1949: η ήττα στην Ελλάδα, η νίκη στην Κίνα

eamΚυκλοφορεί ευρέως στην αριστερά μια φιλολογία σχετικά με τη στρατηγική του ΚΚΕ κατά τη δεκαετία του ’40 και η οποία προσπαθεί να εντοπίσει τα αίτια της ήττας. Οι ισχυρισμοί είναι πάνω κάτω οι εξής: η ήττα του ΕΑΜ και του ΔΣΕ ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της στρατηγικής που υιοθέτησε το «σταλινικό» ΚΚΕ τη δεκαετία του ’30. Αυτή όριζε την επερχόμενη επανάσταση στην Ελλάδα ως αστικοδημοκρατική με μετεξέλιξη σε σοσιαλιστική, πράγμα το οποίο για πολλούς ισοδυναμεί με προδοσία.

Καταρχήν η άποψη αυτή εμπεριέχει μεγάλη σύγχυση για το ζήτημα του στόχου και το ζήτημα του υποκειμένου. Γι’ αυτό το λόγο το να ορίζεις ότι η επανάσταση στην Ελλάδα ή όπου αλλού έχει να ξεκαθαρίσει πρώτα με τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα, ισοδυναμεί λίγο πολύ με προδοσία και υποταγή στην αστική τάξη. Ωστόσο αυτό αφορά το χαρακτήρα/στόχους της επανάστασης οι οποίοι φυσικά ορίζονται αντικειμενικά μέσα από την ανάλυση της κατάστασης του καπιταλισμού στην εν λόγω χώρα και δεν απαιτεί απαραίτητα συμμαχία με την αστική τάξη. Γιατί; Γιατί την εποχή του ιμπεριαλισμού οι αστικές τάξεις σε σειρά εξαρτημένων χωρών δεν είναι ούτε μπορούν να γίνουν προοδευτικοί φορείς οι οποίοι να λύσουν ακόμα και τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα λόγω της πρόσδεσής τους με τους ιμπεριαλιστές οι οποίοι θέλουν να κρατούν τη χώρα σε καθυστέρηση. Με λίγα λόγια οι επαναστάσεις σ’ αυτές τις χώρες δεν ακολουθούν το μοντέλο των δυτικών χωρών. Αυτό είναι μια βασική απόρροια της θεωρίας του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό την οποία μάλλον οι τροτσκιστές με τον προλενινιστικό τους μαρξισμό δεν κατάλαβαν ποτέ.

Επομένως το καθήκον της επίλυσης και των αστικοδημοκρατικών ζητημάτων βαραίνει την προοδευτική τάξη της εποχής μας: το προλεταριάτο.

Το ΚΚΕ είχε κάνει αυτή την ανάλυση στην διαβόητη ολομέλεια του ’34. Ο Ζαχαριάδης γράφει: 

«Η 6η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (Γενάρης 1934) καθόρισε: Η Ελλάδα είναι χώρα αγροτική – βιομηχανική με μέση κεφαλαιοκρατική ανάγκη και με μισοφεουδαρχικά υπολείμματα στην αγροτική οικονομία. Η τέτοια οικονομική διάρθρωση της χώρας φέρνει τούτη τη βασική ιδιομορφία: τη σημαντική της πολιτική εξάρτηση από το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η εξάρτηση , μαζί με τη διατήρηση των φεουδαρχικών υπολειμμάτων στο χωριό, κρατούν τη χώρα στην οικονομική και στην ολόπλευρή της καθυστέρηση. Η αστική δημοκρατία δεν έθιξε το ξένο κεφάλαιο, αντίθετα μεγάλωσε την εξωτερική εξάρτηση της χώρας. Η αγροτική «μεταρρύθμισή» της αντικατέστησε το γεώμορό της με την πληρωμή για την εξαγορά της γης. Έτσι ουσιαστικά δεν άλλαξε την κατάσταση στο χωριό, δεν έκανε τον αγρότη λεύτερο παραγωγό, με λεύτερη κατοχή της γης και των προϊόντων του. Δεν απάλλαξε τη φτωχομεσαία αγροτική οικονομία από τα βάρη που την κρατούσαν σε μια κατάσταση κατάπτωσης, ανικανότητας και για μια απλή αναπαραγωγή. Για να σπάσει η νέα Ελλάδα τα δεσμά που κρατάνε δεμένες τις παραγωγικές δυνάμεις και την όλη της ανάπτυξη- δεσμά που της επιβάλλει η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση – πρέπει πρώτ’ απ’ ‘όλα να λύσει αυτά τα δύο αστικοδημοκρατικά καθήκοντα. Το προλεταριάτο, πρωτοστατώντας στη λύση αυτή και καθοδηγώντας την αγροτιά και τον άλλο εργαζόμενο λαό στην πάλη για την πραγματοποίησή της, που τους ενδιαφέρει ζωτικότατα, καταχτά την εμπιστοσύνη τους και τις εξυψώνει, μέσα από την ίδια τους την πείρα που θα τους δώσει η ανάγκη να συντριφτεί η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση ενάντια στη λύση αυτή, ως την πάλη για τη σοσιαλιστική ολοκλήρωση της λαϊκής κοινωνικής απελευθέρωσης, δηλ. ως την απαλλοτρίωση της κεφαλαιοκρατίας και τη σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής. Κατά συνέπεια, η επερχόμενη επανάσταση στην Ελλάδα, από τα καθήκοντα που πρώτ’ απ’ όλα έχει να λύσει, θ’ αρχίσει σαν αστικοδημοκρατική, με περισσότερο ή λιγότερο γοργό πέρασμά στη σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό πρώτα απ’ όλα θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της εργατικής τάξης να εξυψώσει ως την κατανόηση της ανάγκης αυτής τη φτωχομεσαία αγροτιά και την άλλη φτωχολογιά στις πόλεις.

Κινητήριες δυνάμεις στην επερχόμενη επανάσταση είναι η εργατική τάξη επικεφαλής της φτωχομεσαίας αγροτιάς, των εθνικών μειονοτήτων και της άλλης φτωχολογιάς. Αυτών τη δικτατορία θα εγκαθιδρύσει η επανάσταση, δηλ. την επαναστατική δημοκρατική δικτατορία των εργατών και των χωρικών με βάση τα σοβιέτ. Η εσωτερική εξέλιξη της επανάστασης και το πέρασμα στη σοσιαλιστική θα φέρει την περισσότερη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια του προλεταριάτου, στη δικτατορία του προλεταριάτου, με βάση τη σύσφιξη της εργατοαγροτικής συμμαχίας. Η ιστορική σημασία της 6ης Ολομέλειας είναι ότι για πρώτη φορά έδωσε την επιστημονική ανατομία της οικονομικής διάρθρωσης της χώρας και καθόρισε το νεοελληνικό δρόμο της λαϊκής απελευθέρωσης και της σοσιαλιστικής πραγματοποίησης. Βασικά ολοκλήρωσε τον ιδεολογικό εξοπλισμό του ΚΚΕ και του έδωσε μια αναμφισβήτητη υπεροχή απέναντι στην αστοτσιφλικάδική ιδεολογία και τη δυνατότητα μιας δημιουργικής επαναστατικής λαϊκής πολιτικής δράσης.» (Ν. Ζαχαριάδης, Θέσεις για την ιστορία του ΚΚΕ).

Η επανάσταση έχει μπροστά της να λύσει αστικοδημοκρατικά καθήκοντα και κινητήριες δυνάμεις της είναι η εργατική τάξη και η αγροτιά. Την ανάλυση αυτή την είχε το ΚΚΕ. Άλλο ζήτημα αν την είχε κατακτήσει πραγματικά. Γιατί όπως φάνηκε στη συνέχεια τα στελέχη του φάνηκαν λίγα για αυτά τα καθήκοντα.

Το πρόβλημα στο ΚΚΕ δεν ήταν πρόβλημα (λάθους) ανάλυσης, προσανατολισμού και στόχων, αλλά η ασυνέπεια και μη προσήλωση σε αυτό τον προσανατολισμό.

 

 

"Τσακίστε τους Ιάπωνες ιμπεριαλιστές"

"Τσακίστε τους Ιάπωνες ιμπεριαλιστές"

Υπάρχουν ωστόσο και παραδείγματα χωρών όπου η στρατηγική αυτή οδήγησε σε νίκη, σε ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη νοτιοανατολική Ασία. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Κίνα. Εκεί το ΚΚ είχε όχι μόνο την ανάλυση ότι η επανάσταση έχει να λύσει τα βασικά αστικοδημοκρατικά καθήκοντα της μισοφεουδαρχίας και της ημιαποικιακής ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, αλλά ότι στον αγώνα αυτό έχει και σύμμαχο τμήματα της προοδευτικής αστικής τάξης. Φυσικά έχουμε να κάνουμε με μια χώρα μισοαποικιακή, δηλαδή σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι η Ελλάδα του ’40, αλλά οι αντιστοιχίες ως προς τη στρατηγική παραμένουν.

 

«Αν η σύγχρονη κινεζική κοινωνία είναι στο χαρακτήρα της αποικιακή, μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική, εναντίον τίνος κατευθύνεται κυρίως η επανάσταση στο τωρινό της στάδιο; Ποιος είναι ο κύριος εχθρός της;
Είναι αυτονόητο ότι ο ιμπεριαλισμός και η φεουδαρχία, δηλ. η αστική τάξη των ιμπεριαλιστικών κρατών και η τάξη των Κινέζων γαιοκτημόνων είναι ο κύριος εχθρός γιατί, στη σημερινή Κίνα, αυτές είναι η κύρια δύναμη που καταπιέζει την κοινωνία, και φρενάρει την ανάπτυξή της. Αυτές συμφώνησαν για να καταπιέζουν τον κινεζικό λαό, κι επειδή η εθνική καταπίεση που ασκείται από τον ιμπεριαλισμό είναι ο πιο βαρύς ζυγός, γι’ αυτό ο ιμπεριαλισμός είναι ο πρώτος και χειρότερος εχθρός του κινεζικού λαού
«Τα δυο μεγάλα καθήκοντα της κινεζικής επανάστασης συνδέονται αμοιβαία

«Η αστική τάξη περιλαμβάνει τη μεγάλη κομπραδόρικη αστική τάξη και την εθνική αστική τάξη.»

«Η εθνική αστική τάξη έχει διπλή φύση:

Από τη μια μεριά υφίσταται την καταπίεση του ιμπεριαλισμού κι εμποδίζεται από τα δεσμά της φεουδαρχίας, έτσι που υπάρχουν αντιθέσεις ανάμεσα σ’ αυτή από τη μια μεριά, και του ιμπεριαλισμού και της φεουδαρχίας από την άλλη. Μ’ αυτή την έννοια η εθνική αστική τάξη είναι μια από τις δυνάμεις της επανάστασης. Στην ιστορία της κινεζικής επανάστασης, υπήρξε μια εποχή όπου η εθνική αστική τάξη ανάπτυξε μια κάποια δραστηριότητα στην πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μιλιταριστικών γραφειοκρατικών κυβερνήσεων.

Μ’ από την άλλη μεριά, εξ’ αιτίας της πολιτικής και οικονομικής της αδυναμίας, εξ’ αιτίας του ότι βρίσκεται μακριά από του να σπάσει απόλυτα τους οικονομικούς δεσμούς που την ενώνουν με τον ιμπεριαλισμό και τη φεουδαρχία, η εθνική αστική τάξη δεν έχει το θάρρος να διεξαγάγει ως το τέλος την πάλη εναντίον της φεουδαρχίας και του ιμπεριαλισμού. Αυτή η κατάσταση γίνεται πιο φανερή στις περιόδους ανόδου των επαναστατικών δυνάμεων των λαϊκών μαζών.

Αυτή η διπλή φύση της εθνικής αστικής τάξης οδηγεί στην εξής θέση: σε ορισμένες περιόδους και ως έναν ορισμένο βαθμό αυτή μπορεί να πάρει μέρος εναντίον των μιλιταριστικών-γραφειοκρατικών κυβερνήσεων και μπορεί να γίνει μια από τις δυνάμεις της επανάστασης. Αλλά σ’ άλλες περίοδες, διατρέχουμε τον κίνδυνο αν τη δούμε ν’ ακολουθεί τη μεγάλη κομπραδόρικη αστική τάξη και να γίνεται ο βοηθός της αντεπανάστασης (βλ. Μάο Τσε Τουγκ, Η κινέζικη επανάσταση και το ΚΚΚίνας)

 

Αντίστοιχο παράδειγμα είναι και το Βιετνάμ. Ο ηγέτης της βιετναμέζικης επανάστασης Χο Τσι Μινχ γράφει για τη «γραμμή του κόμματος την περίοδο του δημοκρατικού μετώπο (1936-1939)»:

«Απέναντι στην εθνική αστική τάξη, το Κόμμα πρέπει να φερθεί με επιδεξιότητα και ευλιγισία. Πρέπει να κάνει το καλύτερο που μπορεί για να την κερδίσει για το Μέτωπο, να ενώσει στις γραμμές του όλα τα στοιχεία που έχουν διάθεση για τούτο και να ουδετεροποιήσει όλα τα στοιχεία που τείνουν προς την ουδετερότητα. Πρέπει να κάνουμε κάθε τι το δυνατό για να μη μείνει έξω από το μέτωπο (η εθνική αστική τάξη), γιατί τούτο θα είναι σα να τη σπρώχνουμε στην αγκαλιά της αντεπανάστασης, σα να δυναμώνουμε την αντίδραση». (Χο Τσι Μινχ, εκλεκτά κείμενα σελίδα 32).

Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ μάλιστα την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καλούσε όχι μόνο την εθνική αστική τάξη, αλλά ακόμα και τους Γάλλους ιμπεριαλιστές σε συμμαχία ενάντια στους Ιάπωνες στα πλαίσια των συμμαχιών που είχαν δημιουργηθεί λόγω του πολέμου.

 

«Στις 9 του τελευταίου Μάρτη οι Γιαπωνέζοι αφόπλισαν τα γαλλικά στρατεύματα. Οι Γάλλοι αποικιοκράτες έφυγαν ή παραδόθηκαν. Έτσι, πολύ μακριά από το να μας «προστατεύσουν», σε πέντε χρόνια μέσα πούλησαν δυο φορές τη χώρα μας στους Γιαπωνέζους.

Προ της 9 Μάρτη, επανειλημμένα, η Ένωση Βιετμίνχ κάλεσε τους Γάλλους να ενωθούν με αυτήν για να πολεμήσουν τους Γιαπωνέζους. Οι Γάλλοι αποικιοκράτες, αντί να απαντήσουν σε αυτό το κάλεσμα κάνανε ό,τι μπορούσαν εναντίον των παρτιζάνων του Βιετμίνχ.» (Διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ, Χο Τσι Μινχ, εκλεκτά κείμενα σελίδα 44).

 

Αυτά για τον τροτσκισμό ισοδυναμούν με προδοσία της επανάστασης, ωστόσο δεν εμπόδισαν το ΚΚΚίνας, αφού πέταξαν έξω τους Iάπωνες να ξεμπερδέψει και με το Κουόμιταγκ, ούτε το ΚΚΒιετνάμ να ανατρέψει τη μοναρχία και να πετάξει έξω με τη σειρά Ιάπωνες, Γάλλους και Αμερικάνους…

Και φυσικά όλα αυτά βρίσκονται σε πλήρη συνέπεια και συνέχεια με τη σκέψη του Λένιν που στα 1921 έγραφε:

“Οι Κάουτσκι, Χίλφερντινγκ, Μαρτόφ, Τσερνόφ, Χίλκβιτ, Λόνγκε, Μακντόναλντ, Τουράτι και άλλοι ήρωες του “2+1/2″ μαρξισμού δε μπόρεσαν να καταλάβουν τη σχέση ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και την προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση. Η πρώτη μετεξελίσσεται στη δεύτερη. Η δεύτερη λύνει παράλληλα και τα ζητήματα της πρώτης. Η δεύτερη σταθεροποιεί το έργο της πρώτης. Ο αγώνας και μόνο ο αγώνας αποφασίζει κατά πόσο θα κατορθώσει η δεύτερη να εξελιχθεί από την πρώτη. (Άπαντα τόμος 27 – 1921)

 

Συμπερασματικά τα λάθη του πυρήνα αυτής της αντίληψης:

 

  • «Η συμμαχία με την αστική τάξη ή τμήματά της είναι εξ’ ορισμού προδοσία της επανάστασης». Αυτό απορρίπτεται από τα πολλά παραδείγματα επαναστάσεων που ξεκίνησαν με συμμαχία με την αστική τάξη και κατέληξαν με την ανατροπή της. Άλλωστε ο Λένιν έχει απαντήσει σ’ αυτούς τους ισχυρισμούς από την εποχή του «αριστερισμού»:  «Είναι ανοησία να φτιάξεις μια συνταγή ήέναν γενικό κανόνα  («κανένας συμβιασμός»!) που να είναι χρήσιμος για κάθε περίπτωση. Πρέπει να ‘χεις ανοιχτά τα μάτια σου για να μπορείς να βρίσκεις κάθε φορά το δρόμο σου».
  • «Στόχος πρέπει να είναι πάντα η σοσιαλιστική επανάσταση, αλλιώς έχουμε ρεφορμισμό και προδοσία». Ο χαρακτήρας της επανάστασης δεν καθορίζεται από τις επιθυμίες των επαναστατών αλλά από την αντικειμενική κατάσταση της χώρας, το επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού, τη διεθνή θέση κτλ. Φυσικά αν θεωρείς το 1940 την Ελλάδα… ιμπεριαλιστική χώρα είναι λογικό επακόλουθο να θεωρείς την επερχόμενη επανάσταση σοσιαλιστική, αυτό δε σημαίνει όμως ότι έχεις και δίκιο. Αν αυτή η γραμμή επικρατούσε στο ΚΚΕ τη δεκαετία του ’30 δε θα υπήρχε ούτε το ΕΑΜ, ούτε η μαζίκή αντίσταση, ούτε η τεράστια μαζικοποίηση του ΚΚΕ, για να έρχονται σήμερα να μας μιλάνε για την προδοσία τους. Το πιθανότερο είναι να επικρατούσε η ντεφαιτιστική γραμμή, το ΚΚΕ να απείχε από την αντίσταση και να απομονώνονταν πλήρως από τον ελληνικό λαό. Η μετεξέλιξη στη σοσιαλιστική επανάσταση είναι ζητούμενο και όχι προαπαιτούμενο«ο αγώνας και μόνο ο αγώνας αποφασίζει κατά πόσο θα κατορθώσει η δεύτερη να εξελιχθεί από την πρώτη“.
  • «Για την ήττα του ΕΑΜ έφταιγε η τακτική της ταξικής συνεργασίας και η μη στοχοθεσία σοσιαλιστικής επανάστασης». Αντίθετα! Για την ήττα οφείλεται η ασυνέπεια ως προς αυτή τη στρατηγική. Αν ακολουθούνταν με συνέπεια, όπως συνέβη στα παραδείγματα χωρών που προαναφέρθηκαν, μετά την αποχώρηση των Γερμανών θα υπήρχε ρήξη με τις αστικές δυνάμεις και όχι συνέχιση της συνεργασίας.

 

Γιατί η επομομαζόμενη υποτιμιτικά «θεωρία των σταδίων» νίκησε αλλού και έχασε στην Ελλάδα; Ποιος ήταν τελικά ασυνεπής ως προς αυτήν;

Πως λύνουν αυτοί το ζήτημα; Σοσιαλιστική επανάσταση παντού και πάντα. Μόνο που αυτό δεν αποτελεί λύση του προβλήματος αλλά άρνηση ύπαρξής του.

 

Ένα σχετικό κείμενο για τη διαρκή επανάσταση

Το βιβλίο με κείμενα του Χο Τσι Μινχ

6 thoughts on “1949: η ήττα στην Ελλάδα, η νίκη στην Κίνα

  1. Ο/Η aggelos λέει:

    Αγαπητέ σύντροφε,
    με ενδιαφέρον διάβασα το κείμενό σου. Θεωρώ πως σφάλεις – κάτι διαφεύγει της θεωρίας σου, αν και κάνεις μια απόπειρα προσέγγισης που σπανίως το ίδιο το ΚΚΕ κάνει. Προφανώς εκφράζεις μαοϊκές θέσεις.
    Δε μπορώ άμεσα να γίνω εκτενέστερος σε όλα τα θέματα, αλλά αυτό που περιγράφεις ως θέση του ΚΚΕ είναι ουσιαστικά η θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης (δες π.χ. http://www.marxismos.com/content/view/462/1/) και αφού την αναφέρεις θα έπρεπε να θέσεις και σημεία της κριτικής Πουλιόπουλου στην 6η Ολομέλεια, που δίνουν αρκετές απαντήσεις – δεν ήταν παλαβός να γράψει ολόκληρη πολεμική («Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα»;) για κάτι που συμφωνούσε. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα με τις απόψεις Ζαχαριάδη…Δε μπορώ να μπω σε βάθος επ’ αυτού και γιατί πρέπει να επιστρέψω σε αυτά τα κείμενα, που δε μπορώ να το κάνω άμεσα.
    Ας βάλουμε ορισμένα δεδομένα ακόμα. Την περίοδο εκείνη της 6ης Ολομέλειας και της μεγάλης απεργίας των καπνεργατών, 1936, το ΚΚΕ συμμαχούσε με τον Σοφούλη, που ήταν ένας «προοδευτικός» αστός. Ποιος ο ρόλος αυτών των αστών και σε τι οφέλησε την εργατική τάξη – την ίδια στιγμή που το ΚΚΕ κυνηγούσε τους (ας πούμε, για την πρόοδο της συζήτησης) οπορτουνιστές, άντε και προλενινιστές, μικροαστούς τροτσκιστές με μένος; Έχει γίνει σχετική αποτίμηση αυτών των συμμαχιών του Κόμματος; Πώς προετοίμασαν το προλεταριάτο για την επερχόμενη ιμπεριαλιστική σφαγή; (ή μήπως ο πόλεμος ήταν «πατριωτικός» πράγματι;)
    Επιπλέον, πώς μπορείς να γνωρίζεις πού θα οδηγούσε η λενινιστική (και ασφαλώς όχι προλενινιστική – διάβασε τα κείμενα του Λένιν για την ειρήνη και τον πόλεμο, αλλά και τις Θέσεις του Απρίλη, αλλά και τις τελευταίες αποσιωπημένες επιστολές του εναντίον του Στάλιν σχετικά με το εθνικό ζήτημα κλπ κλπ…) γραμμή του επαναστατικού ντεφετισμού, που ασφαλώς πρέπει να είναι πολύ ευέλικτη και που υποστήριζαν με συνέπεια οι τροτσκιστές σε ολόκληρο τον κόσμο, ταυτόχρονα με την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ; – είναι απλά μια αυθαίρετη υπόθεση πως «Το πιθανότερο είναι αν επικρατούσε η ντεφετιστική γραμμή, το ΚΚΕ να απείχε από την αντίσταση και να απομονώνονταν πλήρως από τον ελληνικό λαό». Εξάλλου η ντεφετιστική θέση δε καλεί σε αποχή από την αντίσταση. Για να καλέσεις σε ήττα της αστικής σου τάξης προϋποθέτει να συμμετέχεις στην αντίσταση (οι επαναστάτες πρέπει να είναι εκεί που βρίσκεται ο λαός, καλούν για την όπλισή του – καλούν σε αντίσταση απέναντι στον ιμπεριαλιστικό στρατό ασυμφιλίωτα με την εθνική αστική τάξη – διεθνιστικό κάλεσμα στους Γερμανούς, Άγγλους, Γάλλους εργάτες)! Αυτά είναι ΑΒ του μαρξισμού – λενινισμού!…(π.χ. http://www.marxismos.com/content/view/217/79/) …άλλο όμως η αντίσταση και άλλο η ταύτιση με τη μοίρα του έθνους και της πατρίδας. Έτσι, όπως τα ΚΚ στην Ευρώπη δεν εξέφρασαν τη ντεφετιστική θέση (όπως ακριβώς έκανε η προδοτική σοσιαλδημοκρατία στον Α΄ Πόλεμο, αλλά τότε το έκανε και ο Λένιν και ο Τρότσκι και η Ρόζα και λίγοι ακόμα ηγέτες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας), το ΚΚΕ είδε το ρόλο του μέσα από την υπεράσπιση της ελληνικής πατρίδας, με συμμάχους ιμπεριαλιστές φίλους της ΕΣΣΔ εναντίον ιμπεριαλιστών εχθρών της ΕΣΣΔ.
    Ας μην υπεραπλουστεύουμε τα ζητήματα σε σχέση με την αντίληψη περί «εθνικοαπελευθρωτικού κινήματος» και της αναγκαιότητας συμμαχίας με την εθνική προοδευτική μπουρζουαζία. Το ΕΑΜ δε μαζικοποιήθηκε λόγω των συμμαχιών του με τους αστούς, αλλά επειδή αντιστάθηκε στους ιμπεριαλιστές, όπως όφειλαν να κάνουν! Αντιθέτως εγκλωβίστηκε αφενός από τη στάση και τις συμφωνίες του Στάλιν, αφετέρου από τις αδιέξοδες αστικές συμμαχίες που έκανε το ίδιο…
    Το γεγονός πως οι Έλληνες τροτσκιστές έκαναν σεχταριστικά λάθη ως προς την τακτική τους απέναντι στο ΕΑΜ (που ασφαλώς οφείλονταν κυρίως στην απομόνωση που τους είχε επιβληθεί από το ΚΚΕ – το ιστορικό και μαζικό κόμμα της εργατικής τάξης -, αλλά και από ένα σύνολο άλλων ζητημάτων που είχε ήδη πολλάκις τονίσει και ο ίδιος ο Τρότσκι σε γνωστά κείμενα και επιστολές του), δε μπορεί να αποδείξει την αποτυχία του λενινιστικού επαναστατικού ντεφαιτισμού – δηλαδή το σπάσιμο από την αστική τάξη και τα συμφέροντά της που είναι δεμένα με την πατριωτική ιδεολογία! Γνωρίζουμε με βεβαιότητα όμως πως η «πατριωτική» γραμμή φόρτισε εκ νέου τα ήδη διογμωνένα εθνικοπατριωτικά αισθήματα των Ελλήνων και ατόνισε ιδεολογικά τον προλεταριακό διεθνισμό. Εξάλλου σύμφωνα με την «παραδοσιακή» προοπτική του ελληνικού σταλινισμού, στην καλύτερη περίπτωση και στην πιθανή «μετεξέλιξή» της η επανάσταση θα «μετεξελισσόταν» σε «σοσιαλισμό σε μία χώρα», όπου ακόμα και τμήματα της αστικής τάξης μπορούσαν να βρουν το ρόλο τους στο γραφειοκρατικό καθεστώς – Σου θυμίζω και κάτι ακόμα. Την ίδια εποχή – 1936 – ο Στάλιν φέρνει το «δημοκρατικότερο» σύνταγμα του κόσμου στην ΕΣΣΔ, όπου καταργεί τους περιορισμούς της δικτατορίας του προλεταριάτου απέναντι στους γόνους των αστών – την ίδια εποχή που το κυνήγι απέναντι στους παλιούς ηγέτες της επανάστασης και συνολικά τους διαφωνούντες ολοκληρώνεται με τις δίκες της Μόσχας (βλ. και Τρότσκι: «Προδομένη Επανάσταση» για μια αναλυτική μαρξιστική κριτική στο εν λόγω σύνταγμα).
    Οι πολιτικές αδυναμίες εξάλλου των τροτσκιστών είναι ένα θέμα – δεν κατάφεραν να παίξουν το ρόλο που επέβαλαν οι συνθήκες (της ανάδειξης δηλαδή μιας μαρξιστικής ηγεσίας μέσα στις μάζες) – τα τεράστια πολιτικά σφάλματα της ηγεσίας όμως του ΚΚΕ αποτελούν το κυρίαρχο ζήτημα (και πολύ περισσότερο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που είχε μετατραπεί σε παραμάγαζο της Μόσχας και το ’43 θα διαλυόταν και επισήμως), γιατί αυτό μονοπώλησε την ηγεσία του κινήματος. Αυτό διαχειρίστηκε την τύχη της ελληνικής επανάστασης. Αυτό εμπιστεύτηκε με αφέλεια (;) τις σταλινικές επιλογές (ω, ναι, και ακόμα υποστηρίζετε τον Στάλιν ως ταγό της διεθνούς επανάστασης!). Αυτό διαπραγματεύτηκε με τους αστούς και τους Άγγλους και εγκλωβίστηκε μέσα στις επιλογές του.
    Τις συνέπειες της βαριάς ήττας τις βίωσε τόσο το ΚΚΕ και οι απλοί αγωνιστές του, όσο και όλοι οι υπόλοιποι και προπαντώς οι Έλληνες εργάτες και η νεολαία… Δε δικαιούται συνεπώς ο Σταλινισμός μέχρι σήμερα να μονοπωλεί την «αλήθεια»…και προπαντός να συνεχίζει να κάνει τεράστια πολιτικά σφάλματα…και εκεί είναι το σημαντικό σήμερα. Τα σημερινά σφάλματα που είναι τραγικά – προπαντός η σημερινή μάλλον μαοϊκή στροφή του ΚΚΕ…τουλάχιστον όσον αφορά την ΕΣΣΔ.

    Αλλά για να κλείσω εδώ. Ήταν πιστεύεις ίδιος ο χαρακτήρας της επανάστασης στην Ελλάδα με τις επαναστάσεις στην Κίνα και το Βιετνάμ; Ήταν ίδιοι οι συσχετισμοί; Νίκησε ο Μάο επειδή πήρε μαζί του τους προοδευτικούς αστούς; Εμείς σε το πιστεύουμε αυτό (π.χ. http://tedgrant.org/archive/grant/1949/01/china.htm). Και τελικά τι καθεστώς δημιουργήθηκε εκεί; Σοσιαλιστικό; Οι» προοδευτικοί» αστοί εντάχθηκαν «ομαλά» στην γραφειοκρατική εξουσία; Έπαιξαν όμως ρόλο στη νίκη της επανάστασης;
    Επίσης, μήπως η συμμαχία με τους «προοδευτικούς αστούς» οδήγησε σε νίκη κάποια επανάσταση στην Ευρώπη – που είναι και το σημαντικότερο σε τελική ανάλυση; Στην ισπανική επανάσταση μήπως; Κατάφερε να αντισταθεί στην επέλαση του φασισμού σε Γερμανία, Ιταλία, αλλά και Γαλλία, Αγγλία που τελευταία στιγμή σώθηκε η παρτίδα, αλλά όχι από του Κομμουνιστές; Μήπως απέτρεψε τον πόλεμο – έκανε κάτι για να αποτρέψει τον πόλεμο; Τώρα αποθεώνετε τον Στάλιν επειδή κέρδισε τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Πριν τι έκανε; Μετά; Μήπως η σταλινική ταχτική έδωσε διεθνιστική διέξοδο στον αγώνα των παρτιζάνων σε ολόκληρη την Ευρώπη ή μήπως συνέβαλε στην παγίωση του αστικού καθεστώτος μεταπολεμικά (ποια η στάση των ευρωπαϊκών ΚΚ που είχαν πολύ καλές σχέσεις με τον Στάλιν – πολύ πριν από τον κατάπτυστο για το ΚΚΕ ευρωκομουνισμό και τις διασπάσεις); Μήπως οι Έλληνες κομμουνιστές δέχτηκαν καμιά σοβαρή και ουσιαστική συμπαράσταση από την ηγεσία του διεθνούς προλεταριάτου όλα τα χρόνια μετά τον εμφύλιο;
    Μήπως ξεχάσαμε πως δε χάσαμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά τελικά παντού, από έναν καπιταλισμό ουσιαστικά τελειωμένο και σήμερα που βιώνει τη μεγαλύτερη ίσως κρίση της ιστορίας του δεν έχουμε έτοιμο κάτι να αντιπροτείνουμε στο διεθνές προλεταριάτο – παρά μνήμες μιας ξεπεσμένης δεσποτικής αυτοκρατορίας; Ή ενός Βιετνάμ που προσαρμόζεται ταχύτατα στην παγκόσμια αγορά; Ή μιας Κίνας που καλπάζει στην κορυφή του σύγχρονου καπιταλισμού υπό την ηγεσία του ΚΚ; Ή μιας Βόρειας Κορέας που γιορτάζει με ενθουσιασμό τα γενέθλια του Κιλ Ιλ Σουνγκ και παρελαύνει πυραυλοκίνητη και πυρηνοκίνητη την πορεία της προς τον νικηφόρο κομμουνισμό (!!!); Αυτό το μέλλον ονειρεύεστε για την ανθρωπότητα; Πάνω σε αυτό το όραμα θα πείσουμε τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους εργαζόμενους; Δε νομίζω…

    Χρησιμοποιείς διάφορα κείμενα του Λένιν που υποτίθεται πως επιβεβαιώνουν την θεωρία σου εναντίον της Διαρκούς Επανάστασης και υπέρ του πατριωτισμού. Λέει π.χ. ο Λένιν: «Σ’ αυτό θα σας βοηθήσει από τη μια μεριά η στενή συμμαχία με την πρωτοπορία όλων των εργαζομένων των άλλων χωρών, κι από την άλλη, η ικανότητά σας να πλησιάσετε τους λαούς της Ανατολής, που εδώ εκπροσωπείτε. Θα χρειαστεί να βασιστείτε στον αστικό εθνικισμό που ξυπνάει, και δεν μπορεί αν μην ξυπνάει, και που έχει την ιστορική δικαίωσή του. Ταυτόχρονα πρέπει να ανοίξετε το δρόμο προς τις εργαζόμενες και εκμεταλλευόμενες μάζες της κάθε χώρας και να τους πείτε σε γλώσσα που να την καταλαβαίνουν πως η μοναδική ελπίδα απελευθέρωσής τους είναι η νίκη της διεθνούς επανάστασης, και πως το διεθνές προλεταριάτο είναι ο μοναδικός σύμμαχος όλων των εργαζομένων και εκμεταλλευομένων εκατοντάδων εκατομμυρίων λαών της Ανατολής.»
    Σε ενημερώνω πως τα κείμενα του Λένιν είναι ταυτόσημα με τη Διαρκή Επανάσταση. Κακώς τονίζεις την αναφορά στον αστικό εθνικισμό, γιατί τίθεται στο πλαίσιο της διεθνούς επανάστασης – συνεπώς στόχος είναι η με κάθε τρόπο αποδέσμευση από την αστική ιδεολογία. Σημαίνει: να εργάζεστε μέσα στις μάζες, στο επίπεδο που βρίσκονται οι μάζες και να εργαστείτε για την προοπτική της παγκόσμιας επανάστασης και της αποδέσμευσης από την αστική τάξη σε ολόκληρη την ανατολή και σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό είναι κλασσικός προλενινιστικός μαρξισμός. Μαρξισμός του Μαρξ, του Ένγκελς…αλλά και του Τρότσκι… Καμία σχέση με ταξική συνεργασία…προοδευτικούς αστούς κλπ κλπ…
    Χαιρετώ

  2. Ο/Η στέλιος λέει:

    Θα μου επιτρέψτε να τοποθετηθώ λίγο… διαφορετικά και πολύ πιο απλά έως απλοϊκά αν θέλετε. Για δύο λόγους. Πρώτον διότι και χωρίς να ντρέπομαι, δεν γνωρίζω τόσο βαθιά τον μαρξισμό, δεύτερον επειδή θεωρώ ότι η ιστορία μας διδάσκει πολλά πράγματα τα οποία «διαβάζονται» και αναλύονται πολύ καλύτερα μακριά από «κομματικές και ιδεολογικές τοποθετήσεις» και τρίτων διότι μιλώντας απλά καταλαβαινόμαστε καλύτερα και ξεφεύγουμε από τη μέγγενη του «πολιτικά ορθού» λόγου.
    Για μένα λοιπόν οι αιτίες της ήττας απλά και λιτά είναι οι εξής:
    1). Η αντιφατική στάση του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της κατοχής ως τα ηρωϊκά μας Δεκεμβριανά. Το κόμα ακολούθησε την τακτική της «μπουνιάς στο μαχαίρι» αν και θα έπρεπε να είχε μάθειο να μην το κάνει αυτό. Δεν δίνουμε ποτέ γροθιά σε ένα μαχαίρι γιατί εμείς είμαστε αυτοί που θα πληγωθούμε και μάλιστα πολύ.
    Τι συσχετισμούς είχε η υπάρχουσα τότε κατάσταση; Τους κατανόησε ποτέ το ΚΚΕ και πως αντέδρασε σε αυτό; Τι εννοώ.
    Καταρχάς έχεις μία Ελλάδα η οποία πάντα μα πάντα από το 1823 και ένθεν το λιγότερο είναι «δεμένη» στο άρμα της Αγγλίας. Και οικονομικά αλλά και στρατιωτικά. Ποιος μας είπε ότι η Αγγλία θα άφηνε ελεύθερους τους Έλληνες να αποφασίζουν μόνοι τους. Κανείς! Πολύ περισσότερο, από τη στιγμή που υπήρχαν σαφέστατα παραδείγματα και μάλιστα πολύ πρόσφατα. Οι βαλκανικοί πόλεμοι, ο Α παγκόσμιος και η μικρασιατική καταστροφή αλλά και η συχνή παρέμβαση του Ηνωμένου Βασιλείου στα εσωτερικά της χώρας ούτε ήταν άγνωστα ούτε είχαν ξεφύγει από την παρατηρητικότητα του κόμματος φαντάζομαι.
    Επίσης. Στο βαλκανικό γίγνεσθαι ποια ήταν η θέση της χώρας; Με τις Βουλγαρία Αλβανία και Γιουγκοσλαβία σοσιαλιστικές δυνάμεις πως θα επιτρέπονταν στην Ελλάδα να επιλέξει στρατόπεδο;;;;
    Και για να προλάβω αντιδράσεις δεν εννοώ πως το ΚΚΕ έπρεπε να μην αντιδράσει. Το αντίθετο! Επιβαλόταν όμως έχοντας γνώση της κατάστασης και κατανοώντας τους συσχετισμούς να δράσιε με άλλο τρόπο.

    Και εδώ πάμε στο δεύτερο σημείο. Ενώ δηλαδή το ΚΚΕ επεδίωκε τη σύγκρουση με την «αστική τάξη» (άρχουσα) επί της ουσίας δεν προλαμβάνει γι αυτό. Ούτε παίρνει τα ανάλογα μέτρα ώστε να διαμορφωθεί εκείνη η κατάσταση που θα οδηγήσει στην νικηφόρα μάχη. Όπως λέει και ο Φαράκος στο «ΕΛΑΣ και Εξουσία» ήταν ανάμεσα στους σκοπούς του ΚΚΕ να διεκδικήσει και να πάρει την εξουσία μετά τον πόλεμο. Δεν είχε όμως την ωριμότητα να πράξει αναλόγως. Η πολιτική του κόμματος δεν εξασφάλιζε ούτε την σωστή καθοδήγηση των αγωνιστών ούτε, και αυτό είναι το χειρότερο, τους προετοίμαζε για τη μετέπειτα κατάσταση. Ο σκοπός ήταν να διώξουν τους κατακτητές αλλά μετά τι;;;;; Δεν ήξεραν ότι οι συσχετισμοί δεν επέτρεπαν εφυσηχασμό; Όπως είπε πολύ σωστά και ο άγγελος από πάνω «Πώς προετοίμασαν το προλεταριάτο για την επερχόμενη ιμπεριαλιστική σφαγή»;
    Απάντηση. Δεν το προετοίμασαν! Γιατί;;;;;

    Εδώ πάμε στο τρίτο στοιχείο.
    Δυστυχώς οι ιδεολόγοι και οι ηγέτες του κόμματος υπερεκτίμησαν δύο πράγματα. Πρώτον τις δυνατότητές τους και δεύτερον την απήχηση του λαού. Και όποιος έχει διαβάσει έστω και λίγο περί στρατιωτικών γεγονότων, μαχών κλπ γνωρίζει πολύ καλά ότι τόσο η υποτίμηση όσο και η υπερεκτίμηση είναι πολύ κακοί σύμβουλοι!
    Ειδικά στο θέμα της απήχησης του λαού αποδείχθηκε πως έγινε τραγικό σφάλμα! Για άλλη μία φορά δεν έγιναν αντιλητοί οι συσχετισμοί που υπήρχαν. Δεν έγινε κατανοητό πως η δύναμη ήταν υπέρ του ΚΚΕ όχι όμως τόσο ριζικά όσο πίστεψαν. Αποδεικνύεται τούτο μέσα από τη σειρά λανθασμένων συμφωνιών όλες με την υπογραφή της δικής μας πλευράς δυστυχώς. Πριν την Βάρκιζα όπου βέβαια τελειώνουν όλα υπάρχουν η συμφωνία του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Πλάκας. Για δείτε πότε μπήκε ο ΕΛΑΣ κάτω από τα «φτερά» του ΣΜΑ; Καμία σχέση με την Βάρκιζα πολύ πριν. Δείτε πως μας αντιμετώπισαν στον Λίβανο. Ψυχρά, ξερά και γεια σας. Όλα αυτά δεν είπαν τίποτα; Δεν είδε η ηγεσία ότι κάτι πάει πολύ στραβά;
    Και όσον αφορά στην απήχηση του ΚΚΕ στον λαό… χμμμ… όπως πολύ ορθά παρατηρεί ο Άγγελος το ΕΑΜ είχε την σχεδόν καθολική υποστήριξη του λαού γιατί απλούστατα ήταν ο κύριος φορέας αντίστασης! «Το ΕΑΜ δε μαζικοποιήθηκε λόγω των συμμαχιών του με τους αστούς, αλλά επειδή αντιστάθηκε στους ιμπεριαλιστές, όπως όφειλαν να κάνουν»!
    Δεν ξέρω Άγγελε δεν νομίζω ότι υπήρχε πραγματική συμμαχία με τους αστούς αν και επιχειρήθηκε να βρεθούν κοινές λογικές για συμφωνία.
    Το ηρωϊκό ΕΑΜ ήταν η ενσάρκωση της αντίστασης. Ήταν ο τιμωρός του φασισμού ο πολέμιος και το φόβητρο των κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους. Γι αυτό αγκαλιάσθηκε από τον λαό μας.
    Η υποχρέωση όμως του κόμματος και του ΕΑΜ κατά συνέπεια δεν τηρήθηκε ποτέ. Δεν προετοιμάσθηκε ο λαός για το μετά. Και το πληρώσαμε πολύ ακριβά αυτό. Ζητούσε την εξουσία το ΚΚΕ αλλά δεν έκανε κάτι γι αυτό. Ο μεγάλος Δεκέμβρης το απέδειξε τούτο περίτρανα.
    Εξίσου τραγικό ήταν το σφάλμα να μην κατανοήσουμε πόσο βαθιές ρίζες είχε ο μοναρχισμός στην χώρα. Η μοναρχία δεν ήταν ένας εχθρός του λαού και υποστηρικτής της ολιγαρχίας. Δεν είναι έτσι απλοϊκά τα πράγματα. Σαφώς η Ελλάδα ήταν χώρα κυρίως αγροτική και είναι δηλαδή με έντονα φεουδαρχικά κατάλοιπα. Αυτό όμως δεν σήμαινε ποτέ πως η βασιλεία δεν είχε υποστηρικτές και μάλιστα πολλούς ανάμεσα και στην λαϊκή τάξη. Γι αυτό και λέγεται «διχασμός». Επομένως η βασιλεία ήταν ένας θεσμός για την χώρα με υποστηρικτές ισχυρούς και αρκετούς και δεν ήταν δυνατόν να παραδώσει απλά τα ηνία.

    Όλα αυτά δεν αναλύθηκαν νομίζω ποτέ σωστά. Φυσικά ούτε όταν έπρεπε. Αντ αυτού το κόμμα ξεκίνησε να κατηγορεί συντρόφους, να πολεμά σκιές και φαντάσματα, να δίνει μεγαλύτερη σημασία στις εσωτερικές διαμάχες και όχι στον πραγματικό εχθρό.

    Τέλος, ποτέ δεν έγινε αντιληπτό το εξής (και συγνώμη κιόλας αλλά το παρατηρώ κι εδώ στα κείμενά σας): ότι όλοι όσοι υποστήριξαν και πάλεψαν μαζί με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ δεν ήταν κομμουνιστές!!!!!! Δεν είχαν την απαραίτητη κατάρτιση ούτε την γνώση για να είναι κομμουνιστές. Και ούτε είχαν όπως αποδείχθηκε περίτρανα την θέληση για τη μεγάλη κοινωνική και ταξική αλλαγή.
    Έτσι, ο εμφύλιος (46-49) βρήκε μία ηγετική ομάδα του ΚΚΕ αυστηρά σταλινική να πολεμά εναντίον θεών και δαιμόνων έχοντας στην καλύτερη περίπτωση γύρω στους 25.000 μαχητές- 30.000. Στις καλύτερες στιγμές του.

    Αυτό που θα μπορούσε να ήταν όντως η μεγαλύτερη εποποιία του λαού μας, η καλύτερη στιγμή στην Ευρώπη κατάντησε μία πικρή και βαριά ήττα. Διπλή θα τολμούσα να πω. Από τη μία το ΚΚΕ έμεινε εγκλωβισμένο κατ εμέ στο άρμα του σταλινισμού με ότι συνεπάγεται αυτό και από την άλλη ο Έλληνας αντάρτης αυτός ο αδάμαστος παρτιζάνος όπως και ο λαός μας ηττήθηκε κατά κράτος. Και δεν σήκωσε σχεδόν ποτέ ξανά κεφάλι. Αυτά…

  3. Ο/Η στέλιος λέει:

    και μία διόρθωση γιατί πρέπει να λέμε τα σωστά σωστά. Ζητώ συγνώμη για το λάθος μου κιόλας.
    Η συμφωνία της Πλάκας έγινε το 44 και ήταν η «ειρήνευση» ανάμεσα στο ΕΑΜ (ΕΛΑΣ) ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ ουσιαστικά ανάμεσα στο ΕΑΜ και τον ΕΔΕΣ.

  4. Ο/Η AlexD (@alexdelarz) λέει:

    Καλησπέρα.
    Χωρίς φυσικά να τα έχω όλα λυμένα κι εγώ, αν δεχτούμε ότι η αντίληψη αυτή, της γρήγορης μετατροπής της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική με τα δεδομένα της εποχής, προκυπτει ένα ερώτημα: πώς αυτό μεταφράζεται σε επαναστατική πείρα στο σήμερα;
    Έχει άραγε το προλεταριάτο (με τα όποια χαρακτηριστικά του στο σήμερα) καθήκον να λύσει ζητήματα αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα, σ’ αυτή τη φάση της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης; Εμένα η αίσθησή μου είναι ότι, όχι, δεν έχει ν’ ασχοληθεί η εργατική τάξη με τέτοια ζητήματα.
    Επομένως, με βάση το ίδιο σκεπτικό, θα πούμε ότι η στρατηγική του ΚΚΕ στη μεταπολίτευση, αμέσως μετά τη de facto νομιμοποίησή του το ’74 ήταν σωστή; Που είχε στόχο τον «εκδημοκρατισμό», τη «νέα δημοκρατία», την «πραγματική αλλαγή»;
    Διαβάζω απ’ το Πρόγραμμα του 73 (9ο Συνέδριο):

    «Η Ελλάδα θα φτάσει στο σοσιαλισμό, περνώντας μέσα από μια ενιαία επαναστατική διαδικασία που θα περιλαβαίνει δυο στάδια επαναστατικών σχηματισμών: ένα δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό κι ένα σοσιαλιστικό. Στο πρώτο θα λυθούν τα άλυτα ακόμη δημοκρατικά προβλήματα, όπως η απαλλαγή της χώρα απ’ την ξένη εξάρτηση και η κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της, ο περιορισμός των ξένων και των ντόπιων μονοπωλίων με την εξάλειψη των προνομίων τους, την εθνικοποίηση ορισμένων απ’ αυτά και ο εκδημοκρατισμός της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Η εκπλήρωση των καθηκόντων αυτών θα φέρει βαρύ πλήγμα στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και θα ανοίξει το δρόμο για το πέρασμα στο δεύτερο, το σοσιαλιστικό στάδιο» (σελ. 172, για το χαρακτήρα της επανάστασης)

    Μπορεί να πει κανείς ότι αυτό το πρόγραμμα ήταν μέσα στην μπρεζνιεφική περίοδο, η στρατηγική του ΚΚΕ επηρεάζονταν απ’ το ΚΚΣΕ (κάτι που το έχει αναγνωρίσει το ΚΚΕ απ’ το 95 ακόμα) και ήδη η ΕΣΣΔ είχε πάρει τον σοσιαλδημοκρατικό κατήφορο. Αλλά κατά βάση, το πρόγραμμα αυτό βάζει τις ίδιες κατευθύνσεις, τα ίδια στάδια με την ολομέλεια του 34. Το ότι βγήκαν οι «προοδευτικές δυνάμεις» (ΠΑΣΟΚ) τη δεκαετία του 80, και με τη μετέπειτα πορεία του ΚΚΕ με το κοινό πόρισμα και τον ενιαίο Συν, δε νομίζω ότι «άνοιξε» κάποιο δρόμο προς κάποια σοσιαλιστική επανάσταση, πόσο δε μάλλον, ο ερχομός του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 81 συνιστά «αντιιμπεριαλιστική επανάσταση».
    Βεβαίως η ζωή είναι πιο πολύπλοκη από μια θεωρητική επεξεργασία, αλλα νομίζω ότι, στο σήμερα τουλάχιστον το ΚΚΕ (που υποστηρίζω) έχει γενικά σωστή προγραμματική αντίληψη, αξιοποιώντας κι αυτή την αρνητική (και την όποια θετική φυσικά) πείρα από την παλιά στρατηγική των δύο σταδίων.
    Ευχαριστώ

  5. Ο/Η AlexD (@alexdelarz) λέει:

    Στο παραπάνω σχόλιο μια προσθήκη, πρώτη παράγραφο:
    «Αν δεχτούμε ότι η αντίληψη αυτή, της γρήγορης μετατροπής της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική με τα δεδομένα της εποχής ….»

  6. Ο/Η AlexD (@alexdelarz) λέει:

    Στο παραπάνω σχόλιο μια προσθήκη, πρώτη παράγραφο:
    “Αν δεχτούμε ότι η αντίληψη αυτή, της γρήγορης μετατροπής της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική με τα δεδομένα της εποχής είναι σωστή….»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s