Τα εγκλήματα του Στάλιν

Ακολουθεί εκπαιδευτικό κείμενο με συνοπτική ανάλυση της ορθής προλεταριακής γενικής γραμμής επί του ζητήματος. Ο τίτλος είναι προφανώς ειρωνικός προς τους συκοφάντες του σοσιαλισμού που δεν κάνουν κριτική αλλά χτίζουν πυργάκια στις λάσπες των αστών.

Good-Stalin-Bad-Stalin

«Η δικτατορία του προλεταριάτου συνδέεται άρρηκτα με την ταξική πάλη. Σε συνθήκες οικοδόμησης του σοσιαλισμού η οποιαδήποτε παραγνώριση της ταξικής πάλης σαν κινητήρια δύναμη και της σοσιαλιστικής κοινωνίας έρχεται να θίξει κύρια και την ίδια τη δικτατορίατου προλεταριάτου. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας της Σοβιετικής Ένωσης όπου το 1936 επίσημα μέσα στο σοβιετικό Σύνταγμα αναιρείται ουσιαστικά η ταξική πάλη και συνεπώς η δικτατορίατου προλεταριάτου. Μάλιστα στην «Ιστορία του ΚΚΣΕ» που γράφτηκε στην εποχή του Στάλιν αναφέρεται: «Έτσι η ΕΣΣΔ μπήκε σε καινούριο στάδιο ανάπτυξης, το στάδιο της ολοκλήρωσης του χτισίματος της σοσιαλιστικής κοινωνίας, όπου καθοδηγητική αρχή της κοινωνικής ζωής θα είναι η κομμουνιστική αρχή: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».

Οι αλλαγές του Συντάγματος του 1924 είχαν ήδη αποφασισθεί από το 7ο Συνέδριο των Σοβιέτ και ειδική Συνταγματική Επιτροπή που συγκροτήθηκε με την προεδρία του Στάλιν, ο οποίος και εισηγήθηκε τις τροποποιήσεις, που έγιναν αποδεχτές στο 8ο Έκτακτο Συνέδριο των Σοβιέτ. Η αιτιολόγηση των τροποποιήσεων ήταν ότι το Σύνταγμα του 1924 είχε διατυπωθεί στην πρώτη περίοδο της ΝΕΠ «τότε που η εξουσία των σοβιέτ ανέχονταν ακόμα την ανάπτυξη του καπιταλισμού δίπλα στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού» και ότι «τότε δεν είχε λυθεί ακόμα το ζήτημα ποιος-ποιον». Επίσης ότι «τα κεφαλαιοκρατικά στοιχεία ήδη είχαν ξεκαθαριστεί ολότελα, νίκησε το σοσιαλιστικό σύστημα σε όλους τους τομείς της λαϊκής οικονομίας», ότι «καταργήθηκε για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» κτλ. Διαπιστώνονταν επίσης ότι «έτσι σβήνουν τα ταξικά όρια ανάμεσα στους εργαζόμενους της ΕΣΣΔ, εξαφανίζεται η παλιά ταξική αποκλειστικότητα. Πέφτουν και εξαφανίζονται οι οικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις ανάμεσα στους εργάτες, τους αγρότες και τους διανοούμενους . Δημιουργήθηκε η βάση για την ηθικοπολιτική ενότητα της κοινωνίας». Και στο σημείο μάλιστα για την καθολική ψηφοφορία αναφέρονταν: «Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες της ΕΣΣΔ που έκλεισαν τα 18 χρόνια, ανεξάρτητα από τη φυλή και εθνικότητα που ανήκουν, από θρήσκευμα, μορφωτικό επίπεδο, τόπο κατοικίας, κοινωνική προέλευση, περιουσιακή κατάσταση και προηγούμενη δράση, έχουν το δικαίωμα να πάρουν μέρος στην εκλογή των βουλευτών και να εκλεγούν, εκτός από τους τρελούς και όσους έχουν στερηθεί με δικαστική απόφαση τα εκλογικά τους δικαιώματα».

Τα αξιώματα αυτά τα συναντάμε και στα «Ζητήματα Λενινισμού» του Στάλιν και σε άλλες αποφάσεις και κείμενα. Βέβαια ο ίδιος ο Στάλιν όταν έγραφε το 1952 τα «Προβλήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» έμμεσα και απαντώντας στον Γιαροσένκο έρχεται να αναθεωρήσει τη θέση αυτή και να υποστηρίξει τη συνέχιση της ταξικής πάλης μέσα σε συνθήκες οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Αλλά κάτι τέτοιο όπως κι άλλες ανάλογες τοποθετήσεις αδυνατούσαν να θέσουν το ζήτημα στη σωστή του βάση και με όλες του τις συνέπειες, τη στιγμή που για δυο δεκαετίες περίπου ίσχυε και προβάλλονταν επίσημα η ανυπαρξία των τάξεων και της πάλης ανάμεσά τους, μιας και λύθηκε το ζήτημα «ποιος-ποιον», «ξεκαθαρίστηκαν ολότελα τα καπιταλιστικά στοιχεία», «καταργήθηκε για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», δημιουργήθηκε η «ηθικοπολιτική ενότητα της κοινωνίας» μιας κοινωνίας που έχει μόνον πολίτες (κι όχι τάξεις με αντιθετικά συμφέροντα) και στην οποία όλοι ασκούν δικαιώματα, όπως αυτό της ψήφου, πλην των «τρελών» και αυτών που έχουν στερηθεί δικαστικά κάτι τέτοιο.

Πάνω σ’ αυτήν εδώ τη βάση μπορεί να οικοδομηθεί αβίαστα η θεωρία του «παλλαϊκού κράτου» και να γίνεται ακατανόητη η θέση για κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου. Έτσι μας είναι ακατανόητη και αντιφατική η ισχυροποίηση ενός κράτους μέσα σε μια κοινωνία όπου ταξικές αντιθέσεις δεν υπάρχουν και μάλιστα ανταγωνιστικές και η επίκληση του εξωτερικού εχθρού δεν δικαιολογεί κάτι τέτοιο, ίσα – ίσα το ανατρέπει. Το προλεταριακό κράτος, δηλ. η δικτατορία του προλεταριάτου θα ‘ναι μια εξουσία κρατική, που θα βαίνει στην απονέκρωσή του, στο βαθμό που ορισμένες από τις λειτουργίες του καθίστανται μη αναγκαίες.

Με τη θέση για το «στάδιο ολοκλήρωσης του χτισίματος της σοσιαλιστικής κοινωνίας και του βαθμιαίου περάσματος στην κομμουνιστική κοινωνία», ανατρέπεται η σωστή θεωρία του σοσιαλισμού (κι όχι του κομμουνισμού) σε μια χώρα μόνο, η αναγκαιότητα της διεθνιστικής διάστασης του κομμουνιστικού κινήματος, η ύπαρξη του κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου και η συνέχιση της ταξικής πάλης μέχρι την αταξική κοινωνία, η θεωρία του «αδύνατου κρίκου», που πρέπει ωστόσο να τραβήξει ολόκληρη την αλυσίδα, την αναγκαιότητα ενός και μοναδικού σταδίου μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, το στάδιο δηλ. της δικτατορίας του προλεταριάτου, και τέλος την ανάδειξη των παραγωγικών δυνάμεων σε καθοριστικό παράγοντα εξέλιξης της κοινωνίας σε αντίθεση με τις παραγωγικές σχέσεις και της ταξικής πάλης. Ο Μάο Τσε Τουνγκ είναι ο πιο σύγχρονος διανοητής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που κατόρθωσε σ’ ένα βαθμό να συνοψίσει την αρνητική πείρα της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών συμπεριλαμβανομένης και της Κίνας, να κωδικοποιήσει ορισμένα βασικά διδάγματα και να τα δοκιμάσει στην πράξη, μέσα στη σύνθετη κινέζικη πραγματικότητα. Η βασικότερη προσφορά του στον τομέα αυτό συνοψίζεται στη διαπίστωση, ή καλύτερα στην επαναβεβαίωση ότι σ’ όλη τη φάση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης υπάρχουν τάξεις, ταξικές αντιθέσεις και ταξική πάλη. Ο Μαρξ μιλάει για «αδιάκοπη επανάσταση σ’ όλη τη μεταβατική περίοδο». Ότι το «ποιος-ποιον» δεν έχει λυθεί για πάντα με την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο και ότι κίνδυνοι παλινόρθωσης υπάρχουν συνεχώς. Ότι για να αποτραπούν αυτοί οι κίνδυνοι χρειάζονται πολλές Πολιτιστικές Επαναστάσεις, χρειάζεται ν’ αναζητείται η αστική τάξη μέσα στο κόμμα και να διεξάγεται μάχη σ’ όλα τα επίπεδα ανάμεσα στις δυο γραμμές, την προλεταριακή και την αστική. Ότι η προλεταριακή γραμμή πρέπει να στηρίζεται και να κινητοποιεί τις λαϊκές μάζες για να ανατρέψουν την νέα γραφειοκρατική αστική τάξη που διαμορφώνεται στο κράτος, στο κόμμα, παντού. Να βαθαίνει και να επεκτείνεται η δικτατορία του προλεταριάτου, να χτυπιέται το αστικό δίκαιο, να ολοκληρώνει την ηγεμονία της η εργατική τάξη σ’ όλη την κοινωνία.»

Από κείμενο του ΚΚΕ(μ-λ), 1982

10 thoughts on “Τα εγκλήματα του Στάλιν

  1. Ο/Η spiti tou laou λέει:

    Κι αυτό το κείμενο έρχεται να υπογραμμίσει ότι το ΚΚΕ (μ-λ) έχει βάλει πολύ νερό στο κρασί του. Η «λαθολογία» περί Στάλιν είναι μια μαύρη μάλλον σελίδα για το μ-λ κίνημα. Πρόκειται για οπισθοδρόμηση, τώρα που ακόμη και το ΚΚΕ αναθεώρησε επίσημα. Νομίζω για το λόγο αυτό και η Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1956) έθετε παλιότερα το πρώτο Κ του ΚΚΕ (μ-λ) σε εισαγωγικά.
    Θυμίζω παλιότερο ορισμό σε σταυρόλεξο του περιοδικού Ι.Β. Στάλιν:
    «Δεν έκανε ποτέ του ο Στάλιν» – 4 γράμματα: ΛΑΘΗ

  2. Ο/Η antrikos λέει:

    ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

    Γιατί ρε παιδιά ο Στάλιν αλάθητος; Δουλευόμαστε τώρα; Εμείς που απεχθανόμαστε τη μεταφυσική φτάνουμε να γίνουμε οι καλύτεροι υποστηριχτές της; Κανείς δεν είναι αλάθητος όπως και κανένα συλλογικό όργανο (π.χ. Οικουμενική Σύνοδος). Τι κάνουμε; Με τις αγιογραφίες (και τις δαιμονογραφίες) πάμε να δημιουργήσουμε μια νέα εκκλησία, ένα νέο θεό; Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες με πλάνα λόγια μας γελούν… Άλλο πράμα το αλάθητο κι άλλο η λαθολογία.

    1. Η ανατροπή του σοσιαλισμού δεν έγινε από την νικημένη αστική τάξη της Ρωσίας αλλά από το νέο εκμεταλλευτικό στρώμα που δημιουργήθηκεκατά το στάδιο οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Η αστική τάξη της σημερινής Ρωσίας και των λοιπών πρώην σοβιετικών δημοκρατικών προήλθε από τις τάξεις του ΚΚ. Η ταξική πάλη δεν σταμάτησε ποτέ στην ΕΣΣΔ, μόνο που άλλαξε χαρακτήρα: Πρώτα αντιμέτωποι ήταν οι εργάτες με τους ιδιοκτήτες, κατόπιν οι εργάτες με τους απαράτσνικους. Η αντίθεση λύθηκε προς όφελος των τελευταίων, στέλνοντας την εργατική τάξη στο σπίτι της, στον καναπέ της, γι’ αυτό και κανείς εργάτης δεν βγήκε στο δρόμο για να υπερασπίσει το σοσιαλισμό όταν έπεσε είτε η πτώση θεωρείται ότι συνέβη μετά το 20ό Συνέδριο είτε το 1991.

    2. Η αποκλειστικότητα στη γνώση – λειτουργία της κρατικής μηχανής ήταν φαινόμενο που παρουσιάστηκε από την αρχή της λειτουργίας της ΕΣΣΔ. Το πρόβλημα έγινε αντιληπτό πολύ νωρίς αλλά προείχαν άλλες αναγκαιότητες, όπως η εκβιομηχάνιση, η εκπαίδευση και ο συντονισμός της παραγωγής, αντιμετώπιση του ταξικού εχθρού (πρώην ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής), αντιμετώπιση της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης. Παρόλο που ο Στάλιν κατηγορήθηκε από τον Τρότσκι για γραφειοκρατία ούτε ο Τρότσκι κατάφερε να μη πέσει σ’ αυτή (δες παρακάτω αυτό που λέω για τον κρατικό μονοκομματισμό) ούτε Στάλιν πρέπει να θεωρηθεί ότι την εξέθρεψε έχοντας ως πολιτικό στόχο τη δημιουργία της.

    3. Το πρόβλημα της γραφειοκρατίας επιχειρήθηκε να λυθεί με τις εσωκομματικές εκκαθαρίσεις του ’30 στην ΕΣΣΔ (δεν ήταν αυτός ο κύριος σκοπός τους) και με την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα αλλά τελικά δε λύθηκε. Γιατί άραγε; Είναι άδικο για την εργατική τάξη να την ταλαιπωρεί η γραφειοκρατία όπως δεν είναι δίκαιο και για τα μέλη του κόμματος να ζουν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της μομφής του γραφειοκράτη. Δεν ξεχνάμε εξάλλου ότι τα μέλη του κόμματος ήταν αυτά που πλήρωσαν τις αντιθέσεις και όχι ο απλός εργάτης.

    4. Το πρόβλημα στην ΕΣΣΔ ήταν δομικό και αυτή η κρατική δομή ήταν αποδεκτή απ’ όλες οι τάσεις του ΚΚ, σταλινικοί, τροτσκιστές, μπουχαρινικοί κλπ.: Το πρόβλημα ήταν ο κρατικός μονοκομματισμός, δηλαδή δε μας έφτανε που το ΚΚ έγινε το μοναδικό νόμιμο εργατικό κόμμα, αναγορεύτηκε και σε υπέρτατο κρατικό θεσμό, δηλαδή ενώ επρόκειτο για εθελοντική ένωση επαναστατών μετατράπηκε σε κρατικό μόρφωμα. Με δυο λόγια η εργατική τάξη δεν ήταν ελεύθερη να ιδρύσει άλλα εργατικά κόμματα (ή οργανώσεις), έπρεπε να παλέψει για το δίκιο της μέσα από το κρατικό κόμμα. Όταν, όμως, στο κόμμα κυριάρχησαν οι εκμεταλλευτές (είτε κατά τους τροτσκιστές με το Στάλιν, είτε κατά τους σταλινικούς με το Χρουσσόφ, είτε κατά τους φιλοσοβιετικούς με τον Γκορμπατσόφ) το παιχνίδι είχε πια χαθεί: Η εργατική τάξη και δεν μπορούσε να ανακτήσει την πλειοψηφία μέσα στο ΚΚ και δεν είχε το δικαίωμα να ιδρύσει δικό της κόμμα, αν το έκανε θα είχε θεωρηθεί ως αντεπαναστατική ενέργεια. Το κόμμα (και όχι ο Στάλιν) είχε κρατήσει το αλάθητο για τον εαυτό του και έγινε τιμητής των πάντων. Μάλιστα με περισσή αφέλεια αναφέρεται ο αγωνιστής Δημήτρης Βύσσιος (http://www.geocities.com/anasintaxi/230.htm) στην περίοδο των πονεμένων χρόνων του ΚΚΕ θεωρώντας ότι δικάστηκε παράνομα από ποινικό δικαστήριο χωρίς να διαγραφεί πρώτα από το κόμμα! Αν δηλαδή το κόμμα δεν σε διέγραφε (και αυτά επί Στάλιν αλλά απ’ ό,τι φαίνεται και επιγόνων) δεν επρόκειτο να δικαστείς ποτέ! Αφού το πρώτα κόμμα έγινε κρατικό μετά μετατράπηκε σε εκκλησία. Τα μέλη του είχαν το τεκμήριο του αναμάρτητου και η θεολογία (όρα μεταφυσική) ενώ βγήκε από την πόρτα ξαναμπήκε από το παράθυρο.

    5. Θα μου πείτε ότι αυτά που λέω αφορούν το εποικοδόμημα, ενώ σημασία έχει το ποιος πραγματικά είναι το αφεντικό της παραγωγής. Πολύ σωστά. Έτσι είναι κι αυτό ακριβώς έχει σημασία: Την παραγωγή τη διοικούσαν τα στελέχη και οι ειδικοί και αυτοί φρόντισαν να κατοχυρώσουν θεσμικά το ρόλο τους μέσα από τη διατήρηση του κρατικού μονοκομματισμού, ο οποίος από εργαλείο της εργατικής τάξης μετατράπηκε σε εργαλείο του νέου εκμεταλλευτικού στρώματος. Λέω «διατήρηση» εννοώντας ότι ο στάθηκε αναπόφευκτη αρχικά μέσα στην ιστορική δίνη του εμφυλίου πολέμου η επιβολή μονοκομματισμού, μια και είχε επέλθει η πόλωση, πολύ δε περισσότερο που όλοι οι συνεπείς επαναστάτες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εντάχθηκαν στο ΚΚ, προκειμένου να υπερασπίσουν την επανάσταση από την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

    6. Έτσι ο μαρξισμός από πολιτική επιστήμη μετατράπηκε σε θεολογία και απλά μαθηματικά με το εξής σόφισμα: Αφού τα κόμματα εκφράζουν τάξεις και η εργατική τάξη είναι ενιαία με ενιαία συμφέροντα, δεν είναι δυνατό να υπάρξουν δύο κόμματα που να εκφράζουν την ίδια τάξη. Εφόσον ο μαρξισμός είναι η επιστήμη και η επιστήμη δεν κάνει ποτέ λάθη, σημαίνει ότι το μαρξιστικό μας κόμμα είναι αλάθητο, συνεπώς απ’ τη μια δεν υπάρχει αναγκαιότητα ύπαρξης πολλών εργατικών κομμάτων απ’ την άλλη όλες οι φωνές που έχουν διαφορετική γνώμη είναι οπορτουνιστικές.

    7. Δείτε λοιπόν και το σημερινό πολιτικό περιβάλλον: Αρχίζοντας από τα δεξιά, ο ΣΥΝ κατηγορεί τους υπόλοιπους για σεχταρισμό (ήτοι αριστερό οπορτουνισμό), το ΚΚΕ κατηγορεί το μεν ΣΥΝ για αναθεωρητισμό / μεταρρυθμισμό (άρα δεξιό οπορτουνισμό) τα δε εξωκοινοβουλευτικά σχήματα για αριστερισμό (άρα αριστερό οπορτουνισμό), τα αριστερά σχήματα κατηγορούν τα ΚΚΕ, ΣΥΝ για αναθεωρητισμό / μεταρρυθμισμό (άρα δεξιό οπουρτουνισμό) και μεταξύ τους κατηγορούνται για διαφόρων φύσεων αριστερούς και δεξιούς οπορτουνισμούς (μέχρι να ξεχάσουμε τα ελληνικά μας). Είναι φυσικό να υπάρχουν αυτές οι μομφές αφού τα αριστερά μας κόμματα στον ένα ή το άλλο βαθμό έχουν μετατρέψει το μαρξισμό σε θεολογία θεωρώντας ότι μόνο μια άποψη είναι η αυτή που εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης (η δική τους) κι όλες οι άλλες είναι απλά οπορτουνιστικές, επομένως και μικροαστικές, απόψεις.

    8. Αν λοιπόν προκύψουν επαναστατικές συνθήκες, τότε θα θεωρηθεί η επανάσταση ως υπόθεση ενός μόνο κόμματος; Τα υπόλοιπα (αριστερά – επαναστατικά) δεν θα συμμετάσχουν; Δεν θέλουμε να συμμετάσχουν ή μήπως θα ανακαλύψουν τις «αστικές καταβολές» τους και θα πάνε με τη μεριά της αντεπανάστασης; Να ρωτήσουμε ένα μέντιουμ (για το ΣΥΝ δε χρειάζεται). Κι αν νικήσει η επανάσταση και η εργατική τάξη πάρει την εξουσία, αυτά τα ποικιλώνυμα ΚΚ, που πλην ΣΥΝ σφάζονται για την μαρξιστική ορθοδοξία τους, τι θα κάνουν; Θα οδηγήσουν την εργατική τάξη πάλι σε μονοκομματικό κράτος; Θα συνενωθούν, δηλαδή μεταξύ τους, παραβλέποντας τις διαφορές τους, προκειμένου να κυβερνήσουν; Θα δούμε λοιπόν και το πολυσυλλεκτικό ΚΚ; Ή θα συνεχίσουν να υπάρχουν αυτοτελώς, όπως είναι και το πιο εύλογο, επιδιώκοντας να κερδίζουν την εμπιστοσύνη των εργαζόμενων τάξεων;

    9. Ο κρατικός μονοκομματισμός αποτέλεσε τη θεσμική έκφραση της νέας εκμεταλλευτικής τάξης (προσοχή, δεν την ονομάζω αστική) που προέκυψε μετά τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις και κόντρα σ’ αυτές (τις επαναστάσεις). Αν θέλουμε ο σοσιαλισμός του αύριο όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να μεγαλουργήσει απελευθερώνοντας την ανθρωπότητα από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, πρέπει να μας γίνει ξεκάθαρο ότι άλλο πράμα είναι η υπεράσπιση της ιστορίας μας, δηλαδή της απόπειρας οικοδόμησης σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες λαϊκές δημοκρατίες, κι άλλο το τι θέλουμε να κάνουμε στο μέλλον. Δεν πέφτουμε στη λογική της λαθολογίας, βλέπουμε τις πολιτικές ενέργειες διαλεκτικά στα πλαίσια της ενότητας και πάλης των αντιθέτων, ξέρουμε ότι ένα νόμισμα έχει 2 όψεις κι ένα ζάρι 6.

    10. Αυτά για το παρελθόν. Στο μέλλον όμως δεν είναι δυνατό να υπάρξει σοσιαλισμός αν η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος κόσμος δεν είναι ελεύθεροι να ιδρύουν τις δικές τους πολιτικές οργανώσεις, που δεν θ’ αποτελούν κρατικούς θεσμούς αλλά ενώσεις ελεύθερων εργατών, οργανώσεις (δεν τις ονομάζω κόμματα, δεν θα είναι απαραίτητα κόμματα) που θα δικαιούνται να ζητήσουν την ψήφο των εργαζομένων για να διαχειριστούν την εργατική εξουσία (δηλ. την επιβολή της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής), όσο αυτή θα υφίσταται καθώς θα οφείλει σταδιακά να αποδυναμώνεται προς όφελος της αταξικής κοινωνίας.

  3. […] ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ Με αφορμή ένα άρθρο του Γιώργου. […]

  4. Ο/Η Δημήτρης λέει:

    To κείμενο ολόκληρο που υπάρχει;

  5. Ο/Η Δημήτρης λέει:

    Αυτό το κατάλαβα, καταλήγει όμως: Από κείμενο του ΚΚΕ(μ-λ), αυτό εννοώ που θα βρούμε!
    Το συγκεκριμένο κομάτι θα το αντιγράψω έτσι κι αλλιώς στο blog μου, στο θέμα της ιστορίας.

  6. Ο/Η parekklisi λέει:

    Το κείμενο απ’ το οποίο προέρχεται το απόσπασμα λέγεται «για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ(μ-λ)» και είναι όπως ανέφερα γραμμένο το 1982, πιθανότατα στην 1η συνδιάσκεψη της οργάνωσης. Ολόκληρο δε γνωρίζω αν υπάρχει, εγώ το πήρα από μια άλλη μπροσούρα η οποία παρέθετε το συγκεκριμένο απόσπασμα.

  7. Ο/Η Κάποιος λέει:

    Η μπροσούρα αυτή δεν κυκλοφορεί στο εμπόριο. Όντως είναι από την πρώτη συνδιάσκεψη (εγχείρημα ανασυγκρότησης) του ΚΚΕ (μ-λ) μετά την διάλυση του παλιού ΚΚΕ (μ-λ).

    Για όσους έχουν φίλους ή γνωστούς στο ΚΚΕ (μ-λ) και θα ήθελαν να την διαβάσουν ας τη ζητήσουν, κάποιος θα την έχει. Είναι κίτρινου χρώματος το εξώφυλλο (νομίζω με κόκκινα γράμματα), μέγεθος Α4 (πάνω-κάτω).

  8. Ο/Η κανενας λέει:

    ρε παιδια Μ-λ κκε κκε(μ-λ) όλα αυτά είναι ίδια για μένα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s