτου, αν μεταφράσουμε αυτή τη λατινική, επιστημονική ιστορικοφιλοσοφική έκφραση σε πιο απλή γλώσσα: μονάχα μια ορισμένη τάξη, και μάλιστα οι εργάτες της πόλης και γενικά οι εργοστασιακοί και βιομηχανικοί εργάτες, είναι σε θέση να καθοδηγούν όλη τη μάζα των εργαζομένων και των εκμεταλλευομένων στον αγώνα για την ανατροπή του ζυγού του κεφαλαίου και στην πορεία αυτής της ίδιας της ανατροπής, στον αγώνα για τη διατήρηση και τη στερέωση της νίκης, στο έργο της δημιουργίας νέου, σοσιαλιστικού κοινωνικού συστήματος, σ’ όλον τον αγώνα για την ολοκληρωτική εξάλειψη των τάξεων» (Άπαντά, τόμος 24).

Ο Λένιν μιλά λοιπόν για συμμαχία της εργατικής τάξης με την αγροτιά, και μάλιστα η συμμαχία αυτή είναι η βάση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Κατά τον Τρότσκι οι δυο αυτές τάξεις μετά την κατάληψη της εξουσίας έρχονται σε εχθρικές συγκρούσεις. Υπάρχουν δεκάδες αποσπάσματα όπου ο Λένιν τοποθετεί τη θέση της αγροτιάς στην επανάσταση.

Σύμφωνα με το Λένιν η επανάσταση αντλεί τις δυνάμεις της πριν απ’ όλα από τους εργάτες και τους αγρότες, δηλαδή εσωτερικά, «με σκοπό την οριστική δημιουργία και στερέωση του σοσιαλισμού». Κατά τον Τρότσκι, όμως, εσωτερικά είναι αναπόφευκτες οι εχθρικές συγκρούσεις. Αυτό συνεπάγεται άμεσα ότι σε μια χώρα, της οποίας η πλειοψηφία αποτελείται από αγρότες, είναι αδύνατο να στεριώσει η νέα εξουσία, γι’ αυτό και μπορεί να αντλήσει δυνάμεις μόνο στο στίβο της διεθνούς επανάστασης.

Είναι προφανές για ποιο λόγο μια τέτοια θεωρία καταλήγει στο ότι αν η διεθνής επανάσταση καθυστερήσει, το νέο κράτος είναι καταδικασμένο να «φυτοζωεί μέσα στις ίδιες του τις αντιθέσεις και να σαπίζει περιμένοντας την παγκόσμια επανάσταση», όπως σημειώνει ο Στάλιν. (Αναλυτικά γι’ αυτό στο προηγούμενο άρθρο).

Η διαφωνία δεν έγκειται απλώς στο αν ο ρόλος της αγροτιάς είναι λιγότερο ή περισσότερο επαναστατικός. Το ζήτημα είναι ποιοτικό και αφορά την ίδια τη φύση του νέου κράτους που δημιουργήθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. 

Ο Λένιν αντιπαρατίθεται στην άποψη που εξέφραζαν οι Τρότσκι και Μπουχάριν ότι το σοβιετικό κράτος ήταν απλώς ένα εργατικό κράτος: «Ο σ. Τρότσκι μιλάει για «εργατικό κράτος». […] Στην πραγματικότητα δεν έχουμε κράτος εργατικό, αλλά εργατο-αγροτικό, κι απ’ αυτό απορρέουν πάρα πολλά« («Τα συνδικάτα, η τρέχουσα στιγμή και τα λάθη του Τρότσκι» – 1920).

Ο Τρότσκι, στα πλαίσια μιας υποτιθέμενης ταξικής καθαρότητας, υποβίβαζε ή και αγνοούσε τον επαναστατικό ρόλο της αγροτιάς, την ικανότητα του ρωσικού προλεταριάτου να τραβήξει μαζί του στην πάλη για την προλεταριακή επανάσταση και τις πλατιές μάζες της αγροτιάς και να τις καθοδηγήσει, με πρακτικό αποτέλεσμα αφενός μεν στην προεπαναστατική περίοδο να την αφήνει κάτω από την επιρροή της αστικής τάξης, αφετέρου δε μετεπαναστατικά να την οδηγεί σε σύγκρουση με την εργατική τάξη. Αυτό πρακτικά σε μια χώρα όπως η Ρωσία καταδίκαζε την επανάσταση σε ήττα και αφανισμό.

Απ’ την αστικοδημοκρατική στη σοσιαλιστική επανάσταση

Ερχόμαστε λοιπόν στο δεύτερο ζήτημα, στο ζήτημα της «διάρκειας» της επανάστασης, δηλαδή στη συνέχιση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης και στο σύντομο μετασχηματισμό της σε σοσιαλιστική. Υποτίθεται, σύμφωνα με τους τροτσκιστές, ότι ο Στάλιν είναι κατά αυτή της πρακτικής, αλλά όπως είδαμε παραπάνω η διαφωνία των Λένιν και Στάλιν με την τροτσκιστική εκδοχή της «διαρκούς επανάστασης» δεν αφορά το ζήτημα αυτό, αλλά τις κινητήριες δυνάμεις της και συγκεκριμένα το ρόλο των αγροτών. Ποια είναι η πραγματικότητα; Ακόμα και σ’ αυτό το ζήτημα αυτοί που διαστρεβλώνουν την άποψη αυτή είναι οι ίδιοι που υποτίθεται την υπερασπίζονται.

Σε κάθε συγκυρία, ανεξαρτήτως τόπου, χρόνου, συνθηκών μιλούν για σοσιαλιστική επανάσταση, υποτίθεται στα πλαίσια μιας επαναστατικής καθαρότητας. Έτσι καταλαβαίνουν τη «διάρκεια» της επανάστασης. Με αυτόν τον τρόπο βάζουν τη σοσιαλιστική επανάσταση ως προαπαιτούμενο με αποτέλεσμα κάθε κίνημα που δεν υποτάσσεται σε αυτή τη λογική να το θεωρούν λίγο πολύ καταδικασμένο ή και πουλημένο. Από ‘δω προκύπτει ότι η στάση τους στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την καταγγελία των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ως ουρές της αστικής τάξης και γενικότερα με το μηδενισμό κινημάτων που θέτουν προς λύση αστικοδημοκρατικά ζητήματα όπως είναι η εθνική ανεξαρτησία ή το αγροτικό ζήτημα, εφόσον αυτά τα κινήματα δεν παλεύουν για σοσιαλισμό, δεν ερχόταν σε αντίθεση με τη τροτσκιστική θεωρία αλλά αντίθετα αποτελεί φυσικό επακόλουθό της. Σύμφωνα όμως με το πρώτο κείμενο του Λένιν που δόθηκε παραπάνω, απ’ τη μια δεν πρέπει να υψώνονται τεχνητά εμπόδια ανάμεσα στα δυο αυτά στάδια, αφετέρου όμως η σοσιαλιστική επανάσταση δεν πρέπει να μπαίνει ως προαπαιτούμενο και μόνο η ταξική πάλη και ο βαθμός προετοιμασίας του προλεταριάτου πρέπει να κρίνει πότε θα γίνει το επόμενο βήμα, δηλαδή το πέρασμα στη σοσιαλιστική επανάσταση.

Να πως τοποθετεί ο Λένιν το ζήτημα:

«Απ’ τη δημοκρατική επανάσταση θ’ αρχίσουμε αμέσως να περνούμε, και μάλιστα στο μέτρο των δυνάμεών μας, στο μέτρο των δυνάμεων του συνειδητού και οργανωμένου προλεταριάτου, στη σοσιαλιστική επανάσταση. Είμαστε υπέρ της αδιάκοπης επανάστασης. Δε θα σταματήσουμε στα μισά του δρόμου… Χωρίς να πέφτουμε στον τυχοδιωκτισμό, χωρίς να απαρνούμαστε την επιστημονική μας συνείδηση, χωρίς να κυνηγούμε τη φτηνή δημοτικότητα, μπορούμε να λέμε και λέμε μονάχα ένα πράγμα: μ’ όλες μας τις δυνάμεις θα βοηθήσουμε όλη την αγροτιά να κάνει τη δημοκρατική επανάσταση, για να γίνει ευκολότερο σε μας, στο κόμμα του προλεταριάτου, να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο καινούριο και ανώτερο καθήκον, στη σοσιαλιστική επανάσταση«. (Άπαντα τόμος 8 – 1905)

Αυτά γράφει ο Λένιν ήδη απ’ το 1905, πράγμα που καταρρίπτει και την τροτσκιστική φιλολογία που θέλει τον Λένιν να δανείζεται αυτή την άποψη από τον Τρότσκι μόλις το 1917 στις θέσεις του Απρίλη. Παρακάτω:

«Οι Κάουτσκι, Χίλφερντινγκ, Μαρτόφ, Τσερνόφ, Χίλκβιτ, Λόνγκε, Μακντόναλντ, Τουράτι και άλλοι ήρωες του «2+1/2» μαρξισμού δε μπόρεσαν να καταλάβουν τη σχέση ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και την προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση. Η πρώτη μετεξελίσσεται στη δεύτερη. Η δεύτερη λύνει παράλληλα και τα ζητήματα της πρώτης. Η δεύτερη σταθεροποιεί το έργο της πρώτης. Ο αγώνας και μόνο ο αγώνας αποφασίζει κατά πόσο θα κατορθώσει η δεύτερη να εξελιχθεί από την πρώτη«. (Άπαντα τόμος 27 – 1921)

Και επίσης:

«Το βασικό σφάλμα του σ. Τρότσκι είναι η άγνοια του αστικού χαρακτήρα της επανάστασης, η έλλειψη ξεκαθαρισμένης αντίληψης για το ζήτημα του περάσματος απ’ αυτή την επανάσταση στη σοσιαλιστική επανάσταση«. («Ο σκοπός της πάλης του προλεταριάτου μέσα στην επανάστασή μας» – 1908)

Ο ίδιος ο Τρότσκι σε γράμμα του στον Ολμίνσκι (6/12/1921) λέει:

«Εγώ προσέγγιζα και τις δύο φράξιες, και τη μπολσεβίκικη και τη μενσεβίκικη με την άποψη της ιδέας της διαρκούς επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου, ενώ και οι μπολσεβίκοι και οι μενσεβίκοι στέκονταν σε κείνη την περίοδο πάνω στην άποψη της αστικής επανάστασης και της αστικής δημοκρατίας«.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Τρότσκι ακόμα και μετά την προσχώρησή του στους μπολσεβίκους το 1917 δεν αλλάζει απόψεις και εξακολουθεί να υποστηρίζει τις προηγούμενες λαθεμένες θέσεις του. Στο ίδιο γράμμα στον Ολμίνσκι λέει:

«Εγώ δε θεωρώ διόλου πως στις διαφωνίες μου με τους μπολσεβίκους είχα ολότελα άδικο. Άδικο είχα -και ριζικό μάλσιτα- στην εκτίμηση της μενσεβίκικης φράξιας, υπερεκτιμώντας τις επαναστατικές της δυνατότητες κι ελπίζοντας σε τούτο, πως θα ήταν δυνατό να απομονωθεί μέσα σ’ αυτή και αν εκμηδενιστεί η δεξιά πτέρυγα».

Τέλος, για το ίδιο θέμα ο Στάλιν γράφει το 1924:

«Ο Λένιν πρότεινε να στεφανώσουμε το έργο της επανάστασης με το πέρασμα της εξουσίας στο προλεταριάτο, ενώ οι οπαδοί της διαρκούς επανάστασης σκέφτονταν ν’ αρχίσουν απευθείας με την εξουσία του προλεταριάτου, χωρίς να καταλαβαίνουν πως μ’ αυτό κλείνουν τα μάτια τους μπροστά σε μια τέτοια «λεπτομέρεια» όπως είναι οι επιβιώσεις της δουλοπαροικίας, και δεν παίρνουν υπόψη τους μια τόσο σοβαρή δύναμη, όπως είναι η ρώσικη αγροτιά, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μια τέτοια πολιτική μπορεί μόνο να φρενάρει την υπόθεση της κατάκτησης της αγροτιάς με το μέρος του προλεταριάτου».

Ο Τρότσκι λοιπόν μέχρι και μετά τη νίκη της επανάστασης στη Ρωσία έχει σύγχυση για το θέμα του χαρακτήρα της επανάστασης μιας και απ’ τη μια μιλάει για ταχύ μετασχηματισμό της μιας επανάσταση στην άλλη, απ’ την άλλη αγνοεί το ζήτημα της αστικής επανάστασης. Οι Λένιν και Στάλιν έχουν ξεκάθαρο ότι η αστική επανάσταση μετεξελίσσεται σε σοσιαλιστική και ότι τη μετεξέλιξη αυτή την κρίνει μόνο η ταξική πάλη και η ανάπτυξή της.

Επίλογος

Μετά από όλα αυτά δεν είναι παράξενο που ο Λένιν (και όχι ο Στάλιν) εγκαλούσε τους οπαδούς της «διαρκούς επανάστασης» ότι δε θέλουν «να σκεφτούν για πιο λόγο η ζωή επί δέκα ολόκληρα χρόνια περνούσε αδιάφορη μπροστά απ’ αυτή τη… θαυμάσια θεωρία». (Άπαντα τόμος 27 – 1915). Ή ακόμα θεωρούσε τη θεωρία αυτή μισομενσεβίκικη, μιας και«παίρνει από τους μπολσεβίκους την έκκληση για μια αποφασιστική επαναστατική πάλη του προλεταριάτου και για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από αυτό, και από τους μενσεβίκους την άρνηση του ρόλου της αγροτιάς« (στο άρθρο «Οι δυο γραμμές της επανάστασης»), και πως «στην πραγματικότητα ο Τρότσκι βοηθά τους φιλελεύθερους εργατικούς πολιτικούς της Ρωσίας, που με την άρνηση του ρόλου της αγροτιάς εννοούν την απροθυμία τους να ξεσηκώσουν τους αγρότες σε επανάσταση«

 

Προηγούμενο σχετικό κείμενο: Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΗ θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα

3 thoughts on “Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η «διαρκής επανάσταση» του Τρότσκι και ο ρόλος της αγροτιάς

  1. Ο/Η Δημοσίευσε λέει:
    ΝΕΟ ΑΡΘΡΟ – ΑΤΟΠΗΜΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ ΣΤΟΝ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» : ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΣΤΕΡΒΛΩΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ Του Σταμάτη Καραγιαννόπουλου Ο ειδικευμένος στην διαστρέβλωση των ιδεών του μπολσεβίκου επαναστάτη Λέον Τρότσκι, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Κύριλλος Παπασταύρου «ξανακτύπησε» στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 1ης Μαρτίου. Όπως κάθε φορά που αυτός ο δήθεν θεωρητικός του μαρξισμού καταπιάνεται με τις ιδέες του Τρότσκι (βλέπε επίσης σχετικό άρθρο του στην ΚΟΜΕΠ του Δεκεμβρίου 2006), έτσι και σε αυτή την περίπτωση, από το «ιδεολογικό» του έργο ζημιωμένη βγαίνει η ιστορική αλήθεια και η αξιοπιστία της Ιδεολογικής επιτροπής της ΚΕ, του πιο ιστορικού κόμματος του ελληνικού προλεταριάτου. Ας δούμε λοιπόν τα καινούρια του κατορθώματα. Σε άρθρο του με τίτλο «Για την αντιπαράθεση με τα οπορτουνιστικά ρεύματα στο ΚΚ της ΕΣΣΔ τις δεκαετίες 1920 και 1930» ο Παπασταύρου γράφει : «Τόσο ο Τρότσκι όσο και διάφοροι πολιτικοί απόγονοί του υποστήριζαν και υποστηρίζουν πως η Ρωσία δεν είχε τις προϋποθέσεις για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, αν δε στηριζόταν στη σοσιαλιστική επανάσταση στη Δύση, στην οποία όμως ηττήθηκαν οι επαναστάσεις (Γερμανία, Ουγγαρία κλπ.) και σταδιακά υποχώρησε το επαναστατικό ρεύμα μετά το 1922 – 1923. Υποστήριζαν και υποστηρίζουν ότι η «θεωρία» της δυνατότητας νίκης του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» ήταν «σταλινική» εφεύρεση και δεν έχει σχέση με τη μαρξιστική – λενινιστική αντίληψη.» Εδώ ο υπεύθυνος της Ιδεολογικής επιτροπής του ΚΚΕ στην πραγματικότητα επιτίθεται όχι «στον Τρότσκι και τους απογόνους του», αλλά στον ίδιο τον μπολσεβικισμό-λενινισμό. Γιατί όχι μόνο ο Τρότσκι, αλλά το σύνολο της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, προεξάρχοντος του Λένιν, πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 όπου ο Στάλιν μαζί με τον Μπουχάριν διατύπωσαν την αντι-μαρξιστική ιδέα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, συνέδεε άρρηκτα την υπόθεση της νίκης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ με την έκβαση της παγκόσμιας επανάστασης. Η πεποίθηση ότι η οριστική νίκη του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ προϋπέθετε τη νίκη της διεθνούς επανάστασης δεν ήταν μια «τροτσκιστική» εφεύρεση, αλλά μια θεμελιώδης θέση του Λενινισμού. Σε αυτό το άρθρο θα παραθέσουμε πολύ λίγα μόνο από τα εκατοντάδες αποσπάσματα ομιλιών, γραπτών και κομματικών ντοκουμέντων που αποδεικνύουν ότι ο Παπασταύρου, σαν γνήσιος κληρονόμος της σταλινικής σχολής παραποίησης, ψεύδεται ασύστολα. Οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα στα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι δικές μας. Ο Λένιν διαψεύδει τον Παπασταύρου Ξεκινάμε από τον Λένιν. Εγκαταλείποντας την Ελβετία ύστερα από την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, ο Λένιν απευθύνθηκε μ΄ ένα γράμμα του στους Ελβετούς εργάτες, όπου τους εξηγούσε μεταξύ άλλων τα εξής: «Η Ρωσία είναι μια αγροτική χώρα, μια από τις πιο καθυστερημένες χώρες της Ευρώπης. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να θριαμβεύσει εκεί απευθείας. Ο αγροτικός όμως χαρακτήρας της χώρας, παίρνοντας υπόψη τα τεράστια αγροκτήματα που έχουν διατηρηθεί από τους ευγενείς, τους γαιοκτήμονες, μπορεί, αν βασιστούμε στην πείρα του 1905, να δώσει στην αστική και δημοκρατική επανάσταση της Ρωσίας μια τεράστια έκταση. Μπορεί να κάνει την επανάστασή μας πρόλογο της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, αποτελώντας ένα στάδιο που θα οδηγήσει σ΄ αυτήν… Το ρώσικο προλεταριάτο δεν μπορεί με τις δικές του μόνο δυνάμεις να ολοκληρώσει νικηφόρα τη σοσιαλιστική επανάσταση. Μα μπορεί να δώσει στην επανάσταση μια τέτοια έκταση, ώστε να δημιουργήσει τις καλύτερες συνθήκες για τη σοσιαλιστική επανάσταση, αυτό θα την αρχίσει, κατά κάποιο τρόπο. Μπορεί να κάνει την κατάσταση πιο ευνοϊκή, για να μπει σε αποφασιστικές μάχες ο βασικός, ο πιο σίγουρος συνεργάτης του, το ευρωπαϊκό και το αμερικάνικο σοσιαλιστικό προλεταριάτο». (Λένιν: «Άπαντα», ρώσικη έκδοση, Τομ. 14ος, μέρος 2ο, σελ. 407-408, παρατίθεται στο βιβλίο του Τρότσκι «Η 3η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή»). Στις 7 Μάρτη του 1918 ο Λένιν έλεγε με αφορμή την ειρήνη του Μπρέστ – Λιτόβσκ: «Αυτό είναι ένα μάθημα, γιατί είναι απόλυτα πώς χωρίς τη γερμανική επανάσταση θα συντριβούμε». (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 15ος, σελ. 132 παρατίθεται στο βιβλίο του Τρότσκι «Η 3η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή»). Μια βδομάδα αργότερα σημείωνε : «Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός και δίπλα του η θριαμβευτική πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν μπορούν να συνυπάρχουν». (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος. 15ος, σελ. 175, από το ίδιο). Μερικές βδομάδες αργότερα, ο Λένιν έλεγε πάλι: «Το γεγονός ότι είμαστε καθυστερημένοι μας έσπρωξε μπροστά. Αν δεν ξέρουμε να κρατήσουμε μέχρι τη στιγμή που θα συναντήσουμε το δυναμικό στήριγμα των εξεγερμένων εργατών των άλλων χωρών, θα συντριβούμε» (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 15ος, σελ. 187, από το ίδιο). Το Νοέμβριο του 1918 ο Λένιν έγραφε : «Τα γεγονότα της ιστορίας έχουν αποδείξει σ’ εκείνους τους ρώσους πατριώτες που δε θέλουν να ακούν για τίποτε άλλο παρά για τα άμεσα συμφέροντα της χώρας, ότι η μετατροπή της ρωσικής επανάστασής μας σε σοσιαλιστική επανάσταση, δεν ήταν μια περιπέτεια, αλλά μια αναγκαιότητα, καθώς δεν υπήρχε άλλη επιλογή· ο αγγλο-γαλλικός και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αναπόφευκτα θα στραγγαλίσουν την ανεξαρτησία και την ελευθερία της Ρωσίας αν δε θριαμβεύσει η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση, ο παγκόσμιος μπολσεβικισμός.» (παρατίθεται από το βρετανικής έκδοσης «Lenin Collected Works» στο βιβλίο «Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν» – Άλαν Γουντς – Τεντ Γκραντ, εκδόσεις Μαρξιστική Φωνή 2008). Το Μάρτη του 1919 ο Λένιν επαναλαμβάνει για άλλη μια φορά: «Ζούμε όχι μονάχα σε ένα κράτος, μα σ΄ ένα σύστημα κρατών. Δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί ότι μια Σοβιετική Δημοκρατία υπάρχει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δίπλα στα ιμπεριαλιστικά κράτη. Στο τέλος του λογαριασμού ο ένας από τους δύο θα νικήσει». (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 16ος, σελ. 102, από το ίδιο). Στις 5 του Ιούλη 1921 ο Λένιν δήλωσε ανοιχτά στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς: «Για μας ήταν ξεκάθαρο πως χωρίς την υποστήριξη της παγκόσμιας διεθνιστικής επανάστασης ο θρίαμβος της προλεταριακής μας επανάστασης ήταν αδύνατος. Ήδη πριν από την επανάσταση, όπως κι ύστερα απ΄ αυτήν, σκεπτόμασταν: στη συνέχεια ή το πολύ-πολύ μέσα σ΄ ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα εκραγεί η επανάσταση στις καθυστερημένες χώρες και σ΄ αυτές που είναι περισσότερο αναπτυγμένες από καπιταλιστική άποψη, ή σε αντίθετη περίπτωση θα συντριβούμε. Αν και είχαμε πλήρη συνείδηση αυτού του γεγονότος, κάναμε το παν, μέσα σ΄ οποιεσδήποτε περιστάσεις, για να διατηρήσουμε με κάθε θυσία το σοβιετικό σύστημα, γιατί ξέραμε πως δουλεύουμε όχι μονάχα για τους εαυτούς μας, μα και για την παγκόσμια επανάσταση», (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 18ος, Μέρος Ι, σελ. 321, από το ίδιο). Τέλος σε κείμενο του με τίτλο «Η τέταρτη επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης» ο Λένιν σημείωνε : «Το γεγονός όμως παραμένει γεγονός: για πρώτη φορά μέσα σε εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια η υπόσχεση των δούλων «να απαντήσουν» στον πόλεμο που γίνεται ανάμεσα στους δουλοκτήτες με την επανάστασή τους ενάντια σε όλους και τους κάθε λογής δουλοκτήτες, εκπληρώθηκε ως το τέλος – και εκπληρώνεται παρ’ όλες τις δυσκολίες. Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ότι ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε..» (Άπαντα του Λένιν, τ. 44, σελ.144-152). Σε όλα αυτά τα αποσπάσματα βλέπουμε ότι η αντίληψη του Λένιν για την επανάσταση είναι γνήσια διεθνιστική και δεν έχει τίποτα το κοινό με τη στενοκέφαλη και συντηρητική σταλινική ουτοπία της εθνικής οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Επίσημα ντοκουμέντα του Μπολσεβίκικου κόμματος : άλλο ένα «χαστούκι» Η πεποίθηση για το ανέφικτο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού χωρίς τη νίκη της διεθνούς επανάστασης εκφράστηκε μέσα σε αδιαμφισβήτητα κομματικά ντοκουμέντα του Μπολσεβίκικου κόμματος την εποχή του Λένιν. Εδώ με τον πιο επίσημο τρόπο βλέπουμε τις απόψεις όχι μιας ηγετικής προσωπικότητας του μπολσεβικισμού, αλλά της ίδιας της συλλογικής έκφρασης του κόμματος που θεωρεί τη νίκη του σοσιαλισμού σαν ένα διεθνές ζήτημα. Έτσι στην περίφημη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Εργαζόμενου και Εκμεταλλευόμενου Λαού» του Λένιν – που τέθηκε από το Σοβιέτ των Επιτρόπων του Λαού στην έγκριση της Συντακτικής Συνέλευσης στη διάρκεια των λίγων ωρών της ζωής της – το «θεμελιακό καθήκον» του νέου καθεστώτος προσδιοριζόταν με τον ακόλουθο τρόπο: «Η εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας και η νίκη του σοσιαλισμού σε όλες τις χώρες». (πηγή ««Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν» – Άλαν Γουντς – Τεντ Γκραντ – εκδόσεις Μαρξιστική Φωνή 2008) Επίσης το 1921 η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ, με επικεφαλής τον Λένιν, ενέκρινε το Πρόγραμμα της Κομμουνιστικής Νεολαίας, του οποίου η 4η παράγραφος αναφέρει : «Η κρατική εξουσία στην ΕΣΣΔ βρίσκεται ήδη στα χέρια της εργατικής τάξης. Ύστερα από τρία χρόνια ηρωικής πάλης ενάντια στο παγκόσμιο κεφάλαιο, το προλεταριάτο διατήρησε και δυνάμωσε τη σοβιετική εξουσία του. Αν και η Ρωσία διαθέτει τεράστια φυσικά πλούτη, είναι ωστόσο, από βιομηχανική άποψη, μια καθυστερημένη χώρα, όπου υπερέχει ο μικροαστικός πληθυσμός. Αυτή δεν μπορεί να φτάσει στο σοσιαλισμό παρά διαμέσου της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Έχουμε μπει στην περίοδο ανάπτυξης αυτής της επανάστασης». Αν δεχόμασταν το σκεπτικό του υπεύθυνου της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ αυτά τα επίσημα ντοκουμέντα του Μπολσεβίκικου κόμματος και οι ιδέες του Λένιν που παραθέσαμε θα πρέπει να χαρακτηριστούν «τροτσκιστικός οπορτουνισμός». Όμως με δεδομένο ότι η έννοια του οπορτουνισμού εμπεριέχει σε περίοπτη θέση την απόκρυψη και διαστρέβλωση των θεμελιωδών ιδεών του μαρξισμού, κάθε νοήμονας κομμουνιστής μπορεί να καταλάβει ότι οπορτουνιστής ήταν ο Στάλιν και όλοι όσοι προσπαθούν να λανσάρουν και σήμερα σαν λενινιστική την θεωρία του για την εθνική οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η Κ.Δ και το ΚΚΕ της εποχής του Λένιν σε πλήρη αντίθεση με την σταλινική αίρεση Από την αρχή ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι είδαν τον «Οκτώβρη» σαν το ξεκίνημα της παγκόσμιας επανάστασης. Η ίδια η δημιουργία της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ), μετά την κατάληψη της εξουσίας, ήταν η υπέρτατη έκφραση της μπολσεβίκικης σύλληψης της επανάστασης, όχι σαν ένα εθνικό, αλλά σαν ένα διεθνές φαινόμενο. Οι αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου της ΚΔ της εποχής του Λένιν θεμελιώνονται πάνω στην διεθνιστική θεώρηση της υπόθεσης της νίκης του σοσιαλισμού. Στο Μανιφέστο του 1ου συνεδρίου της ΚΔ (Εκδόσεις «Σοσιαλισμός») αναφέρονται χαρακτηριστικά τα εξής : «Το καθήκον μας είναι να γενικεύσουμε την επαναστατική πείρα της εργατικής τάξης, να απαλλάξουμε το κίνημα από τις προσμίξεις του οπορτουνισμού και του σοσιαλπατριωτισμού, να ενώσουμε τις δυνάμεις των πραγματικά επαναστατικών κομμάτων του παγκόσμιου προλεταριάτου και να επιταχύνουμε τη νίκη της κομμουνιστικής επανάστασης σε όλο τον κόσμο…..Το εθνικό κράτος αφού έδωσε ισχυρή ώθηση στην καπιταλιστική εξέλιξη, έγινε πολύ περιορισμένος χώρος για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό το φαινόμενο έκανε δυσκολότερη την κατάσταση των μικρών κρατών που περικλείονταν ανάμεσα στις, μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και του κόσμου….Μόνο η προλεταριακή επανάσταση μπορεί να εξασφαλίσει στους μικρούς λαούς ελεύθερη ύπαρξη, γιατί θα απελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις όλων των χωρών από τις σφιγμένες τανάλιες των εθνικών κρατών, ενώνοντας τους λαούς σε μια στενή οικονομική συνεργασία σύμφωνα με ένα κοινό οικονομικό σχέδιο…Οι πιο προχωρημένοι εργάτες, συνειδητοποιώντας τον παγκόσμιο χαραχτήρα της υπόθεσης τους, έτειναν, από τα πρώτα βήματα του οργανωμένου σοσιαλιστικού κινήματος, προς μια διεθνή ένωση αυτού του κινήματος.» Τον ίδιο ακριβώς διεθνιστικό και ασυμβίβαστο με την «θεωρία του σοσιαλισμού σε μια χώρα» πνεύμα βρίσκουμε στο καταληκτικό απόσπασμα της εναρκτήριας ομιλίας του Λένιν στο ιδρυτικό συνέδριο της ΚΔ, που δημοσιεύθηκε μάλιστα την Κυριακή 28 Μάρτη 2004 στον «Ριζοσπάστη» : «..Η αστική τάξη ας εξακολουθεί να διαπράττει θηριωδίες, ας εξοντώνει χιλιάδες εργάτες. Η νίκη είναι δική μας, η νίκη της παγκόσμιας κομμουνιστικής επανάστασης είναι εξασφαλισμένη». Όμως τα «χαστούκια» της ιστορικής και πολιτικής αλήθειας στον Παπασταύρου και την αγαπημένη του θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» δεν σταματούν εδώ. Η οπορτουνιστική αυτή θεωρία, στην ουσία της είχε καταδικαστεί σαφέστατα, πριν ακόμα διατυπωθεί στην ΕΣΣΔ κι από το ίδιο το ΚΚΕ με την γνήσια διεθνιστική αντίληψη που διάκρινε την απόφαση προσχώρησής του (ως ΣΕΚΕ ακόμα) στην Κομμουνιστική Διεθνή τον Απρίλιο του 1920. Διαβάζουμε από τον «Ριζοσπάστη» της 1ης Ιούνη του 2008 τα σχετικά αποσπάσματα από αυτή την απόφαση: «Το Β` Εθνικόν συνέδριον του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ελλάδος δεχόμενον: α) Οτι η Β` Διεθνής αποβλέψασα εις την δημιουργίαν «εθνικών σοσιαλισμών», αναγνωρίσασα την ανάγκην της εθνικής αποκαταστάσεως και μη δυνηθείσα διά τούτο κατά την κρίσιμον στιγμήν της κηρύξεως του πολέμου να κρατήση υψηλά την καθαρώς διεθνιστικήν σημαίαν του σοσιαλισμού, έπαυσε να εμπνέη εμπιστοσύνην εις τα επαναστατικά κόμματα …β) Οτι η παρούσα περίοδος είναι περίοδος μεταβατική, κατά την οποίαν το παγκόσμιον προλεταριάτον πρέπει να ετοιμάζεται διαρκώς διά την κατάληψιν της εξουσίας της οποίας πρώτος σταθμός θα είναι η επιβολή της δικτατορίας του και όχι η αστική δημοκρατία υπό οιανδήποτε μορφήν.. Δίδει εντολήν εις την ΚΕ να εργασθή διά να συνδεθή το Κόμμα στενώτερον με τα σοσιαλιστικά κόμματα της Βαλκανικής που ακολουθούν τη Γ` Διεθνή διά την προπαρασκευήν κοινού αγώνος των προλεταρίων της Βαλκανικής προς δημιουργίαν της Ομοσπονδιακής σοσιαλιστικής δημοκρατίας των συμβουλίων των εργατών και αγροτών της Βαλκανικής». Όπως εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς, το ΚΚΕ στις θεμελιακές του αποφάσεις καθόλου δεν υιοθετούσε την λογική της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, κάνοντας λόγο για τον σκοπό της Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας. Κι ο Στάλιν διαψεύδει τον οπαδό του! Όμως η πολιτική καταγγελία της θεωρίας του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» έχει γίνει από τον ίδιο τον κατοπινό εκφραστή της, τον Ιωσήφ Στάλιν. Το 1924 ο Στάλιν διατύπωσε ως εξής τις απόψεις του Λένιν για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού: «Η ανατροπή της εξουσίας της μπουρζουαζίας σε μια χώρα και η εγκαθίδρυση της εξουσίας του προλεταριάτου, δε σημαίνει και εξασφάλιση της ολοκληρωτικής νίκης του σοσιαλισμού. Μένει ακόμα να εκπληρώσουμε το βασικό καθήκον του σοσιαλισμού: τη σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής. Μπορεί να λυθεί αυτό το πρόβλημα, μπορεί κανείς να πετύχει την οριστική νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα χωρίς τις συνδυασμένες προσπάθειες των προλεταρίων πολλών προχωρημένων χωρών; Όχι αυτό είναι αδύνατο. Για την ανατροπή της μπουρζουαζίας οι δυνάμεις μιας μόνο χώρας είναι αρκετές, η ιστορία της επανάστασής μας το αποδείχνει. Για τον οριστικό όμως θρίαμβο του σοσιαλισμού, για την οργάνωση της σοσιαλιστικής παραγωγής οι δυνάμεις μιας μόνο χώρας, και μάλιστα μιας χώρας τόσο αγροτικής όσο η Ρωσία, δεν είναι πια αρκετές. Για αυτό το έργο χρειάζονται οι δυνάμεις των προλεταρίων πολλών προχωρημένων χωρών. Αυτά είναι γενικά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της λενινιστικής θεωρίας της προλεταριακής επανάστασης»,..» (Ι. Στάλιν: «Για τον Λένιν και το Λενινισμό», Κρατικές εκδόσεις, Μόσχα, 1924, σελ. 40-41, παρατίθεται στο βιβλίο του Τρότσκι «Η 3η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή»). Ωστόσο, όπως ανέφερε ο Τρότσκι στην κριτική που έκανε στο Σχέδιο Προγράμματος του 6ου συνεδρίου της ΚΔ «στις επόμενες εκδόσεις του βιβλίου του Στάλιν αυτό το απόσπασμα μετασχηματίστηκε ακριβώς στο αντίθετό του, κι ένα χρόνο αργότερα «τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της λενινιστικής θεωρίας» αποκηρύχτηκαν σαν… τροτσκισμός». Το Νοέμβρη του 1926, ο Στάλιν εκφράζοντας πλέον απροκάλυπτα το συντηρητισμό της ανερχόμενης γραφειοκρατικής κάστας διατύπωνε τη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» : «Το Κόμμα δεχόταν πάντα σαν αφετηρία πώς ο θρίαμβος του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα είναι η δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σ΄ αυτή τη χώρα, και πώς αυτό το καθήκον μπορεί να εκπληρωθεί με τις δυνάμεις μιας μόνο χώρας» (Ιωσήφ Στάλιν στην «Πράβδα» 12-11-26, παρατίθεται στο βιβλίο του Λ. Τρότσκι «Η Τρίτη Διεθνής μετά τον Λένιν» εκδόσεις «Αλλαγή», ο τονισμός δικός μας). Η ξαφνική αλλαγή της θέσης του πάνω σε αυτό το θεμελιώδες ζήτημα, είναι η πιο τυπική ένδειξη ότι ο Στάλιν ήταν οπορτουνιστής. Ο σύγχρονος έλληνας μαθητής του όμως, ο Κ. Παπασταύρου, ενώ δεν κουράζεται να κατηγορεί αβάσιμα για οπορτουνισμό τον Τρότσκι, κάνει πως δεν γνωρίζει την πραγματική πολιτική διαδρομή του δασκάλου του και κρύβει από τους αγωνιστές του κόμματος την ιστορική αλήθεια. Το γεγονός ότι αυτός ο μεροληπτικός υπέρ του σταλινικού οπορτουνισμού σύντροφος δεν είναι κάποιος γραφικός της συμπαθούς επιτροπής υπέργηρων για την αποκατάσταση του Ιωσήφ Στάλιν, αλλά ο υπεύθυνος για την ιδεολογική εκπαίδευση του ΚΚΕ, είναι πολλαπλά επιζήμιο και δυσφημιστικό για το κόμμα. Νόμος ανισομερούς ανάπτυξης : διαστρέβλωση του Λένιν «νούμερο 1» Οι «θεωρητικοί» του σταλινισμού όσο και αν ψαχούλεψαν στα κείμενα του Λένιν με σκοπό να αντιμετωπίσουν την κριτική της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα», δεν κατάφεραν να βρουν κάτι που να υπαινίσσεται έστω την αποδοχή της χοντροκομμένης, σοσιαλπατριωτικής αυτής άποψης του Στάλιν. Για αυτό επιδόθηκαν στις γνωστές σε αυτούς «ταχυδακτυλουργίες». Ο Παπασταύρου μένοντας πιστός στη σχολή τους, απλά τους αντέγραψε, χρησιμοποιώντας τα ίδια ακριβώς «επιχειρήματα». Στο άρθρο του λοιπόν, για να μας πείσει ότι τάχα «δεν έχει βάση ο ισχυρισμός περί σταλινικής άποψης σε αντιπαράθεση με τον Λένιν» παραθέτει ένα υποτιθέμενα αποκαλυπτικό απόσπασμα από τον Λένιν: «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού συντελείται στον ανώτατο βαθμό ανισόμετρα στις διάφορες χώρες. Κι ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής. Από εδώ βγαίνει το αδιαφιλονίκητο συμπέρασμα: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σ’ όλες τις χώρες. Θα νικήσει αρχικά σε μια ή μερικές χώρες και οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για ένα διάστημα αστικές ή προαστικές» (Λένιν : «Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης» – 1916) Είναι ξεκάθαρο ότι σε αυτό το κείμενο ο Λένιν, χρησιμοποιώντας τη λέξη «αρχικά», μιλάει για τη νίκη του σοσιαλισμού με την έννοια της κατάληψης της εξουσίας από το προλεταριάτο και της απαλλοτρίωσης της μπουρζουαζίας και όχι με την έννοια της οριστικής του νίκης, δηλαδή της στέρεης οικοδόμησης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Το συμπέρασμα που εδώ βγάζει απόλυτα ορθά ο Λένιν είναι ότι όλοι οι καπιταλιστικοί κρίκοι δεν μπορούν να σπάσουν ταυτόχρονα. Πουθενά δεν φαίνεται όμως, να υπερασπίζει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού «με τις δυνάμεις μιας μόνο χώρας» όπως υποστήριζε ο Στάλιν. Ο Παπασταύρου παραθέτοντας αυτό το συγκεκριμένο απόσπασμα από τον Λένιν υπαινίσσεται ότι η σταλινική θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» συνάγεται από τον νόμο της ανισομερούς ανάπτυξης του καπιταλισμού. Από την ανισομερή εξέλιξη του καπιταλισμού όμως, προκύπτει όχι η δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, αλλά το αντίθετο. Διότι ακριβώς επειδή ο καπιταλισμός αναπτύσσεται ανισομερώς και θα κληροδοτεί στις υπό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό χώρες όλων των ειδών τις εξαρτήσεις από άλλες χώρες και λιγότερες ή περισσότερες ελλείψεις συγκριτικά με εκείνες, το ανώτερο κοινωνικά στάδιο του σοσιαλισμού μπορεί πλήρως να οικοδομηθεί μόνο με την συνεργασία των εργαζόμενων περισσότερων χωρών και ειδικά των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση αποτελεί λοιπόν ένα ιστορικό καθήκον διεθνές ως προς την εκπλήρωσή του. Ασφαλώς δε μπορεί «να εκπληρωθεί με τις δυνάμεις μιας μόνο χώρας» όπως υποστήριζε ο Στάλιν και όπως συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ακόμα και σήμερα οι διάφοροι Παπασταύρου, παρότι η ιστορία τους διέψευσε. «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» : διαστρέβλωση του Λένιν «νούμερο 2» Ο Κ. Παπασταύρου στην προσπάθειά του να εκμαιεύσει από τα γραπτά του Λένιν αποσπάσματα που να τεκμηριώνουν την αποδοχή του σταλινικού εκτρώματος του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» βασίζεται σε ένα ακόμα απόσπασμα παρμένο από ένα κείμενο του 1915, το νόημα του οποίου όμως διαστρεβλώνει προκλητικά. Γράφει περισπούδαστα : «»Η κατ’ αρχήν τοποθέτηση του Λένιν φυσικά βρίσκεται στο έργο του «Για το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης (1915). Σε αυτό το άρθρο, ο Λένιν δεν περιορίζεται να εξηγήσει γιατί ένα τέτοιο σύνθημα θα ήταν αντιδραστικό ή ουτοπικό σε συνθήκες καπιταλισμού, αλλά γιατί θα ήταν ΛΑΘΟΣ ως σύνθημα γενικά. Γιατί όπως εξηγεί: «…πρώτο, συγχωνεύεται με το σοσιαλισμό και δεύτερο, γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει τη λαθεμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, τη λαθεμένη ερμηνεία για τη στάση αυτής της χώρας απέναντι στις άλλες». Από τον τρόπο με τον οποίο μας παρουσιάζεται εδώ η θέση του Λένιν καταλαβαίνουμε ότι το σύνθημα αυτό καταδικάζεται «γενικά», δηλαδή όχι μόνο για την περίπτωση που αναφέρεται σε ενοποίηση με καπιταλιστική βάση, αλλά και στην περίπτωση που αναφέρεται στις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Τα πράγματα όμως, ευτυχώς δεν είναι έτσι όπως μας τα παρουσιάζει ο φέρελπις «θεωρητικός». Καταρχήν ο Παπασταύρου κρύβει το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο κομμάτι του άρθρου του ο Λένιν καταφέρεται ενάντια στην δυνατότητα και την φύση μιας καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. Αυτήν και μόνο αυτήν την ενοποίηση ο Λένιν θεωρεί αντιδραστική. Όσον αφορά μάλιστα αυτό κάθ’ αυτό το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης στην επαναστατική δημοκρατική του μορφή, το χαρακτηρίζει «αρκετά άτρωτο ως πολιτικό σύνθημα». Γράφει χαρακτηριστικά στο κείμενο: «Αλλά ενώ το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης -αν συνοδεύεται από την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών στην Ευρώπη, που ηγείται η Ρωσική- είναι αρκετά άτρωτο ως πολιτικό σύνθημα, παραμένει ακόμα ιδιαίτερα σημαντικό το ζήτημα του οικονομικού περιεχομένου και της σημασίας του. Από τη σκοπιά των οικονομικών συνθηκών του Ιμπεριαλισμού -π.χ., η εξαγωγή άνευ ενδιαφέροντος κεφαλαίου και η διαίρεση του κόσμου από τις «ανεπτυγμένες» και «πολιτισμένες» αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από τον καπιταλισμό, είναι είτε αδύνατες είτε αντιδραστικές.» Ο Παπασταύρου παραβλέποντας το οφθαλμοφανές γεγονός ότι στο άρθρο του ο Λένιν στρέφεται ενάντια σε μια ενοποίηση της Ευρώπης «από τη σκοπιά των συνθηκών του ιμπεριαλισμού» και «κάτω από τον καπιταλισμό», ισχυρίζεται ότι ο ηγέτης των μπολσεβίκων απέρριπτε σαν «ΛΑΘΟΣ γενικά» (ο αρθρογράφος μας μάλιστα για να εμπεδώσουμε τη διαστρέβλωση το τονίζει με κεφαλαία γράμματα) και σαν «αντιδραστικό» (βλέπε δεύτερη παράγραφο από το τέλος του άρθρου του) το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, δηλαδή ακόμα και στην περίπτωση που το σύνθημα αυτό θα καλούσε για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Αυτό ασφαλώς αποτελεί μια χυδαιότατη διαστρέβλωση της θέσης του Λένιν. Γκάφα ολκής: επίσημο κείμενο του ΚΚΕ καλεί για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης Την προβολή του συνθήματος των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης ο Λένιν στις δεδομένες συνθήκες του 1915 την απέρριπτε για λόγους τακτικής κι όχι σαν «λάθος γενικά», δηλαδή από θέση αρχής, όπως θέλει να υποστηρίζει ο Παπασταύρου και όπως θα δείξουμε πιο αναλυτικά στη συνέχεια του άρθρου μας. Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό, είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το συγκεκριμένο σύνθημα, υιοθετήθηκε επίσημα και με την πλήρη υποστήριξη του Λένιν από όλη την Κομμουνιστική Διεθνή το 1923. Αν το 1915 το σύνθημα δεν γινόταν δεκτό για λόγους αρχής, όπως προσπαθεί να πείσει ο Παπασταύρου, η Κομμουνιστική Διεθνής δεν θα μπορούσε να το υιοθετήσει λίγα χρόνια αργότερα. Η μεγαλύτερη γκάφα του Παπασταύρου όμως, που αποδεικνύει τι μπορεί να πάθει όποιος υποτιμά τους χιλιάδες αγωνιστές του ΚΚΕ και τους μεταχειρίζεται σαν αδαείς, εύπιστους υποτακτικούς της εκάστοτε ηγετικής γραμμής, είναι ότι αυτό το δήθεν «αντιδραστικό» και «λαθεμένο γενικά» σύνθημα μπορεί εύκολα να το βρει κάποιος σε επίσημα κείμενα του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στην προκήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για την Πρωτομαγιά του 1924 που δημοσιεύεται στη συλλογή : «Επίσημα κείμενα ΚΚΕ 1918-1924» : «..Εργάτες και εργάτριες, ακόμα η Ρώσικη Επανάστασις αγωνίζεται για την ελευθερία όλων των λαών. Για την κατάπαυση των πολέμων. Για το γκρέμισμα της στρατοκρατίας. Για το λυτρωμό μας, το λυτρωμό του εργαζόμενου λαού από τα δεσμά του μιλιταρισμού και της πλουτοκρατίας. Μόνον η Ρωσία των εργατών και χωρικών, η Ρωσία των Σοβιέτ αγωνίζεται για την Ένωσιν όλων των λαών της Ευρώπης. Για την πραγματοποίηση του συνθήματος των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης καθώς και δια την άμεσον ένωσην των λαών της Βαλκανικής σε μια Κομμουνιστική Παμβαλκανική Ομοσπονδία…». Τι να σημαίνει αυτό άραγε σύντροφε Παπασταύρου; Μήπως ότι σύσσωμη η ΚΕ του ΚΚΕ το 1924 είχε καταληφθεί από «τροτσκιστές οπορτουνιστές»; Μάλλον όχι. Σημαίνει ότι το σύνθημα για τις Ενωμένες Σοβιετικές Πολιτείες της Ευρώπης ήταν στην ουσία του ένα πλήρως Λενινιστικό σύνθημα, που επίσημα προβάλλονταν από όλα τμήματα της ΚΔ πριν από την επικράτηση του σταλινισμού. Η απάτη αποκαλύπτεται Για να καταλάβουμε το σκεπτικό του Λένιν το 1915 πρέπει να επιχειρήσουμε να διαβάσουμε προσεκτικά το ίδιο το σχετικό του κείμενο και να μην αφεθούμε στην «αμεροληψία» του Παπασταύρου. Αν το κάνουμε αυτό, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι σε πλήρη αντίθεση με τα γραφόμενα του Παπασταύρου, ο Λένιν υποστηρίζει πως η γενική ουσία που το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης εκφράζει είναι σωστή. Παραθέτουμε προς απόδειξη αυτού την προηγούμενη φράση από το ίδιο του κείμενο του Λένιν την οποία δεν παραθέτει για ευνόητους λόγους ο πολέμιος του «Τροτσκισμού»: «…Οι Ενωμένες Πολιτείες του Κόσμου (και όχι της Ευρώπης μόνο) είναι η κρατική μορφή της ενοποίησης και της ελευθερίας των εθνών που εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό – για την ολική εξαφάνιση του κράτους, συμπεριλαμβανομένου καί του δημοκρατικού. Ως ξεχωριστό σύνθημα, εντούτοις, το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών του Κόσμου θα ήταν μετά βίας σωστό…(η έμφαση δική μας)» και από εκεί και πέρα ακολουθεί το απόσπασμα που παρέθεσε ο Παπασταύρου «..πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό δεύτερον, επειδή μπορεί να ερμηνευθεί λανθασμένα και να σημαίνει ότι η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα είναι αδύνατη και μπορεί επίσης να δημιουργήσει εσφαλμένες αντιλήψεις ως προς τις σχέσεις μιας τέτοιας χώρας με τις άλλες.». Να γιατί μας «έφαγε» την προηγούμενη φράση ο θεωρητικός μας. Γιατί εκεί όχι μόνο δεν βλέπουμε τον Λένιν να μιλάει για «λάθος γενικά ή για αντιδραστικό σύνθημα», αλλά βλέπουμε να χαρακτηρίζει το σύνθημα «μετά βίας σωστό». Με αυτό τον τρόπο κρατούσε αποστάσεις από την χρήση κι όχι από την ουσία του συνθήματος! Και μάλιστα δεν δίσταζε να αναφέρει ότι το σύνθημα αυτό «συγχωνεύεται», δηλαδή ταυτίζεται, με τον σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερη έκφραση από αυτή για να διαπιστώσει κάποιος ότι στην αντίληψη του Λένιν ο σοσιαλισμός «συγχωνεύεται», δηλαδή είναι ταυτισμένος με την διεθνή του οικοδόμηση και δεν έχει σχέση με την στενόμυαλη, εθνική, σταλινική λογική σοσιαλιστικής οικοδόμησης που υπερασπίζεται ο Παπασταύρου. Βέβαια παρότι το έχει χαρακτηρίσει «μετά βίας σωστό», ο Λένιν στο τέλος του άρθρου συμπεραίνει ότι το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι λανθασμένο, απορρίπτοντας τη χρήση του. Η φαινομενική αντίφαση λύνεται όμως, καθώς όπως ήδη αναφέραμε, ο χαρακτηρισμός «λανθασμένο» γίνεται από τη σκοπιά της τακτικής κι όχι από θέση αρχής. Αυτό που φοβόταν ο Λένιν όπως ομολογεί, ήταν ότι το σύνθημα μπορούσε να «ερμηνευτεί λανθασμένα» (ασφαλώς ένα σύνθημα που κάποιος το θεωρεί «λάθος γενικά» δεν μπορεί να τον νοιάζει μην ερμηνευθεί λανθασμένα…) και να νομιστεί ότι «η νίκη του σοσιαλισμού σε μια χώρα είναι αδύνατη». Κι εδώ ο Λένιν μιλώντας για «τη νίκη του σοσιαλισμού» είναι ξεκάθαρο ότι δεν αναφέρεται στην υπόθεση της πλήρους οικοδόμησης του σοσιαλισμού στα όρια μιας χώρας, αλλά στην κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο. Αυτό που απασχολούσε δηλαδή τον Λένιν στις τότε συνθήκες ήταν ότι το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης θα μπορούσε να γεννήσει μια εσφαλμένη άποψη σύμφωνα με την οποία η προλεταριακή επανάσταση θα έπρεπε να αρχίσει ταυτόχρονα πάνω σ΄ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Φυσικά ο Τρότσκι όπως θα δείξουμε στη συνέχεια του άρθρου δεν είχε καμία σχέση με την άποψη αυτή και βρίσκονταν σε πλήρη συμφωνία με τον Λένιν πάνω στην ουσία του θέματος. Η «έλλειψη πίστης του Τρότσκι στην δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» : ένα κωμικό παραμύθι Ένας πραγματικά κομμουνιστής θεωρητικός, στις πολεμικές με τους πολιτικούς του αντιπάλους φροντίζει να είναι έντιμος, παρουσιάζοντας τις απόψεις τους όπως πραγματικά έχουν. Αυτή πάντοτε ήταν η μέθοδος των «κλασσικών» στις πολεμικές τους. Όμως για τον υπεύθυνο της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ αυτά «είναι ψιλά γράμματα». Για εκείνον το αντικείμενο της «ιδεολογικής» δουλειάς συμπεριλαμβάνει τη διαστρέβλωση των απόψεων και τα ψέματα. Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν καθόλου που αναφερόμενος στον Τρότσκι για μια ακόμα φορά – χωρίς αναστολές – παραποιεί ακόμα και αυτά που είναι αυταπόδεικτα και δεν μπορούν να παραποιηθούν. Με αυτό τον τρόπο όμως, αντί να πετυχαίνει το στόχο του, να πλήξει δηλαδή τον Τρότσκι, καταφέρνει μόνο να αυτοδιακωμωδηθεί. Με θράσος τυμβωρύχου που έχει εξασφαλίσει την ατιμωρησία γράφει: «Το ιδεολογικό – πολιτικό ρεύμα που συγκροτήθηκε υπό την ηγεσία του Λ. Τρότσκι είχε σταθερά την αντίληψη πως η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση ήταν αδύνατη.» Μα ποιος σοβαρός κομμουνιστής μπορεί να πιστέψει αυτή την αφοριστική σαχλαμάρα για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε όλη τη συνειδητή του ζωή παλεύοντας για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης και το μεγαλύτερο μέρος της παίρνοντας ενεργά μέρος στον αγώνα του ρώσικου προλεταριάτου, καθοδηγώντας με επιτυχία αυτόν τον αγώνα σαν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ηρωικού σοβιέτ της Πετρούπολης το 1905 και το 1917, της στρατιωτικής φρουράς της Πετρούπολης που πρωτοστάτησε στην κατάληψη της εξουσίας, του νικηφόρου ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντεπανάσταση Κόκκινου Στρατού, αλλά και εξαιρετικά υπεύθυνων κυβερνητικών υποθέσεων στην εποχή των δύσκολων πρώτων χρόνων της σοβιετικής εξουσίας; Για να απαντηθεί αυτή η αθλιότητα του Παπασταύρου δεν χρειάζεται κανείς να ανατρέξει σε κάποια κείμενα του Τρότσκι. Για την απόρριψη της σαν κακόβουλη ψευτιά αρκούν απλά μερικές πολύ γενικές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις για την ζωή του Τρότσκι και την δράση του στο Ρώσικο εργατικό κίνημα. Για περισσότερες απαντήσεις γύρω από αυτό το ζήτημα παραπέμπουμε σε σχετικά κείμενα και άρθρα μας στις ιστοσελίδες http://www.marxismos.com και http://www.marxist.com . Τι μας ξεφουρνίζει σαν πειστήριο ο υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής του ηρωικού ΚΚΕ; Μα φυσικά, για άλλη μια φορά, την απόρριψη από τον Τρότσκι, όχι της δυνατότητας να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ γενικά, αλλά της δυνατότητας οικοδόμησης τους σοσιαλισμού ΜΟΝΟ στην ΕΣΣΔ, σε καθεστώς απομόνωσης, χωρίς τη νίκη της διεθνούς επανάστασης. Αυτή την αντιμαρξιστική ιδέα απέρριπτε ο Τρότσκι τονίζοντας ότι για να ολοκληρωθεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ απαιτείται η νίκη της διεθνούς σοσιαλιστικής επανάστασης. Με άλλα λόγια ο Τρότσκι, όχι μόνο δεν απέρριπτε τη δυνατότητα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, αλλά αντίθετα έδειχνε ποιος ήταν ο μόνος ασφαλής δρόμος για να προχωρήσει η σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ. Ο Λέον Τρότσκι συνεπώς, πίστευε σταθερά, όχι όπως λέει ο Παπασταύρου ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ είναι αδύνατη, αλλά ότι για να πραγματοποιηθεί οριστικά αυτή η οικοδόμηση απαιτείται η νίκη της παγκόσμιας επανάστασης. Όπως ήδη είδαμε αυτή ήταν η άποψη του Λένιν και όλων των γνωστών ηγετών του Μπολσεβικισμού, συμπεριλαμβανομένου και του Στάλιν πριν την διατύπωση της «θεωρίας του σοσιαλισμού σε μια χώρα». Το συμπέρασμα ότι ο Τρότσκι υποστήριζε την αναγκαιότητα της διεθνούς επανάστασης για να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ κι όχι την έλλειψη γενικά κάθε δυνατότητας επιτυχίας του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, το βγάζει αβίαστα όποιος διαβάσει το απόσπασμα που παραθέτει ο «θεωρητικός» μας για να «τεκμηριώσει» τη συκοφαντία του: «Αν όμως κρατήσαμε σαν κράτος από πολιτική και στρατιωτική άποψη, δεν καταλήξαμε στη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας και μάλιστα ούτε πλησιάσαμε σ’ αυτήν […]. Όσο η αστική τάξη θα βρίσκεται στην εξουσία στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, θα είμαστε αναγκασμένοι, στην πάλη ενάντια στην οικονομική απομόνωση, να επιδιώκουμε συμφωνίες με τον καπιταλιστικό κόσμο. Μπορούμε ταυτόχρονα να πούμε με πεποίθηση ότι αυτές οι συμφωνίες στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να μας βοηθήσουν να επουλώσουμε αυτές ή εκείνες τις οικονομικές πληγές μας, να κάνουμε αυτό ή εκείνο το βήμα προς τα μπρος αλλά ότι η πραγματική άνοδος της σοσιαλιστικής οικονομίας στη Ρωσία δε θα είναι δυνατή παρά μονάχα ύστερα από τη νίκη του προλεταριάτου στις σπουδαιότερες χώρες της Ευρώπης». Αν η παραπάνω τοποθέτηση είχε το αντιδραστικό, πεσιμιστικό νόημα που θέλει να της αποδώσει ο Παπασταύρου, τότε γιατί ο Λένιν δεν έκανε πουθενά λόγο εκείνη την περίοδο γι’ αυτή την απαράδεκτη δήθεν στάση του Τρότσκι; Γιατί ο Τρότσκι εκλέγονταν αδιαμαρτύρητα σε ηγετικές θέσεις στο σοβιετικό κράτος και τη Διεθνή, ενώ υποτίθεται ότι πίστευε πως η ΕΣΣΔ δεν θα οικοδομούσε ποτέ τον σοσιαλισμό; Και επίσης γιατί ο Λένιν την ίδια περίοδο έλεγε τα ίδια ακριβώς πράγματα με τον Τρότσκι; Διαβάζουμε : «Έχουμε δημιουργήσει ένα κράτος σοβιετικού τύπου», έγραφε, «και μέσω αυτού έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή στην παγκόσμια ιστορία, την εποχή της πολιτικής κυριαρχίας του προλεταριάτου, που πρόκειται να υποσκελίσει την εποχή της αστικής κυριαρχίας. Κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει απ’ αυτό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, παρότι στο σοβιετικό τύπο κράτους θα τοποθετηθούν οι τελικές πινελιές μόνο με τη βοήθεια της πρακτικής εμπειρίας της εργατικής τάξης διαφόρων χωρών. Αλλά δεν έχουμε τελειώσει ούτε καν την οικοδόμηση των θεμελίων της σοσιαλιστικής οικονομίας και η εχθρική δύναμη του ετοιμοθάνατου καπιταλισμού μπορεί ακόμη να μας τα στερεί. Πρέπει καθαρά να το εκτιμήσουμε και να το παραδεχτούμε· γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από τις ψευδαισθήσεις (και από τον ίλιγγο, ιδιαίτερα στα μεγάλα ύψη). Και δεν υπάρχει τίποτε το τρομερό, τίποτε που θα έδινε νόμιμες δικαιολογίες για την παραμικρή απελπισία, στην παραδοχή αυτής της πικρής αλήθειας: έχουμε πάντα τονίσει και επαναλάβει τη στοιχειώδη αλήθεια του μαρξισμού – ότι οι κοινές προσπάθειες των εργατών διαφόρων προηγμένων χωρών είναι αναγκαίες για τη νίκη του σοσιαλισμού.» («Lenin Collected works», σελ. 206, παρατίθεται στο βιβλίο «Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν;» των Τεντ Γκραντ και Άλαν Γουντς – εκδόσεις «Μαρξιστική Φωνή» 2008) Οι αντιφάσεις από την αποδοχή της σταλινικής ψευτιάς είναι αναρίθμητες και δεν έχουν τέλος. Δυστυχώς όμως, τέλος δεν έχει και η διαστρέβλωση των ιδεών του Τρότσκι από τον Κ. Παπασταύρου. Ο Τρότσκι και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης Πάνω στο πολυθρύλητο ζήτημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, ο Παπασταύρου υποστηρίζει ότι «η στρατηγική αντίληψη του Τρότσκι βρίσκεται σε αντιπαράθεση με αυτήν του Λένιν». Είναι γνωστός ο καημός του Παπασταύρου και όλων των κατά καιρούς απολογητών του σταλινισμού να εφεύρουν διαφωνίες ανάμεσα στον Λένιν και τον Τρότσκι. Γύρω από αυτό το ζήτημα αναπτύχθηκε στην ΕΣΣΔ μια ολόκληρη πολύχρονη επιχείρηση στην οποία έλαβαν μέρος «δημοσιογράφοι», «ιστορικοί» και «διανοούμενοι» καθ’ υπαγόρευση του Κρεμλίνου, πιστοί στην καταπολέμηση του «τροτσκισμού», στην πραγματικότητα υπερασπίζοντας τα συμφέροντα της προνομιούχας γραφειοκρατικής κάστας απέναντι στις ζωντανές παραδόσεις του Οκτώβρη, πριν βεβαίως, τη σκυτάλη πάρει αποκλειστικά για το τελειωτικό χτύπημα στον «Τροτσκισμό» ο δολοφονικός μηχανισμός της «Γκε-πε-ού». Από όλη τη σαβούρα που παρήγαγε αυτός ο εσμός πληρωμένων συκοφαντών του Τρότσκι, οι σημερινοί «θεωρητικοί» του Σταλινισμού τύπου Παπασταύρου αναπαράγουν ότι
  2. Ο/Η MrNobodie λέει:

    Το ανησυχητικό επιπλέον δικό μου πρόβλημα είναι, κάνοντας τις γνωστές μακρόσυρτες συζητήσεις σε επίπεδο ακόμη και φιλικό με μέλη του Κ.Κ.Ε, είναι έκδηλη η αγωνία τους να ακολουθήσουν πιστά αυτές τις ιδεολογικές γραμμές.Κάθε φορά που κοντεύουμε σε συμπεράσματα αμφισβήτησης αυτής της αρρωστημένης, θα λέγαμε, κεντρικά καθοριζόμενης γραμμής ξεκινούν να λειτουργούν «προστατευτικά» αντανακλαστικά τα οποία προφανώς και δεν επιτρέπουν καμία περαιτέρω σοβαρή ανάλυση αφού ο διάλογος εκφυλίζεται στο επίπεδο των συνθημάτων περί οπορτουνισμού, αντιεπαναστατισμού ή προχθές άκουσα και το άλλο-περί προυτονισμού( μάλλον από τον Proudhon θα βγαίνει αυτό..)

    Κρίμα πραγματικά που η μοναδική τους αγωνία είναι πώς να παραχαράξουν την ιστορία και όχι πώς να αντλήσουν από αυτή σοβαρά και χρήσιμα συμπεράσματα…κρίμα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s