Η κινέζικη επανάσταση και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (Μάο Τσε Τουνγκ)

Ένα σχετικά άγνωστο ιστορικό έργο του Μάο γραμμένο το 1939, στο οποίο αναλύεται η κατάσταση της κινέζικης κοινωνίας, η ταξική της σύνθεση, καθώς και η στρατηγική της επανάστασης στην Κίνα. Η δακτυλογράφηση έγινε από τα Διαλεχτά Έργα, εκδόσεις Μόρφωση, 1960.

Η κινέζικη επανάσταση και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας

Δεκέμβριος 1939

Περιεχόμενα:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ – Η Κινέζικη κοινωνία

1. Ο Κινέζικος λαός
2. Η αρχαία φεουδαρχική κοινωνία
3. Η αποικιακή, μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική σημερινή κοινωνία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ – Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

1. Το επαναστατικό κίνημα κατά τον τελευταίο αιώνα
2. Εναντίον τίνος κατευθύνεται η κινεζική επανάσταση;
3. Τα καθήκοντα της κινεζικής επανάστασης
4. Οι κινητήριες δυνάμεις της κινεζικής επανάστασης
5. Ο χαρακτήρας της κινεζικής επανάστασης
6. Οι προοπτικές της κινεζικής επανάστασης
7. Το διπλό καθήκον της κινεζικής επανάστασης και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ – Η Κινέζικη κοινωνία

1. Ο Κινέζικος λαός

Η Κίνα μας είναι μια από τις πιο μεγάλες χώρες του κόσμου. Η επιφάνειά της είναι σχεδόν ίση με την επιφάνεια όλης της Ευρώπης. Σ’ αυτή την τεράστια περιοχή, μεγάλες γόνιμες εκτάσεις παράγουν αυτά που μας τρέφουν και μας ντύνουν. Μεγάλες και μικρές οροσειρές διασχίζουν κατά μήκος και κατά πλάτος όλη τη χώρα, δίνοντάς μας εκτεταμένα δάση και περικλείοντας πλούσια κοιτάσματα πολυτίμων ορυκτών. Τα αναρίθμητα ποτάμια μας και οι λίμνες μας ευνοούν τη ναυσιπλοΐα και την άρδευση. Μια εκτεταμένη ακτή μας επιτρέπει να επικοινωνούμε εύκολα με τους λαούς πέρα απ’ τις θάλασσες. Σ’ αυτό το έδαφος, οι πρόγονοι του κινεζικού λαού μας, έζησαν, δούλεψαν και αυξήθηκαν σε πληθυσμό από αμνημονεύτων χρόνων.

Τα εθνικά σύνορα της Κίνας είναι τώρα τα εξής: στα βορειοανατολικά και βορειοδυτικά, και εν μέρει και στα δυτικά, συνορεύει με τη Σ.Ε. Στο Βορρά συνορεύει με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας. Στα νοτιοδυτικά και εν μέρει και δυτικά με το Αφγανιστάν, τις Ινδίες, το Μπουτάν και το Νεπάλ. Στο νότο με τη Βιρμανία και το Βιετ-Ναμ. Στην Ανατολή γειτονεύει με την Κορέα κι έχει για γειτόνους την Ιαπωνία και τις Φιλιππίνες. Αυτή η γεωγραφική θέση της Κίνας, σε σχέση με τις άλλες χώρες, δημιουργεί εξωτερικές συνθήκες ευνοϊκές και δυσμενείς, ταυτόχρονα, για τη Λαϊκή Κινεζική Δημοκρατία. Η Κίνα είναι κοντά στη Σ.Ε. και σχετικά μακριά από τα ιμπεριαλιστικά κράτη της Ευρώπης και της Αμερικής. Επί πλέον, πολλές χώρες που μας περιβάλλουν είναι αποικίες ή μισοαποικίες. Απεναντίας, ο ιαπωνικός ιμπεριαλισμός, επωφελούμενος από τη γεωγραφική προσέγγιση, απειλεί συνεχώς την ύπαρξη των λαών της Κίνας και τη Λαϊκή Κινεζική Επανάσταση.

Τώρα η Κίνα έχει 450 εκατ. Κατοίκους, δηλ. σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της υδρογείου. Περισσότερα από 90% των 450 αυτών εκατομμυρίων είναι Κινέζοι (της φυλής Χαν). Στην Κίνα βρίσκουμε επίσης πολλές δεκάδες εθνικές μειονότητες: Μογγόλους, Ντούγκανς, Θιβετιανούς, Ουϊγκούρς, Μιάο, Τουνγκ, Τσούνγκσια, Κορεάτες και πολλές άλλες. Αν και το πολιτιστικό τους επίπεδο είναι ποικίλο, έχουν όλες μια μακρόχρονη ιστορία. Η Κίνα είναι μια χώρα πολυεθνική και έχει ένα αρκετά πολυάριθμο πληθυσμό.

Στην πορεία της ανάπτυξής του, ο κινεζικός λαός (εδώ κυρίως μιλάμε για την ιστορία των Χαν), πέρασε, όπως και πάρα πολλοί άλλοι λαοί, μια περίοδο πρωτόγονης κομμουνιστικής κοινωνίας, χωρίς τάξεις, που βάσταξε δεκάδες χιλιετηρίδες. Από τότε που διασπάστηκε αυτό το πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα και διαιρέθηκε η κοινωνία σε τάξεις ως τις ημέρες μας, πέρασαν περίπου τέσσερις χιλιάδες χρόνια, που στην πορεία τους, ο κινεζικός λαός γνώρισε την περίοδο της δουλοχτησίας και της φεουδαρχίας. Αναπτύσσοντας τον πολιτισμό του, ο κινεζικός λαός, δημιούργησε μια γεωργία και μια χειροτεχνία, ονομαστές και οι δυο, από πολύν καιρό, για το υψηλό τους επίπεδο. Γέννησε μεγάλους σοφούς στοχαστές, εφευρέτες, πολιτικούς και στρατηγούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες και δημιούργησε ένα μεγάλο αριθμό από μνημεία πολιτισμού. Στην Κίνα, από πολύν καιρό, εφευρέθηκε η πυξίδα και η χαρτοποιία εμφανίστηκε εδώ και χίλια οκτακόσια χρόνια. Το τύπωμα με χαραγμένο ξύλο έχει ηλικία χιλίων τριακοσίων ετών κι η ανακάλυψη των στοιχείων της τυπογραφίας έγινε εδώ κι οχτακόσια χρόνια. Η πυρίτιδα χρησιμοποιήθηκε στην Κίνα πολύ πριν χρησιμοποιηθεί στην Ευρώπη. Έτσι, λοιπόν, ο πολιτισμός της Κίνας είναι ένας από τους πιο αρχαίους του κόσμου. Η ιστορία της Κίνας, όπως μαρτυρούν γραφτά μνημεία, φτάνει περίπου στα τέσσερις χιλιάδες χρόνια.

Ο κινεζικός λαός δεν είναι μόνον διάσημος σ’ όλον τον κόσμο για την αγάπη του στη δουλειά και την αντοχή του. Είναι επίσης λαός ερωτευμένος με την ελευθερία κι έχει πλούσιες επαναστατικές παραδόσεις. Αν πάρουμε π.χ. την ιστορία των Κινέζων (Χαν), βλέπουμε ότι ο κινεζικός λαός δεν ανέχετο πια την κυριαρχία των σκοτεινών δυνάμεων και κάθε φορά ανέτρεπε επαναστατικά αυτή την κυριαρχία ή πετύχαινε μεταρρυθμίσεις. Μέσα σε χιλιάδες χρόνια της κινεζικής ιστορίας έγιναν εκατοντάδες μικρές και μεγάλες αγροτικές εξεγέρσεις εναντίον της σκληρής κυριαρχίας των γαιοκτημόνων και της αριστοκρατίας. Και στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αλλαγές της δυναστείας υπήρξαν άμεση συνέπεια της επανάστασης των αγροτών. Κανείς λαός της πολυεθνικής Κίνας δε δέχτηκε ποτέ να σκύψει το κεφάλι στον ξένο ζυγό. Όλοι επεδίωξαν ν’ απελευθερωθούν με ενεργητική αντίσταση. Αποδέχτηκαν την ενοποίηση στη βάση της ισότητας και δε δέχτηκαν ποτέ την καταπίεση του ενός λαού από τον άλλον. Στην ιστορία του, χιλιετηρίδων, ο κινεζικός λαός έβγαλε μεγάλο αριθμό εθνικούς ήρωες και επαναστάτες ηγέτες. Έτσι ο κινεζικός λαός κατέχει επαναστατικές παραδόσεις και αξιοσημείωτη ιστορική κληρονομιά.

2. Η αρχαία φεουδαρχική κοινωνία

Η Κίνα αν και υπήρξε κράτος ενός μεγάλου λαού με τεράστια περιοχή, μ’ έναν πολυάριθμο πληθυσμό, με ιστορία αιώνων, με πλούσιες επαναστατικές παραδόσεις και αξιοσημείωτη ιστορική κληρονομιά, μπήκε σε μια περίοδο οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, που επιβραδύνθηκε με το πέρασμα της δουλοχτητικής κοινωνίας στη φεουδαρχική, η οποία άρχισε με τις δυναστείες των Τσου και Τσιν και κράτησε περίπου τρεις χιλιάδες χρόνια.
Το οικονομικό και πολιτικό σύστημα της φεουδαρχικής Κίνας χαρακτηρίζεται από τα πιο κάτω βασικά χαρακτηριστικά.

Α) Η φυσική οικονομία εδέσποζε στη χώρα. Οι χωρικοί παρήγαγαν όχι μόνο τα αγροτικά προϊόντα που είχαν ανάγκη, αλλά επίσης και το μεγαλύτερο μέρος των ειδών που τους ήσαν απαραίτητα. Οι φεουδάρχες κι οι αφεντάδες κατανάλωναν οι ίδιοι, στο μεγαλύτερο μέρος τους, τα αγροτικά προϊόντα που τους έδιναν οι αγρότες με μορφή ενοικίου και που δεν χρησιμοποιούσαν για ανταλλαγή. Αν και κατά την εποχή αυτή άρχισε να εμφανίζεται η ανταλλαγή, όμως, δεν έπαιζε έναν αποφασιστικό ρόλο στο σύνολο της οικονομίας.

Β) Ενώ η κυρίαρχη τάξη της φεουδαρχικής κοινωνίας -οι γαιοκτήμονες, η αριστοκρατία και ο αυτοκράτορας- κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της γης, οι χωρικοί είχαν μόνον ελάχιστο ή και καθόλου. Χρησιμοποιούσαν δικά τους εργαλεία για να καλλιεργήσουν τη γη των γαιοκτημόνων, της αριστοκρατίας και της αυτοκρατορικής αυλής, οι οποίοι έπαιρναν το 40, 50, 60, 70 κι ακόμα και το 80% και πλέον της σοδειάς. Στην πραγματικότητα οι αγρότες ήσαν αληθινοί σκλάβοι.
Γ) Όχι μόνο οι γαιοκτήμονες, η αριστοκρατία κι η αυτοκρατορική αυλή, ζούσαν από τα δοσίματα που τους έδιναν οι αγρότες, αλλά επί πλέον η κυβέρνηση των γαιοκτημόνων τους υποχρέωνε να πληρώνουν τους φόρους και να εκτελούν αγγαρείες για να συντηρούν ένα πλήθος υπαλλήλους κι ένα στρατό, που χρησιμοποιείτο, πριν απ’ όλα, εναντίον των ίδιων των αγροτών.

Δ) Ο μηχανισμός της εξουσίας που προστάτευε αυτό το σύστημα της φεουδαρχικής εκμετάλλευσης ήταν το φεουδαρχικό κράτος των γαιοκτημόνων. Για μια ορισμένη περίοδο, πριν από τη δυναστεία των Τσιν, οι πρίγκηπες ήταν απόλυτα κύριοι στα φέουδά τους, μέσα στο φεουδαρχικό κράτος. Αλλά μετά την ενοποίηση της Κίνας από τον αυτοκράτορα Τσι – Χουάνγκ της δυναστείας των Τσιν, ιδρύθηκε ένα απολυταρχικό φεουδαρχικό κράτος με μια κεντρική εξουσία, αν και ο φεουδαρχικός κατακερματισμός διατηρήθηκε σ’ ορισμένο μέτρο. Στο φεουδαρχικό κράτος ο αυτοκράτορας ήταν πανίσχυρος. Διόριζε τους τοπικούς υπαλλήλους, που ήταν επιφορτισμένοι να διαχειρίζονται υποθέσεις στρατιωτικές, δικαστικές, οικονομικές, εφοδιασμού κ.λ.π. και στηριζόταν στους γαιοκτήμονες και τους σενσί, που αποτελούσαν τη βάση ολόκληρου του φεουδαρχικού καθεστώτος.

Οι κινέζοι αγρότες, υποταγμένοι για πολλούς αιώνες στην οικονομική εκμετάλλευση και στη φεουδαρχική πολιτική καταπίεση, ζήσανε μια πικρή ζωή σκλάβων, γεμάτη στερήσεις. Αλυσοδεμένοι με τα φεουδαρχικά δεσμά, δεν είχαν προσωπική ελευθερία. Ο γαιοκτήμονας μπορούσε, κατά την ανεξέλεγκτη κρίση του, να ταπεινώσει τους χωρικούς, να τους χτυπήσει κι ακόμα να τους θανατώσει. Οι αγρότες δεν είχαν κανένα πολιτικό δικαίωμα. Η άθλια ζωή τους κι η καθυστέρησή τους, που ήταν συνέπεια της σκληρής εκμετάλλευσης και καταπίεσης των γαιοκτημόνων, υπήρξαν βασικές αιτίες που η κινεζική κοινωνία έμεινε στάσιμη, από οικονομική άποψη, για χιλιάδες χρόνια.

Η βασική αντίθεση της φεουδαρχικής κοινωνίας βρίσκεται ανάμεσα στους αγρότες και στην τάξη των γαιοκτημόνων.

Σε μια τέτοια κοινωνία μόνο οι αγρότες κι οι χειροτέχνες είναι οι βασικές τάξεις που δημιουργούν υλικές αξίες και τον πολιτισμό.

Η άγρια οικονομική εκμετάλλευση και πολιτική καταπίεση της αγροτιάς από τους γαιοκτήμονες, προκάλεσαν πάμπολλες αγροτικές εξεγέρσεις, που εστρέφοντο εναντίον της κυριαρχίας των γαιοκτημόνων. Οι εξεγέρσεις του Τσενγκ-Σενγκ, Ου-Κουάνγκ, Σιανγκ-Γιουΐ, Λιου-Πανγκ της δυναστείας των Τσιν. Τα γνωστά κινήματα με το όνομα Σίνχι, Πίνγκλιυ, Τσιμέι, Τούνγκμα, Χουανγκτσίν, επί δυναστείας των Χαν. Τα ξεσηκώματα που καθοδήγησαν ο Λι-Μι κι ο Τέου-Τσιαν-Τε, επί δυναστείας των Τανγκ. Το κίνημα που καθοδήγησε ο Σουνγκ-Τσιανγκ και Φαγκ-Λα, επί δυναστείας των Σουνγκ. Η εξέγερση του Τσου-Γιουάν-Τσανγκ, επί δυναστείας των Γιουάν. Του Λι-Τσι-Τενγκ επί δυναστείας των Μινγκ και τέλος ο πόλεμος των Ταϊπίνγκ επί δυναστείας των Τσινγκ. Όλες αυτές οι μεγάλες κι οι μικρές εξεγέρσεις, που αριθμούνται σε εκατοντάδες, υπήρξαν αγροτικά κινήματα διαμαρτυρίας, αγροτικοί επαναστατικοί πόλεμοι. Λίγα παραδείγματα υπάρχουν στην ιστορία όλου του κόσμου, από εξεγέρσεις και πολέμους χωρικών τέτοια μεγάλης έκτασης όπως στην Κίνα. Στη φεουδαρχική κινεζική κοινωνία, αυτή η ταξική πάλη της αγροτιάς, αυτές οι αγροτικές εξεγέρσεις κι οι πόλεμοι υπήρξαν οι μόνες γνήσιες κινητήριες δυνάμεις της ιστορικής ανάπτυξης.

Κάθε αγροτική εξέγερση, λίγο ή πολύ σημαντική, κάθε αγροτικός πόλεμος λίγο ή πολύ σημαντικός, έδινε ένα χτύπημα στο υπάρχον φεουδαρχικό σύστημα, πράγμα που είχε σαν συνέπεια να δώσει μια ώθηση λίγο ή πολύ ισχυρή στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας. Όμως, επειδή σ’ αυτήν την εποχή δεν υπάρχουν καινούριες παραγωγικές δυνάμεις και καινούριες παραγωγικές σχέσεις, καινούριες ταξικές δυνάμεις, πρωτοπορία και πολιτικά κόμματα, αυτές οι εξεγέρσεις κι αυτοί οι αγροτικοί πόλεμοι δεν μπορούσαν να επωφεληθούν από τη σωστή καθοδήγηση που εξασφαλίζουν σήμερα το προλεταριάτο και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Γι’ αυτό το λόγο, οι αγροτικές εξεγέρσεις εκείνων των καιρών καταλήγουν πάντα σε μια ήττα. Κι επιπλέον τις χρησιμοποιούσαν απαρέγκλιτα οι γαιοκτήμονες κι η αριστοκρατία, τόσο στην ανάπτυξή τους όσο και μετά τις αποτυχίες τους, σαν ένα όργανο για ν’ ανατρέψουν τη μια δυναστεία προς όφελος μιας άλλης. Αν και κάποια πρόοδος εκδηλώνεται στην κοινωνία μετά από κάθε μεγάλη επαναστατική πάλη της αγροτιάς, οι παραγωγικές φεουδαρχικές σχέσεις και το πολιτικό φεουδαρχικό καθεστώς, στη βάση του έμενε το ίδιο.

Η κατάσταση άλλαξε μόνο στα τελευταία εκατό χρόνια.

3. Η αποικιακή, μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική σημερινή κοινωνία

Ειπώθηκε πως η κινεζική κοινωνία ήταν για τρεις χιλιάδες χρόνια φεουδαρχική. Αλλά δεν είναι και σήμερα φεουδαρχική; Όχι, η Κίνα άλλαξε. Αρχίζοντας από τον πόλεμο του οπίου του 1840, η Κίνα έγινε σιγά σιγά μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική. Από τα γεγονότα της 18 – 9 – 1931, από τότε δηλ. που ο ιαπωνικός ιμπεριαλισμός, με το όπλο στο χέρι, εισέβαλε στην Κίνα, άλλαξε ακόμα κι έγινε μια κοινωνία αποικιακή, μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική. Τώρα θα δείξουμε πως έγιναν αυτές οι αλλαγές.

Όπως είπαμε στο δεύτερο κεφάλαιο, η φεουδαρχική κινεζική κοινωνία επέζησε σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια. Μόνο κατά το 19ο αιώνα, με την εισβολή του ξένου καπιταλισμού, η εσωτερική της διάρθρωση υπέστη βαθιές αλλαγές.

Στην εμπορευματική οικονομία, που αναπτύσσονταν στους κόλπους της κινεζικής φεουδαρχικής κοινωνίας, γεννιόντουσαν ήδη τα πρώτα έμβρυα του καπιταλισμού. Η Κίνα, λοιπόν, θα γινόταν σιγά – σιγά μια καπιταλιστική χώρα και χωρίς την επίδραση του ξένου καπιταλισμού, ο οποίος επιτάχυνε μόνο αυτό το προτσές. Η διείσδυση του ξένου καπιταλισμού έπαιξε έναν πολύ μεγάλο ρόλο στην αποσύνθεση του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος, που υπήρχε στην Κίνα: από τη μια μεριά υπονόμευσε τις βάσεις της φυσικής οικονομίας, κατέστρεψε τη μικρή βιοτεχνία στις πόλεις και την οικιακή χειροτεχνία στην ύπαιθρο. Από την άλλη μεριά ευνόησε την ανάπτυξη της εμπορευματικής οικονομίας στις πόλεις και στην ύπαιθρο.

Ενώ αποσυνθέτονταν οι βάσεις της φεουδαρχικής κινεζικής οικονομίας, ταυτόχρονα, δημιουργούνταν επιπλέον μερικές αντικειμενικές προϋποθέσεις και δυνατότητες, που ευνοούσαν την ανάπτυξη της καπιταλιστικής παραγωγής. Η καταστροφή της φυσικής οικονομίας δημιούργησε μια διέξοδο για τον καπιταλισμό και η αθλιότητα των μεγάλων μαζών των αγροτών και χειροτεχνών του προμήθευε μια αγορά εργατικών χεριών.

Πραγματικά, κάτω από την επίδραση του ξένου καπιταλισμού και μιας κάποιας αποσύνθεσης της φεουδαρχικής οικονομικής διάρθρωσης, από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, δηλ. εδώ κι 60 χρόνια περίπου, μια μερίδα εμπόρων, γαιοκτημόνων και υπαλλήλων άρχισαν να επενδύουν τα κεφάλαιά τους στη νεαρή βιομηχανία. Στο τέλος του 19ου αιώνα, δηλ. εδώ και 48 χρόνια περίπου, ο εθνικός κινεζικός καπιταλισμός έκανε ένα πρώτο βήμα στο δρόμο της ανάπτυξής του. Εδώ και είκοσι χρόνια περίπου, κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ενώ τα ιμπεριαλιστικά κράτη της Ευρώπης και της Αμερικής εμάχονταν κι είχαν για μια στιγμή χαλαρώσει την πίεσή τους προς την Κίνα, η εθνική κινεζική βιομηχανία και ιδιαίτερα η υφαντουργία και η αλευροβιομηχανία έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός.

Το προτσές της εμφάνισης και της ανάπτυξης του εθνικού καπιταλισμού στην Κίνα υπήρξε ταυτόχρονα και το προτσές της εμφάνισης της αστικής τάξης και του προλεταριάτου. Αν το περιβάλλον των εμπόρων, των φεουδαρχών και των υπαλλήλων γέννησε την κινεζική αστική τάξη, το περιβάλλον των αγροτών και των χειροτεχνών γέννησε το κινεζικό προλεταριάτο. Η αστική τάξη και το προλεταριάτο, σαν ιδιαίτερες τάξεις, εμφανίστηκαν τελευταία, δεν υπήρχαν πρωτύτερα στην κινεζική ιστορία. Βγήκαν από τη φεουδαρχική κοινωνία κι έγιναν οι καινούριες κοινωνικές τάξεις. Είναι δυο τάξεις που συνδέονται αμοιβαία και ταυτόχρονα είναι ανταγωνιστικές. Είναι δίδυμες τάξεις που δημιουργήθηκαν από την παλιά (φεουδαρχική) κινεζική κοινωνία. Όμως, το προτσές της εμφάνισης και της ανάπτυξης του κινεζικού προλεταριάτου, συνόδευσε όχι μόνο την εμφάνιση και την ανάπτυξη της εθνικής αστικής τάξης αλλά και τη δημιουργία και την εκμετάλλευση από τους ξένους ιμπεριαλιστές δικών τους επιχειρήσεων στην Κίνα. Γι’ αυτό, ένα μεγάλο μέρος του κινεζικού προλεταριάτου, είναι πιο παλιό και πιο έμπειρο από την κινεζική αστική τάξη. Να γιατί η κοινωνική του δύναμη είναι πιο μεγάλη κι η κοινωνική του βάση πιο πλατιά.

Όμως οι αλλαγές που περιγράψαμε πιο πάνω δεν αποτελούν παρά μια από τις όψεις των αλλαγών που επήλθαν με τη διείσδυση του ιμπεριαλισμού στην Κίνα. Υπήρχε ακόμα μια άλλη όψη που έβαζε εμπόδιο σ’ αυτές τις αλλαγές και που ήταν η εξής: ο ιμπεριαλισμός ήταν σύμφωνος με τις φεουδαρχικές δυνάμεις κι έβαζε φρένο στην ανάπτυξη του κινεζικού καπιταλισμού.
Η διείσδυση στην Κίνα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων δεν είχε καθόλου σκοπό να κάνει τη φεουδαρχική Κίνα καπιταλιστική, αλλά απεναντίας να την κάνει αποικία και μεσοαποικία του.
Προς το σκοπό αυτό εφάρμοσαν κι εφαρμόζουν ακόμα στην Κίνα τις εξής μεθόδους στρατιωτικής, πολιτιστικής, οικονομικής και πολιτικής καταπίεσης, που με τη βοήθειά τους την κάμανε σιγά-σιγά αποικία τους και μισοαποικία τους:

1. Διεξήγαγαν επανειλημμένα εναντίον της Κίνας επιθετικούς πολέμους, όπως π.χ. τον πόλεμο του οπίου του 1840, τον οποίον επεχείρησε η Αγγλία. Τον πόλεμο του 1857, που διεξήγαγαν μαζί αγγλικά και γαλλικά στρατεύματα. Τον κινεζο-γαλλικό πόλεμο του 1841. Τονκινεζοϊαπωνικό πόλεμο του 1894. Τον πόλεμο που διεξήγαγαν το 1900 οι συνασπισμένες δυνάμεις οκτώ κρατών. Επιβάλλοντας στην Κίνα στρατιωτικές ήττες, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν καταλάμβαναν μόνον πάμπολλα κράτη που βρίσκονταν γύρω στην Κίνα και τα οποία ήταν πρώτα κάτω από την εξάρτησή της, αλλά αποσπούσαν ή έπαιρναν «επί μισθώσει» μέρη από το έδαφος της Κίνας. Π.χ. η Ιαπωνία άρπαξε το νησί Ταϊβάν, τα νησιά Πενγκού και «επί μισθώσει» το Πορτ-Άρθουρ. Η Αγγλία άρπαξε το Χονγκ-Κονγκ. Η Γαλλία πήρε «επί μισθώσει» το Κουανγκτσέου. Παίρνοντας οι ιμπεριαλιστές ένα μέρος από το έδαφος της Κίνας, την υποχρέωναν κιόλας να πληρώνει τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις. Έτσι, πάρα πολύ σκληρά χτυπήματα δόθηκαν στην Κίνα, σ’ αυτό το απέραντο φεουδαρχικό κράτος.

2. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επέβαλλαν στην Κίνα πάρα πολλές ετεροβαρείς συνθήκες, με τις οποίες οι ιμπεριαλιστές πέτυχαν να διατηρούν στην Κίνα δυνάμεις ξηράς και θαλάσσης καθώς επίσης και το δικαίωμα της ετεροδικίας και διαίρεσαν όλη τη χώρα σε σφαίρες επιρροής των ιμπεριαλιστικών κρατών.

3. Με τις ετεροβαρείς συνθήκες, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εξασφάλισαν τον έλεγχο σ’ όλα τα σημαντικά εμπορικά λιμάνια της Κίνας. Σε πάρα πολλά δε απ’ αυτά πέτυχαν «εκχωρήσεις» που τα έθεταν απ’ ευθείας κάτω από τη διοίκησή τους. Πήραν τα τελωνεία και το εξωτερικό εμπόριο της Κίνας και βάλανε χέρι στις συγκοινωνίες (θαλάσσιες, ξηράς, ποτάμιες και εναέριες). Τοποθέτησαν στην Κίνα τεράστιες ποσότητες από τα εμπορεύματά τους, μετατρέποντας τη χώρα σε μια αγορά για τα βιομηχανικά τους προϊόντα και, ταυτόχρονα, υποτάσσοντας την κινεζική αγροτική παραγωγή στις ανάγκες τους.

4. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ίδρυσαν ταυτόχρονα στην Κίνα πάμπολλες επιχειρήσεις ελαφριάς και βαριάς βιομηχανίας, για να χρησιμοποιήσουν επί τόπου κινεζικές πρώτες ύλες και φτηνή εργατική δύναμη, για να μπορέσουν ν’ ασκήσουν έτσι μια άμεση πίεση πάνω στην εθνική κινεζική βιομηχανία και να φρενάρουν άμεσα την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της Κίνας.

5. Με την παραχώρηση δανείων στην κινεζική κυβέρνηση και με το άνοιγμα τραπεζών στην Κίνα, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μονοπώλησαν τη νομισματική κυκλοφορία και τα δημόσια οικονομικά της Κίνας. Έτσι όχι μόνο πνίξανε το εθνικό κινεζικό κεφάλαιο, κάνοντας συναγωνισμό στα κινεζικά εμπορεύματα, αλλά έπιασαν από το λαιμό την Κίνα και σε ό,τι αφορά τη νομισματική κυκλοφορία και τα δημόσια οικονομικά.

6. Για να εκμεταλλεύονται πιο εύκολα τις μάζες των αγροτών και τα άλλα στρώματα του κινεζικού λαού, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τοποθέτησαν ένα πυκνό δίχτυ εκμετάλλευσης με την κομπραδόρικη αστική τάξη, τους εμπόρους και τους τοκογλύφους, που σκέπαζε όλη την Κίνα, από τα εμπορικά της λιμάνια μέχρι τα πιο ασήμαντα και τα πιο καθυστερημένα μέρη. Ανάθρεψαν και διαμόρφωσαν την αστική τάξη των κομπραδόρων, των εμπόρων και των τοκογλύφων, που βρίσκεται στην υπηρεσία τους.

7. Εκτός από την κομπραδόρικη αστική τάξη, ο ιμπεριαλισμός έβαλε στην υπηρεσία του, για την κυριαρχία του στην Κίνα, και την τάξη των φεουδαρχών – γαιοκτημόνων. «Προσεταιρίζεται πριν απ’ όλα τα κυρίαρχα στρώματα του παλιού καθεστώτος, δηλ. τους φεουδάρχες και την αστική τάξη των εμπόρων και τοκογλύφων εναντίον της πλειοψηφίας του λαού. Ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί πάντα να διατηρήσει και να διαιωνίσει όλες τις προκαπιταλιστικές μορφές εκμετάλλευσης (προ παντός στην ύπαιθρο) που αποτελούν τη βάση της ύπαρξης των αντιδραστικών συμμάχων του» (Θέσεις του επαναστατικού κινήματος για τις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες, πραχτικά από το 6ο συνέδριο της Κομουνιστικής Διεθνούς). «Ο ιμπεριαλισμός μ’ όλη του τη στρατιωτική και οικονομική δύναμη στην Κίνα, είναι η δύναμη που υποστηρίζει, εμπνέει, καλλιεργεί και συντηρεί τα φεουδαρχικά λείψανα, μ’ όλο το στρατιωτικό, γραφειοκρατικό τους εποικοδόμημα» (Ι. Στάλιν: Η επανάσταση στην Κίνα και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς).

8. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για να οργανώσουν τους εμφυλίους πολέμους, ανάμεσα στους Κινέζους μιλιταριστές, και για να καταπιέζουν τον κινεζικό λαό, προμήθευσαν στις αντιδραστικές κινεζικές κυβερνήσεις τεράστιες ποσότητες όπλων κι έστειλαν στην Κίνα ένα μεγάλο αριθμό στρατιωτικούς συμβούλους.

9. Εκτός απ’ αυτά τα μέτρα, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν παρέλειψαν να δηλητηριάσουν το πνεύμα του κινεζικού λαού. Σ’ αυτό αποβλέπει η επιθετική τους πολιτική στον πολιτιστικό τομέα. Αυτή η επιθετική πολιτική εφαρμόζεται με τους ιεραποστόλους, με νοσοκομεία και σχολεία, με την έκδοση εφημερίδων κι επίσης με το να υποχρεώνουν τη νεολαία να σπουδάζει στο εξωτερικό. Όλα αυτά γίνονται για να δημιουργήσουν πνευματικά στελέχη, πειθήνια στις διαταγές των ιμπεριαλιστών και για να αποβλακώσουν τα πλατιά στρώματα του κινεζικού λαού.

10. Μετά τις 18 Σεπτεμβρίου 1931, η πλατιά επίθεση του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού μετέτρεψε ένα μεγάλο μέρος του κινεζικού εδάφους, που ήταν ήδη σε κατάσταση μεσοαποικιακή, σε ιαπωνική αποικία.

Όλα αυτά αποτελούν την άλλη όψη των αλλαγών που επήλθαν με την εισχώρηση του ιμπεριαλισμού στην Κίνα και δείχνουν την αιματηρή εικόνα του μετασχηματισμού της φεουδαρχικής Κίνας σε μια Κίνα μισοφεουδαρχική, μισοαποικιακή και αποικιακή.

Έτσι βλέπουμε πως από τη μια μεριά η εισβολή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων συνέβαλε στην αποσύνθεση της κινεζικής, στην ανάπτυξη των στοιχείων του καπιταλισμού στην Κίνα και μετέτρεψε τη φεουδαρχική κινεζική κοινωνία σε μια κοινωνία μισοφεουδαρχική. Ενώ από την άλλη μεριά, εγκαθιστώντας στην Κίνα τη σκληρή τους κυριαρχία, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δημιούργησαν, από μια ανεξάρτητη Κίνα, μια χώρα μισοαποικιακή και αποικιακή.

Για ν’ ανακεφαλαιώσουμε όσα είπαμε για τις δυο όψεις των αλλαγών, που επήλθαν στην Κίνα, πρέπει να πούμε ότι αυτή η αποικιακή, μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική κινεζική κοινωνία έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

α) Η βάση της φυσικής οικονομίας της φεουδαρχικής εποχής έχει καταστραφεί. Όμως, η βάση της φεουδαρχικής εκμετάλλευσης -της εκμετάλλευσης των χωρικών από τους γαιοκτήμονες- όχι μόνον διατηρήθηκε όπως και στο παρελθόν, αλλά κατέχει και μια θέση έκδηλα κυριαρχική στην οικονομική ζωή της Κίνας, πλάι στην τοκογλυφική και κομπραδόρικη εκμετάλλευση.

β) Ο εθνικό καπιταλισμός πέτυχε κάποιο βαθμό ανάπτυξης κι άρχισε να παίζει ένα ρόλο αρκετά σημαντικό στην πολιτική και πολιτιστική ζωή της Κίνας. Αλλά δεν έγινε το βασικό οικονομικό καθεστώς της Κίνας. Είναι πολύ αδύνατος και η πλειοψηφία των εκπροσώπων του είναι, λίγο-πολύ, δεμένη με τον ξένο ιμπεριαλισμό και με την ντόπια φεουδαρχία, στο εσωτερικό της χώρας.

γ) Η απόλυτη εξουσία του αυτοκράτορα και της αριστοκρατίας καταλύθηκε. Όμως, αρχικά αντικαταστάθηκε από την κυριαρχία της τάξης των γαιοκτημόνων, στο πρόσωπο των μιλιταριστών και των υπαλλήλων, ύστερα από τη δικτατορία των γαιοκτημόνων και της μεγάλης αστικής τάξης. Όσο για τις κατεχόμενες περιοχές, αυτές υπέστησαν την κυριαρχία του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού και των ανδρείκελων, που τους είναι αφοσιωμένα.

δ) Ο ιμπεριαλισμός κρατάει όχι μόνο τους διευθυντικούς μοχλούς της δημοσιονομικής και οικονομικής ζωής της Κίνας, αλλά ακόμα και το μηχανισμό του κράτους και τη στρατιωτική οργάνωση της χώρας. Όσο για τις κατεχόμενες περιοχές της Κίνας, εκεί ο ιαπωνικός ιμπεριαλισμός κυριαρχεί απόλυτα.

ε) Επειδή η Κίνα κυριαρχείται ολοκληρωτικά ή μερικά από μια σειρά ιμπεριαλιστικά κράτη, επειδή στην πραγματικότητα έμεινε για πολύ διαιρεμένη και επειδή το έδαφός της είναι τεράστιο, η οικονομική, πολιτική και πολιτιστική της ανάπτυξη υπήρξε εξαιρετικά άνιση.
στ) Κάτω από το διπλό ζυγό του ιμπεριαλισμό και του φεουδαρχισμού και κυρίως εξ’ αιτίας της πλατιάς επίθεσης του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού, οι λαϊκές μάζες της Κίνας, και πριν απ’ όλα οι αγρότες, φτωχαίνουν κάθε μέρα και περισσότερο, πέφτουν στην αθλιότητα, ζουν μια ζωή πείνας και δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Λίγες χώρες υπάρχουν στον κόσμο που ο λαός να γνώρισε την ίδια στέρηση δικαιωμάτων, όπως στην Κίνα.

Τέτοια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της αποικιακής, μισοαποικιακής και μισοφεουδαρχικής κοινωνίας της Κίνας.

Αυτή η κατάσταση δημιουργήθηκε βασικά κάτω από τη δύναμη του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού και του ιμπεριαλισμού των άλλων δυνάμεων και σα συνέπεια της συνύφανσης του ξένου ιμπεριαλισμού και της κινεζικής φεουδαρχίας. Η αντίθεη ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τον κινεζικό λαό και η αντίθεση ανάμεσα στη φεουδαρχία και τις λαϊκές μάζες είναι σήμερα οι βασικές αντιθέσεις της κινεζικής κοινωνίας. Υπάρχουν βέβαια κι άλλες, όπως η αντίθεση ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο και οι εσωτερικές αντιθέσεις στους κόλπους των αντιδραστικών κυρίαρχων τάξεων. Αλλά η βασικότερη απ’ όλες είναι η αντίθεση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τον κινεζικό λαό. Η πάλη και η όξυνση αυτών των αντιθέσεων δημιουργούν, αναπόφευκτα, το επαναστατικό κίνημα, που κάθε μέρα παίρνει όλο και πιο μεγάλη έκταση. Η μεγάλη κινεζική επανάσταση στη σύγχρονη περίοδο, και ιδιαίτερα αυτών των τελευταίων χρόνων, εμφανίστηκε και αναπτύσσεται σήμερα στη βάση αυτών των βασικών αντιθέσεων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ – Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

1. Το επαναστατικό κίνημα κατά τον τελευταίο αιώνα

Η ιστορία του μετασχηματισμού της Κίνας, σε μια χώρα αποικιακή και μισοαποικιακή, από τον ιμπεριαλισμό σε συμμαχία με το κινέζικο φεουδαρχισμό, είναι ταυτόχρονα και η ιστορία της πάλης του κινεζικού λαού εναντίον του ιμπεριαλισμού και των λακέδων του. Ο πόλεμος του οπίου, ο πόλεμος των Ταϊπίνγκς, ο κινεζογαλλικός πόλεμος, ο κινεζοϊαπωνικός πόλεμος, το κίνημα του 1898 για τις μεταρρυθμίσεις, το κίνημα της 4ης Μαΐου, το κίνημα της 30 Μαΐου, η Εκστρατεία του Βορρά, ο αγροτικός επαναστατικός πόλεμος και τέλος ο σημερινός πόλεμος εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων, όλα αυτά μαρτυρούν το πνεύμα της αδάμαστης αντίστασης του κινεζικού λαού, που αρνείται να υποταχτεί στον ιμπεριαλισμό και τους λακέδες του.

Χάρις στην επίμονη πάλη του κινεζικού λαού που όλο και γίνεται πιο πεισματική, ηρωική, στον τελευταίο αιώνα, ο ιμπεριαλισμός δεν κατάφερε ως τώρα να υποδουλώσει την Κίνα και δεν θα το πετύχει ποτέ.

Αν και ο ιαπωνικός ιμπεριαλισμός αναπτύσσει τώρα όλες του τις προσπάθειες στη μεγάλη επίθεση που διεξάγει εναντίον της Κίνας, αν και πάμπολλοι εκπρόσωποι των γαιοκτημόνων και της μεγάλης αστικής τάξης όπως οι Ουάνγκ-Τσινγκ-Ουέι, κρυφοί ή φανεροί, έχουν ήδη συνθηκολογήσει μπροστά στον εχθρό ή ετοιμάζονται να το κάμουν, ο ηρωικός κινεζικός λαός θα συνεχίσει να παλεύει ακατάπαυστα. Σε καμιά περίπτωση δε θα σταματήσει αυτή η πάλη, πριν να διώξουμε από την Κίνα τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό, πριν να ελευθερώσουμε ολοκληρωτικά τη χώρα.

Η ιστορία της εθνικής επαναστατικής πάλης του κινεζικού λαού έχει ήδη εκατό χρόνια ζωή, από τον πόλεμο του οπίου του 1840. Ακόμα κι από την επανάσταση του 1911 πέρασαν ήδη τριάντα χρόνια. Αυτό το επαναστατικό προτσές δεν έφτασε ακόμα στο τέρμα του. Ακόμα δεν έχουν καταχωρηθεί απτά αποτελέσματα σε ότι αφορά τη λύση των καθηκόντων, που ανήκουν στην επανάσταση. Πρέπει ολόκληρος ο κινεζικός λαός και πριν απ’ όλα, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ν’ αναλάβει την αποστολή να οδηγήσει τον αγώνα ως το τέλος του.

Αλλά εναντίον τίνος τελικά κατευθύνεται αυτή η επανάσταση; Ποια είναι τα καθήκοντά της; Ποιες είναι οι κινητήριες δυνάμεις; Ποιος είναι ο χαρακτήρας της, ποιες είναι οι προοπτικές της;
Σ’ αυτά τα ζητήματα θ’ απαντήσουμε πιο κάτω.

2. Εναντίον τίνος κατευθύνεται η κινεζική επανάσταση;

Η ανάλυση που κάναμε πιο πάνω (Κεφ. 1ο, μέρος 3ο) μας έδειξε ότι η σύγχρονη κινεζική κοινωνία έχει το χαρακτήρα μιας αποικιακής, μισοαποικιακής και μισοφεουδαρχικής κοινωνίας. Μόνον όταν καταλάβουμε το χαρακτήρα της κινεζικής κοινωνίας θα μπορέσουμε να καταλάβουμε εναντίον τίνος κατευθύνεται η κινεζική επανάσταση. Θα καταλάβουμε τα καθήκοντά της, τις κινητήριες δυνάμεις της, το χαρακτήρα της, τις προοπτικές της και τους δρόμους του κατοπινού της μετασχηματισμού. Να γιατί το να καταλάβουμε το χαρακτήρα της κινεζικής κοινωνίας, μ’ άλλα λόγια να καταλάβουμε τις εθνικές ιδιομορφίες της Κίνας, σημαίνει να καταλάβουμε την κύρια βάση όλων των ζητημάτων που έχουν σχέση με την επανάσταση.

Αν η σύγχρονη κινεζική κοινωνία είναι στο χαρακτήρα της αποικιακή, μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική, εναντίον τίνος κατευθύνεται κυρίως η επανάσταση στο τωρινό της στάδιο; Ποιος είναι ο κύριος εχθρός της;

Είναι αυτονόητο ότι ο ιμπεριαλισμός και η φεουδαρχία, δηλ. η αστική τάξη των ιμπεριαλιστικών κρατών και η τάξη των Κινέζων γαιοκτημόνων είναι ο κύριος εχθρός γιατί, στη σημερινή Κίνα, αυτές είναι η κύρια δύναμη που καταπιέζει την κοινωνία, και φρενάρει την ανάπτυξή της. Αυτές συμφώνησαν για να καταπιέζουν τον κινεζικό λαό, κι επειδή η εθνική καταπίεση που ασκείται από τον ιμπεριαλισμό είναι ο πιο βαρύς ζυγός, γι’ αυτό ο ιμπεριαλισμός είναι ο πρώτος και χειρότερος εχθρός του κινεζικού λαού.

Από τότε που οι Ιάπωνες ιμπεριαλιστές εισέβαλαν στην Κίνα με το όπλο στο χέρι, οι κύριοι εχθροί της κινεζικής επανάστασης είναι ο ιαπωνικός ιμπεριαλισμός και όλοι εκείνοι που έγιναν ένα με τους Ιάπωνες, οι προδότες του έθνους και οι αντιδραστικοί που έχουν συνθηκολογήσει ανοιχτά, ή προετοιμάζονται να συνθηκολογήσουν.

Πραγματικά, η κινεζική αστική τάξη, αισθάνεται εξίσου το βάρος του ιμπεριαλιστικού ζυγού. Αυτή πήρε την καθοδήγηση της επαναστατικής πάλης κι έπαιξε το βασικό ρόλο, τον καθοδηγητικό ρόλο, όπως π.χ. στην επανάσταση του 1911. Πήρε επίσης μέρος στην επαναστατική πάλη, όπως π.χ. κατά την Εκστρατεία του Βορρά. Παίρνει και τώρα μέρος στον πόλεμο εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων. Αλλά το καθοδηγητικό κομμάτι αυτής της αστικής τάξης, δηλ. αυτό το στρώμα που έχει για εκπρόσωπό του την αντιδραστική κλίκα του Κουόμιντανγκ έμεινε για πολύ καιρό -από το 1927 ως το 1937- ο σύμμαχος του ιμπεριαλισμού κι επειδή έκλεισε μια αντιδραστική συμμαχία με την τάξη των γαιοκτημόνων, πρόδωσε τους φίλους της που την υποστήριζαν: το Κομμουνιστικό Κόμμα, το προλεταριάτο, την αγροτιά και τα άλλα στρώματα της μικρής αστικής τάξης. Πρόδωσε την κινεζική επανάσταση και την παρέσυρε στην ήττα. Γι’ αυτό σ’ αυτήν την εποχή, ο επαναστατικός λαός και το επαναστατικό Κόμμα (το Κομμουνιστικό Κόμμα) δεν μπορούσαν να θεωρήσουν αυτά τα στοιχεία της αστικής τάξης παρά σαν έναν απ’ τους εχθρούς εναντίον των οποίων κατευθύνονταν η επανάσταση. Κατά τον πόλεμο εναντίον των Ιαπώνων εισβολέων, ένα κομμάτι από τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τη μεγάλη αστική τάξη, που εκπροσωπείται από τον Ουάνγκ-Τσινγκ-Ουέι, επρόδωσε κι έγινε πια ένα συνάφι από προδότες του Έθνους. Γι’ αυτό ο λαός που αγωνίζεται εναντίον των Ιαπώνων εισβολέων δεν μπορεί να θεωρήσει αυτά τα στοιχεία της μεγάλης αστικής τάξης, τους προδότες των εθνικών συμφερόντων, παρά σαν έναν από τους εχθρούς εναντίον των οποίων κατευθύνεται η επανάσταση.

Βλέπουμε λοιπόν πως οι εχθροί της κινεζικής επανάστασης είναι εξαιρετικά ισχυροί. Δεν είναι μόνο ο ισχυρός ιμπεριαλισμός, αλλά επίσης οι ισχυρές φεουδαρχικές δυνάμεις κι επίσης, σ’ ορισμένες περιόδους, η αντιδραστική κλίκα της αστικής τάξης, η οποία συμμαχεί με τον ιμπεριαλισμό και τις φεουδαρχικές δυνάμεις για μια κοινή πάλη εναντίον του λαού. Θα ‘ταν επίσης μια πλάνη το να υποτιμήσουμε τη δύναμη των εχθρών του κινεζικού επαναστατικού λαού.
Η σύγκρουση μ’ έναν τέτοιο εχθρό εξηγεί τον παρατεταμένο και πεισματικό χαρακτήρα της κινεζικής επανάστασης. Γιατί η υπερβολική δύναμη του εχθρού μας απαιτεί μια μακριά περίοδο μέχρι που να συγκεντρώσουμε και να κάνουμε εμπειροπόλεμες και ικανές τις δυνάμεις της επανάστασης, ώστε να καταγάγουν την τελική νίκη εναντίον του εχθρού. Επειδή ο εχθρός αναπτύσσει εξαιρετική σκληρότητα για να συντρίψει την κινεζική επανάσταση, οι δυνάμεις της επανάστασης, δε θα μπορέσουν να διατηρήσουν σταθερά τις θέσεις τους και να καταλάβουν θέσεις του εχθρού, παρά μόνον στην περίπτωση που γίνουν συμπαγείς και αναπτύξουν κι αυτές τούτη την ιδιότητα. Γι’ αυτό θα ήταν λάθος να σκεφτούμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε στη στιγμή τις δυνάμεις της κινεζικής επανάστασης κι ότι η επαναστατική πάλη στην Κίνα μπορεί να νικήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η σύγκρουση, επίσης, μ’ έναν τέτοιο εχθρό έκαμε ώστε η κύρια μέθοδος της κινεζικής επανάστασης, η βασική της μορφή, να μην είναι η ειρηνική πάλη, αλλά απαραίτητα η ένοπλη πάλη. Γιατί οι εχθροί μας δεν επιτρέπουν στον κινεζικό λαό να ενεργήσει μ’ ειρηνικά μέσα. Ο κινεζικός λαός στερήθηκε όλα τα δικαιώματα κι όλες τις πολιτικές ελευθερίες. Ο Ι. Στάλιν λέει:
«Στην Κίνα, η ένοπλη επανάσταση αγωνίζεται εναντίον της ένοπλης αντεπανάστασης. Εδώ υπάρχει μια από τις ιδιομορφίες κι ένα απ’ τα πλεονεκτήματα της κινεζικής επανάστασης» (Ι. Στάλιν: Προοπτική της επανάστασης στην Κίνα).

Αυτό είναι απόλυτα σωστό. Γι’ αυτό θα ήταν λάθος να υποτιμούμε την ένοπλη πάλη, να υποτιμούμε τον ανταρτοπόλεμο, να υποτιμούμε τη δουλειά στο στρατό.

Η σύγκρουση μ’ αυτόν τον εχθρό έβαλε επίσης και το πρόβλημα των βάσεων που θα στηριχθεί η επανάσταση. Επειδή ο ιμπεριαλισμός με την τεράστια δύναμή του και τους αντιδραστικούς Κινέζους συμμάχους του έχουν εγκατασταθεί για πολύν καιρό στις μεγάλες πόλεις της χώρας, οι αγωνιστές της επανάστασης, αν δε θέλουν να συμβιβαστούν με τον ιμπεριαλισμό και τους λακέδες του, αλλά είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν σταθερά την ΄πάλη, αν έχουν την πρόθεση να συγκεντρώσουν και να κάμουν εμπειροπόλεμες τις δυνάμεις τους και να αποδυθούν σε μια αποφασιστική μάχη εναντίον ενός ισχυρού εχθρού, όσο δε θα ‘ναι αρκετά ισχυροί, πρέπει η καθυστερημένη ύπαιθρος να γίνει μια στέρεα βάση πρωτοπορίας, ένας μεγάλος στρατιωτικός, πολιτικός, οικονομικός και εκπολιτιστικός προμαχώνας, πάνω στον οποίον μπορούν να στηριχτούν για να παλέψουν εναντίον του θανάσιμου εχθρού, που χρησιμοποιεί τις πόλεις για να επιτίθεται εναντίον των αγροτικών περιοχών και για να κάμουν να θριαμβεύσει, βήμα προς βήμα, σε μια μακρόχρονη πάλη η επανάσταση σ’ όλη την Κίνα.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, η ανισομέρεια στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας (η απουσία μιας ενιαίας καπιταλιστικής οικονομίας), η απεραντοσύνη του εδάφους της (οι δυνάμεις της επανάστασης έχουν τη δυνατότητα να ελιχθούν) η απουσία ενότητας, η αφθονία αντιθέσεων κάθε είδους στο στρατόπεδο της κινεζικής αντεπανάστασης, το γεγονός ότι το Κόμμα του προλεταριάτου -το Κομμουνιστικό Κόμμα- καθοδηγεί την πάλη των αγροτών, οι οποίοι αποτελούν το βασικό στρατό της επανάστασης στην Κίνα, όλα αυτά μας δημιουργούν το γεγονός, απ’ τη μια μεριά η κινεζική επανάσταση να μπορεί να νικήσει πρώτα στις αγροτικές περιοχές, κι από την άλλη μεριά, ν’ αναπτύσσεται άνισα κι η πάλη για τη νίκη να είναι μακρόχρονη κι επίπονη. Απ’ αυτό έπεται πως η επαναστατική πάλη μακριάς διαρκείας που διεξάγεται στις αγροτικές περιοχές -σ’ αυτή τη βάση της επανάστασης- αποτελεί βασικά έναν ανταρτοπόλεμο των αγροτών, που καθοδηγείται από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Γι’ αυτό θα ήταν λάθος να παραμελήσουμε την ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε τις αγροτικές περιοχές σαν βάσεις, όπου θα στηριχτεί η επανάσταση, να παραμελήσουμε την ανάγκη μιας επίμονης δουλειάς κοντά στους αγρότες, να παραμελήσουμε τον ανταρτοπόλεμο.

Όμως, το γεγονός ότι η ένοπλη πάλη μπήκε σε πρώτο πλάνο, αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι αρνούμαστε τις άλλες μορφές πάλης. Απεναντίας η ένοπλη πάλη, αποχωρισμένη από διάφορες άλλες μορφές πάλης, δε θα μπορέσει να νικήσει. Το να βάζουμε σε πρώτο πλάνο τη δουλειά στις βάσεις της υπαίθρου, δε σημαίνει καθόλου ότι μπορούμε ν’ αφήσουμε τη δουλειά στις πόλεις και στις μεγάλες αγροτικές περιοχές, που ακόμα βρίσκονται στην εξουσία του εχθρού. Απεναντίας, χωρίς δουλειά στις πόλεις και στις αγροτικές περιοχές, που βρίσκονται ακόμα στην εξουσία του εχθρού, οι βάσεις μας στην ύπαιθρο θα ήσαν απομονωμένες κι η επανάσταση θα βάδιζε προς την ήττα. Επί πλέον, ο τελικός σκοπός της επανάστασης είναι να καταχτήσουμε τις πόλεις, σαν κύριες βάσεις του εχθρού, και χωρίς μια έντονη δουλειά στις πόλεις ο σκοπός αυτός δεν θα μπορούσε να πετύχει.

Απ’ αυτό έπεται ότι δεν θα μπορέσει να νικήσει η επανάσταση στην ύπαιθρο και στις πόλεις αν δε συντρίψουμε το βασικό όπλο του εχθρού στην πάλη του εναντίον του λαού, το στρατό του εχθρού. Γι’ αυτό εκτός από την καταστροφή των εχθρικών στρατευμάτων στα πεδία της μάχης, η δουλειά που έχει σκοπό να αποσυνθέσει το στρατό του εχθρού έχει επίσης μεγάλη σημασία.
Απ’ αυτό έπεται επίσης ότι στις περιοχές που έχει καταλάβει από καιρό ο εχθρός, στις πόλεις και στην ύπαιθρο που ζουν κάτω από το καθεστώς μιας μαύρης αντίδρασης, η δουλειά της προπαγάνδας και της οργάνωσης του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος δεν πρέπει να στρέφεται σε βιαστικές περιπετειώδεις ενέργειες, αλλά πρέπει με προσοχή να προφυλάσσουμε τα καλύτερα στελέχη μας και να συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να επέμβουμε. Σ’ αυτές τις περιοχές, η τακτική των οργανώσεων του Κόμματος, που καθοδηγούν την πάλη του λαού εναντίον του εχθρού, πρέπει να εκφράζει τη χρησιμοποίηση κάθε δυνατότητας ανοιχτής πάλης, νόμιμης, στα πλαίσια που επιτρέπει ο νόμος, οι διαταγές και οι υπάρχουσες κοινωνικές παραδόσεις. Μόνον ο σωστός, ο στοχαστικός υπολογισμός κι η αυτοκυριαρχία μπορούν να εξασφαλίσουν την επιτυχία. Πρέπει να σταθεροποιήσουμε, βήμα προς βήμα τις κατακτημένες θέσεις. Το να υπολογίζουμε μόνον στον ενθουσιασμό και να ριχνόμαστε προς τα εμπρός είναι σα να τρέχουμε προς την αποτυχία.

3. Τα καθήκοντα της κινεζικής επανάστασης

Αν οι κύριοι εχθροί της κινεζικής επανάστασης, στο σημερινό στάδιο, είναι ο ιμπεριαλισμός κι η τάξη των φεουδαρχών γαιοκτημόνων, ποια είναι λοιπόν τα καθήκοντα της επανάστασης σ’ αυτό το στάδιο;

Δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι το βασικό της καθήκον είναι να δώσει χτυπήματα σ’ αυτούς τους δυο εχθρούς. Από τη μια μεριά το καθήκον να πραγματοποιήσει την εθνική επανάσταση, που επιδιώκει να αποτινάξει το ζυγό του ξένου ιμπεριαλισμού, κι από την άλλη μεριά να πραγματοποιήσει τη δημοκρατική επανάσταση, που τείνει ν’ αποτινάξει το ζυγό των φεουδαρχών γαιοκτημόνων στο εσωτερικό της χώρας. Το κύριο από τα δυο αυτά καθήκοντα είναι η εθνική επανάσταση, που αποσκοπεί στην ανατροπή του ιμπεριαλισμού.

Τα δυο μεγάλα καθήκοντα της κινεζικής επανάστασης συνδέονται αμοιβαία. Αν δεν ανατρέψουμε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού δε θα μπορέσουμε να καταργήσουμε την κυριαρχία της τάξης των φεουδαρχών γαιοκτημόνων, γιατί ο ιμπεριαλισμός είναι το κύριο στήριγμά του. Από την άλλη μεριά αν δε βοηθήσουμε την αγροτιά ν’ ανατρέψει την τάξη των φεουδαρχών γαιοκτημόνων, δε θα κατορθώσουμε να δώσουμε ένα ισχυρό στρατό στην κινέζικη επανάσταση και να ανατρέψουμε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού, γιατί η τάξη των φεουδαρχών γαιοκτημόνων είναι η κύρια κοινωνική βάση της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στην Κίνα κι η αγροτιά είναι η κύρια δύναμη της κινεζικής επανάστασης. Συνεπώς, αν και αυτά τα δυο βασικά καθήκοντα είναι διαφορετικά, η εθνική επανάσταση κι η δημοκρατική επανάσταση, αποτελούν ταυτόχρονα ένα και το αυτό καθήκον.

Το καθήκον της εθνικής επανάστασης στην Κίνα κυρίως σήμερα, συνίσταται στο να παλεύουμε εναντίον του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού, που έχει εισβάλει στο κινεζικό έδαφος. Όσο για τη δημοκρατική επανάσταση τα καθήκοντά της πρέπει να λυθούν για να εξασφαλίσουμε τη στρατιωτική νίκη. Τα καθήκοντα των δυο επαναστάσεων συγχωνεύονται σε ένα. Θα κάνουμε λάθος να νομίσουμε ότι η εθνική και η δημοκρατική επανάσταση αποτελούν δυο στάδια της επανάστασης σαφώς διαχωρισμένα.

4. Οι κινητήριες δυνάμεις της κινεζικής επανάστασης

Ποιες είναι λοιπόν οι κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, στο φως της προηγούμενης ανάλυσης του καθορισμού του χαρακτήρα της κινεζικής κοινωνίας στο σημερινό στάδιο, των εχθρών εναντίων των οποίων κατευθύνεται η κινεζική επανάσταση και των καθηκόντων της επανάστασης; Αν η κινεζική κοινωνία είναι αποικιακή, μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική, αν η κινεζική επανάσταση κατευθύνεται κυρίως εναντίον της κυριαρχίας του ξένου ιμπεριαλισμού και της κινεζικής φεουδαρχίας, αν το καθήκον της κινεζικής επανάστασης συνίσταται στο να διώξουμε αυτές τις δυο κατηγορίες των καταπιεστών, ποιες είναι λοιπόν οι τάξεις και τα στρώματα ανάμεσα σ’ όλες τις τάξεις και τα στρώματα της κινεζικής κοινωνίας, που μπορούν να αποτελέσουν τη δύναμη που θ’ αντισταθεί στον ιμπεριαλισμό και στη φεουδαρχία; Αυτού ανάγεται το ζήτημα των κινητηρίων δυνάμεων της επανάστασης στο σημερινό στάδιο. Μόνον όταν δούμε καθαρά το πρόβλημα των κινητηρίων δυνάμεων της κινεζικής επανάστασης θα μπορέσουμε να λύσουμε σωστά το πρόβλημα της βασικής τακτικής γραμμής της επανάστασης.

Ποιες είναι οι τάξεις της σημερινής κινεζικής κοινωνίας; Είναι η τάξη των γαιοκτημόνων και η αστική τάξη. Τα ανώτερα στρώματα της τάξης των γαιοκτημόνων και της αστικής τάξης είναι η καθοδηγητική ομάδα που κυριαρχεί στην κινεζική κοινωνία. Είναι επίσης το προλεταριάτο κι η αγροτιά. Υπάρχουν ακόμα, εκτός από την αγροτιά, διάφορες κατηγορίες της μικρής αστικής τάξης. Αυτές οι τρεις τελευταίες τάξεις κατέχουν μέχρι τώρα μια κατώτερη θέση σ’ όλη την τεράστια έκταση της σημερινής Κίνας.

Η στάση κι η θέση κάθε μιας απ’ αυτές τις τάξεις προς την κινεζική επανάσταση καθορίζονται απόλυτα απ’ την οικονομική και κοινωνική της θέση. Επίσης ο χαρακτήρας των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων δεν καθορίζει μόνον τους εχθρούς εναντίον των οποίων κατευθύνεται η επανάσταση, αλλά επίσης και τα καθήκοντα της επανάστασης. Καθορίζει ακόμα και τις κινητήριες δυνάμεις.

Ας εξετάσουμε τα χαρακτηριστικά των διαφόρων τάξεων της κινεζικής κοινωνίας.

Οι γαιοκτήμονες

Η τάξη των γαιοκτημόνων είναι η κύρια κοινωνική βάση της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού στην Κίνα. Είναι η τάξη, που επωφελούμενη από το φεουδαρχικό σύστημα, εκμεταλλεύεται και καταπιέζει την αγροτιά, φρενάρει την πολιτική, οικονομική και εκπολιτιστική πρόοδο της κοινωνίας και δεν παίζει κανένα προοδευτικό ρόλο.

Οι γαιοκτήμονες επίσης σαν τάξη είναι οι εχθροί της επανάστασης κι όχι κινητήρια δύναμή της.
Στον πόλεμο εναντίον των Ιαπώνων εισβολέων ένα μέρος των μεγάλων γαιοκτημόνων ακολούθησαν το τμήμα της μεγάλης αστικής τάξης (τους συνθηκολόγους). Συνθηκολόγησαν μπροστά στους Ιάπωνες ληστές κι έγιναν προδότες του έθνους. Ένα άλλο μέρος των μεγάλων γαιοκτημόνων ακολούθησαν το άλλο τμήμα της μεγάλης αστικής τάξης (τους υπεραντιδραστικούς) και μένουν ακόμα στο στρατόπεδο του πολέμου εναντίον των επιδρομέων, αν και παρουσιάζουν μια εξαιρετική αστάθεια. Αλλά πολλοί Σενσί προοδευτικοί, που προέρχονται από το περιβάλλον των μικρών και μεσαίων γαιοκτημόνων, αλλά που είναι γαιοκτήμονες που κάπως γίνανε αστοί, δείχνουν μεγάλη δραστηριότητα στην πάλη εναντίων των Ιαπώνων επιδρομέων. Πρέπει να συμμαχήσουμε και μ’ αυτούς για την κοινή πάλη.

Η αστική τάξη

Η αστική τάξη περιλαμβάνει τη μεγάλη κομπραδόρικη αστική τάξη και την εθνική αστική τάξη.
Η μεγάλη κομπραδόρικη αστική τάξη είναι η τάξη που βρίσκεται άμεσα στην υπηρεσία των καπιταλιστών των ιμπεριαλιστικών χωρών και συντηρείται απ’ αυτές. Είναι δεμένη με χίλιους δυο δεσμούς με τις φεουδαρχικές δυνάμεις της υπαίθρου. Γι’ αυτό στην ιστορία της κινεζικής επανάστασης, η μεγάλη κομπραδόρικη αστική τάξη ποτέ δεν υπήρξε κινητήρια δύναμη της επανάστασης, αλλά ήταν πάντοτε ένας εχθρός εναντίον του οποίοι κατευθύνθηκε η επανάσταση.
Όμως επειδή οι διάφορες ομάδες της μεγάλης κομπραδόρικης αστικής τάξης εξαρτώνται από τους ιμπεριαλιστές διαφόρων χωρών, μπορεί να συμβεί σε περιόδους βίαιης όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη, στις περιόδους όπου η επανάσταση κατευθύνεται, κυρίως, εναντίον του ιμπεριαλισμού μιας ιδιαίτερης χώρας, ώστε η κομπραδόρικη αστική τάξη που είναι δεμένη μ’ άλλα ιμπεριαλιστικά κράτη να συνδεθεί, επίσης μέχρι ενός ορισμένου βαθμού και για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα μένει στο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, τέτοιο σαν κι αυτό που είναι συγκροτημένο αυτή τη στιγμή. Αλλά όταν τα αφεντικά αυτής της κομπραδόρικης αστικής τάξης αρχίσουν την πάλη εναντίον της κινεζικής επανάστασης, τότε κι αυτή μπαίνει αμέσως στον αγώνα εναντίον της επανάστασης.

Στον πόλεμο εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων, η μεγάλη φιλοϊαπωνική αστική τάξη (οι συνθηκολόγοι), συνθηκολόγησε ήδη ή είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει. Η μεγάλη αστική τάξη που προσανατολίζεται προς την Αμερική και την Ευρώπη (η υπεραντιδραστική), αν και ακόμα μένει στο στρατόπεδο της πάλης εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων, εκδηλώνει επίσης μια εξαιρετική αστάθεια. Έχει δυο πρόσωπα: παλεύει ταυτόχρονα εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων κι εναντίον των κομμουνιστών. Η πολιτική μας προς τη συνθηκολόγο αστική τάξη είναι η εξής: τη θεωρούμε σαν εχθρό και την πολεμάμε αποφασιστικά. Όσο για τους υπεραντιδραστικούς της μεγάλης αστικής τάξης, προς αυτούς εφαρμόζουμε μια διπλή επαναστατική πολιτική, δηλ. από τη μια μεριά συμμαχούμε μαζί τους, γιατί αγωνίζονται εναντίον των Ιαπώνων εισβολέων και πρέπει να χρησιμοποιούμε τις αντιθέσεις που τους συγκρούουν με τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό, κι από την άλλη μεριά τους πολεμάμε αποφασιστικά, γιατί εφαρμόζουν μια αντικομμουνιστική και αντιλαϊκή πολιτική καταπίεση, που βλάφτει την υπόθεση του πολέμου εναντίον των επιδρομέων, καθώς και την υπόθεση της ενότητας. Το να μην τους πολεμήσουμε σημαίνει πως βλάφτουμε την υπόθεση του πολέμου εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων την υπόθεση της ενότητας.
Η εθνική αστική τάξη έχει διπλή φύση:

Από τη μια μεριά υφίσταται την καταπίεση του ιμπεριαλισμού κι εμποδίζεται από τα δεσμά της φεουδαρχίας, έτσι που υπάρχουν αντιθέσεις ανάμεσα σ’ αυτή από τη μια μεριά, και του ιμπεριαλισμού και της φεουδαρχίας από την άλλη. Μ’ αυτή την έννοια η εθνική αστική τάξη είναι μια από τις δυνάμεις της επανάστασης. Στην ιστορία της κινεζικής επανάστασης, υπήρξε μια εποχή όπου η εθνική αστική τάξη ανάπτυξε μια κάποια δραστηριότητα στην πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μιλιταριστικών γραφειοκρατικών κυβερνήσεων.

Μ’ από την άλλη μεριά, εξ’ αιτίας της πολιτικής και οικονομικής της αδυναμίας, εξ’ αιτίας του ότι βρίσκεται μακριά από του να σπάσει απόλυτα τους οικονομικούς δεσμούς που την ενώνουν με τον ιμπεριαλισμό και τη φεουδαρχία, η εθνική αστική τάξη δεν έχει το θάρρος να διεξαγάγει ως το τέλος την πάλη εναντίον της φεουδαρχίας και του ιμπεριαλισμού. Αυτή η κατάσταση γίνεται πιο φανερή στις περιόδους ανόδου των επαναστατικών δυνάμεων των λαϊκών μαζών.

Αυτή η διπλή φύση της εθνικής αστικής τάξης οδηγεί στην εξής θέση: σε ορισμένες περιόδους και ως έναν ορισμένο βαθμό αυτή μπορεί να πάρει μέρος εναντίον των μιλιταριστικών-γραφειοκρατικών κυβερνήσεων και μπορεί να γίνει μια από τις δυνάμεις της επανάστασης. Αλλά σ’ άλλες περίοδες, διατρέχουμε τον κίνδυνο αν τη δούμε ν’ ακολουθεί τη μεγάλη κομπραδόρικη αστική τάξη και να γίνεται ο βοηθός της αντεπανάστασης.

Η εθνική κινεζική αστική τάξη, είναι κυρίως μέση αστική τάξη. Μολονότι ανάμεσα στα 1927-31 (ως τα γεγονότα της 18ης Σεπτεμβρίου) είχε αγωνισθεί εναντίον της επανάστασης, ακολουθώντας τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τη μεγάλη αστική τάξη, στην πραγματικότητα δεν κρατούσε την εξουσία ή είχε δεμένα τα χέρια από την αντιδραστική πολιτική των μεγάλων γαιοκτημόνων και της μεγάλης αστικής τάξης που ήσαν στην εξουσία. Στην πάλη εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων, η εθνική αστική τάξη διαφέρει από τη θέση της, όχι μόνο από τη συνθηκολόγο ομάδα των μεγάλων γαιοκτημόνων και της μεγάλης αστικής τάξης αλλά επίσης και από τους υπεραντιδραστικούς της μεγάλης αστικής τάξης και ως τώρα παραμένει για μας ένας σύμμαχος σχετικά σίγουρος. Επίσης είναι απαραίτητο να ενεργούμε με επιδεξιότητα προς την εθνική αστική τάξη.

Οι διάφορες κατηγορίες της μικροαστικής τάξης εκτός από την αγροτιά

Η μικροαστική τάξη περιλαμβάνει, εκτός απ’ την αγροτιά, τα μεγάλα στρώματα των διανοούμενων, τους μικρεμπόρους, τους χειροτέχνες και τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Η κατάσταση όλων αυτών των κατηγοριών μας θυμίζει την αγροτιά. Επειδή υφίστανται την καταπίεση του ιμπεριαλισμού, της φεουδαρχίας και της μεγάλης αστικής τάξης, γλιστρούν κάθε μέρα και περισσότερο στην καταστροφή και στην αθλιότητα.

Γι’ αυτό η μικροαστική τάξη είναι μια από τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, ο πιστός σύντροφος του προλεταριάτου. Η μικροαστική τάξη δεν μπορεί μόνη της να ελευθερωθεί, παρά μόνο με την καθοδήγηση του προλεταριάτου.

Ας εξετάσουμε τώρα τις διάφορες κατηγορίες της μικροαστικής τάξης εκτός απ’ την αγροτιά.
α) Οι διανοούμενοι και η σπουδάζουσα νεολαία. Οι διανοούμενοι κι η σπουδάζουσα νεολαία, δεν είναι ούτε μια τάξη ούτ’ ένα στρώμα που να ‘χει ταξικό χαρακτήρα. Όμως, από την κοινωνική τους προέλευση, τους όρους της ζωής και τις πολιτικές τους αντιλήψεις, η πλειοψηφία των Κινέζων διανοούμενων και σπουδαστών σήμερα, μπορούν να τοποθετηθούν στην κατηγορία της μικροαστικής τάξης. Στις τελευταίες δεκαετίες διαμορφώθηκε στην Κίνα ένα πλατύ στρώμα διανοούμενων και σπουδαστών. Εκτός από το μέρος των διανοούμενων και των σπουδαστών που συμβιβάστηκε με τον ιμπεριαλισμό και την μεγάλη αστική τάξη, που έχει μπει στην υπηρεσία του και που είναι εχθρικό προς το λαό, η μεγάλη πλειοψηφία των διανοούμενων και των σπουδαστών, υφίσταται το ζυγό του ιμπεριαλισμού, της φεουδαρχίας και της μεγάλης αστικής τάξης και κινδυνεύει είτε να μείνει χωρίς δουλειά, είτε να μη μπορέσει να σπουδάσει. Απ’ το γεγονός αυτό, οι διανοούμενοι κι οι σπουδαστές είναι πολύ επαναστάτες. Έχουν λίγο πολύ αφομοιώσει την αστική επιστήμη, αντιδρούν ζωηρά στα πολιτικά γεγονότα και παίζουν συχνά στο σημερινό στάδιο της επανάστασης το ρόλο του επικεφαλής και του διαφωτιστή. Έχουμε σ’ αυτό εξαιρετικά παραδείγματα: πριν από την επανάσταση, το κίνημα των νέων που σπουδάζανε στο εξωτερικό, μετά το κίνημα της 4ης Μαΐου του 1919, της 30 Μαΐου 1925, της 9 Δεκεμβρίου 1935.

Τα πλατειά στρώματα των διανοουμένων, μια που έχουν ανεπαρκείς πόρους, μπορούν ν’ ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο που ακολουθούν οι εργάτες κι οι αγρότες, να πάρουν μέρος στην επανάσταση. Επί πλέον, οι ιδέες του μαρξισμού – λενινισμού γνώρισαν στην Κίνα μια πλατιά διάδοση ανάμεσα στους διανοούμενους και τους σπουδαστές και κατανοήθηκαν και αφομοιώθηκαν απ’ αυτούς. Η οργάνωση των δυνάμεων της επανάστασης και η επαναστατική δουλειά δεν μπορούν να στεφθούν με επιτυχία χωρίς τη συμμετοχή των επαναστατών διανοούμενων. Όμως, όσο οι διανοούμενοι δεν είναι οργανικά δεμένοι με την επαναστατική πάλη των μαζών, όσο δεν είναι βαθιά αποφασισμένοι να μπουν στην υπηρεσία των συμφερόντων των λαϊκών μαζών και να ζήσουν την ίδια ζωή που ζουν οι μάζες, είναι συχνά επιρρεπείς προς τον υποκειμενισμό και τον ατομισμό, οι ιδέες τους συχνά είναι στείρες και συχνά δείχνουν αστάθεια στη δράση τους. Γι’ αυτό, αν και πλατιά στρώματα των Κινέζων διανοουμένων παίζουν το ρόλο του επικεφαλής και του διαφωτιστή, όλοι δεν είναι έτοιμοι να πάρουν μέρος ως το τέλος στην επανάσταση. Σε κρίσιμες στιγμές ένα μέρος των διανοούμενων εγκαταλείπει τις γραμμές της επανάστασης. Όλα αυτά τα ελαττώματα των διανοουμένων δεν μπορεί να εξαλειφθούν παρά στην πορεία μιας μακρόχρονης συμμετοχής τους στην πάλη των μαζών.

β) Οι μικρέμποροι. Έχουν μικρομάγαζα και γενικά δεν έχουν καθόλου υπαλλήλους ή έχουν πολύ λίγους. Η εκμετάλλευση που δοκιμάζουν από τους ιμπεριαλιστές, τη μεγαλοαστική τάξη και τους τοκογλύφους, τους κρατά κάτω απ’ την απειλή της καταστροφής.

γ) Οι χειροτέχνες. Είναι πάρα πολλοί. Έχουν δικά τους μέσα παραγωγής, δεν καταφεύγουν στη μίσθωση εργασίας ή χρησιμοποιούν έναν ή δυο μαθητευόμενους. Η κατάσταση του χειροτέχνη είναι ανάλογη με την κατάσταση του μεσαίου αγρότη.

δ) Οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει τους εκπροσώπους διαφόρων επαγγελμάτων, π.χ. τους γιατρούς. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν εκμεταλλεύονται τη δουλειά του άλλου, ή μάλλον αυτό γίνεται σε ασήμαντο βαθμό. Η κατάστασή τους είναι όμοια με την κατάσταση των χειροτεχνών.

Οι κατηγορίες της μικροαστικής τάξης που εξετάσαμε πιο πάνω εκπροσωπούν ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, που το μεγαλύτερο μέρος τους μπορεί να πάρει μέρος στην επανάσταση και να υπερασπίσει την υπόθεση της επανάστασης. Αυτοί είναι σίγουροι σύμμαχοι της επανάστασης. Είναι απαραίτητο να τους πάρουμε με το μέρος μας και να τους υπερασπίσουμε. Το μειονέκτημα της μικροαστικής τάξης είναι ότι μερικοί εκπρόσωποί της επηρεάζονται εύκολα από την αστική τάξη. Γι’ αυτό πρέπει να δώσουμε μια πολύ μεγάλη προσοχή στην επαναστατική προπαγάνδα και στην οργανωτική δουλειά στη μικροαστική τάξη.

Η αγροτιά

Η αγροτιά, που αποτελεί περίπου το 80% του κινεζικού πληθυσμού, είναι σήμερα η κυριότερη δύναμη της εθνικής οικονομίας της χώρας.

Σ’ αυτήν συντελείται με γρήγορο ρυθμό μια διαφοροποίηση.

α) Οι κουλάκοι. Οι κουλάκοι αποτελούν το 5% του αγροτικού πληθυσμού (μαζί με τους γαιοκτήμονες το ποσοστό ανεβαίνει περίπου στο 10%). Αυτούς τους λέμε αγροτική αστική τάξη. Το μεγαλύτερο μέρος των Κινέζων κουλάκων νοικιάζουν ένα μέρος από τη γη τους και κάνουν επιπλέον και τοκογλυφία. Οι κουλάκοι εκμεταλλεύονται άγρια τους εργάτες γης κι αυτή η εκμετάλλευση έχει ένα χαρακτήρα μισοφεουδαρχικό. Όμως, αυτοί, γενικά παίρνουν μέρος στη δουλειά κι αυτό μας υποχρεώνει να τους συμπεριλάβουμε, παρ’ όλα αυτά, στην αγροτιά. Για μια ορισμένη περίοδο, η παραγωγή των κουλάκων διατηρεί τη χρησιμότητά της. Κάπως γενικά, οι κουλάκοι μπορούν να πάρουν, κατά κάποιον τρόπο, μέρος στην πάλη των αγροτικών μαζών εναντίον του ιμπεριαλισμού, καθώς επίσης να μείνουν ουδέτεροι στην αγροτικοί επανάσταση, που στρέφεται εναντίον των γαιοκτημόνων. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να εξομοιώσουμε τους κουλάκους με τους γαιοκτήμονες, ούτε να εφαρμόσουμε πρόωρα την πολιτική της εκκαθάρισης των κουλάκων.

β) Οι μεσαίοι αγρότες. Οι μεσαίοι αγρότες, αποτελούν το 20% περίπου του αγροτικού κινεζικού πληθυσμού. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν εκμεταλλεύονται την εργασία του άλλου. Η επιχείρηση του μεσαίου αγρότη καλύπτει τις προσωπικές του ανάγκες (όταν η χρονιά είναι καλή μπορεί ακόμα να έχει κάποιο πλεόνασμα. Πότε – πότε χρησιμοποιεί ως ένα ορισμένο σημείο, μισθωτή εργασία ή κάνει μικρά δάνεια). Τον εκμεταλλεύονται οι ιμπεριαλιστές, οι γαιοκτήμονες κι η αστική τάξη. Οι μεσαίοι αγρότες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα. Ένα μέρος απ’ αυτούς δεν έχει αρκετή γη και μερικοί μόνον (οι εύποροι μεσαίοι αγρότες) έχουν λίγη παραπανίσια γη. Οι μεσαίοι αγρότες όχι μόνον μπορούν να πάρουν μέρος στην αντιιμπεριαλιστική αγροτική επανάσταση, αλλά και να δεχθούν μ’ ευμένεια το σοσιαλισμό. Γι’ αυτό όλη η μάζα των μεσαίων αγροτών μπορεί να γίνει ένας πιστός σύμμαχος του προλεταριάτου κι αποτελεί ένα σημαντικό μέρος των κινητηρίων δυνάμεων της επανάστασης. Η στάση των μεσαίων αγροτών προς την επανάσταση είναι ένας από τους αποφασιστικού παράγοντες της νίκης ή της ήττας της επανάστασης κι αυτό αφορά ιδιαίτερα την περίοδο που ακολουθεί την αγροτική επανάσταση, όταν ο αγροτικός πληθυσμός θα αποτελείται στη μεγάλη του πλειοψηφία, από μεσαίους αγρότες.

γ) Η φτωχή αγροτιά. Η φτωχή αγροτιά κι οι εργάτες γης αποτελούν περίπου το 70% του αγροτικού πληθυσμού της Κίνας. Οι φτωχοί αγρότες αποτελούν το τεράστιο τμήμα του αγροτικού πληθυσμού που δεν έχει καθόλου γη ή έχει ελάχιστη. Αυτό είναι το αγροτικό μισοπρολεταριάτο, η κινητήρια δύναμη η πιο πολυάριθμη της κινεζικής επανάστασης. Η φτωχή αγροτιά κι οι μεσαίοι αγρότες δε μπορούν ν’ απελευθερωθούν παρά μόνο με την καθοδήγηση του προλεταριάτου, και το προλεταριάτο απ’ την πλευρά του δεν μπορεί να οδηγήσει την επανάσταση στη νίκη παρά με τη στέρεη συμμαχία με τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες. Αλλιώς δεν είναι δυνατή η νίκη. Όταν μιλάμε για «αγροτιά» εννοούμε κυρίως τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες.

Το προλεταριάτο

Το κινεζικό προλεταριάτο αποτελείται από 2,5 – 3 εκατομμύρια εργάτες της σύγχρονης βιομηχανίας, από 12 περίπου εκατομμύρια πρόσωπα μισθωμένα στη μικρή αστική βιομηχανία, καθώς και από τους εμποροϋπαλλήλους. Υπάρχει επιπλέον ένας μεγάλος αριθμός αγροτικού προλεταριάτου (εργάτες γης) και άλλοι προλετάριοι των πόλεων και της υπαίθρου.
Το κινεζικό προλεταριάτο έχει τα βασικά πλεονεκτήματα που χαρακτηρίζουν το προλεταριάτο γενικά: το δεσμό του με την πιο προοδευτική μορφή της οικονομίας, την οργάνωσή του, την πειθαρχία του, το γεγονός ότι δεν έχει δικά του μέσα παραγωγής. Αλλά επί πλέον κι άλλα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα.

Ποια λοιπόν είναι τα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα του κινεζικού προλεταριάτου;
Πρώτο: το κινεζικό προλεταριάτο υφίσταται μια τριπλή καταπίεση (του ιμπεριαλισμού, της αστικής τάξης, των φεουδαρχικών δυνάμεων) -μια καταπίεση τόσο βαριά και τόσο σκληρή, που σπάνια μπορείς να βρεις την όμοιά της στον κόσμο- και διεξάγει μια επαναστατική πάλη πιο αποφασιστική και πιο συνεπή απ’ οποιαδήποτε άλλη τάξη. Η αποικιακή και μισοαποικιακή Κίνα δεν προσφέρει οικονομική βάση για έναν σοσιαλρεφορμισμό, σαν κι αυτόν της δυτικής Ευρώπης, γι’ αυτό όλο το προλεταριάτο, εκτός από μια τιποτένια χούφτα απεργοσπαστών, είναι μια τάξη άκρως επαναστατική.

Δεύτερο: από τότε που εμφανίστηκε στο στίβο της επαναστατικής πάλης το κινεζικό προλεταριάτο έγινε, κάτω από την καθοδήγηση του επαναστατικού του Κόμματος -του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος- η πιο συνειδητή τάξη της κινεζικής κοινωνίας.
Τρίτο: Επειδή η μεγάλη πλειοψηφία του προλεταριάτου προήλθε από την καταστραμμένη αγροτιά, υπάρχει μια φυσική συγγένεια, ανάμεσα στο κινεζικό προλεταριάτο και στις αγροτικές μάζες, πράγμα που διευκολύνει τη δημιουργία μιας στενής συμμαχίας με την αγροτιά.
Εξ’ αιτίας όλων αυτών, το προλεταριάτο, αν και έχει αναπόφευκτα ορισμένες αδυναμίες, όπως π.χ. το ότι είναι ολιγάριθμο (σε σχέση με την αγροτιά), σχετικά νέο (σε σχέση με το προλεταριάτο των καπιταλιστικών χωρών) σχετικά αδύναμο από εκπολιτιστική άποψη (σε σχέση με την αστική τάξη), έγινε η ουσιαστική κινητήρια δύναμη της επανάστασης. Χωρίς την καθοδήγηση του προλεταριάτου η κινεζική επανάσταση αναμφισβήτητα δεν μπορεί να νικήσει. Αν αναφερθούμε σε γεγονότα πολύ μακρινά, έχουμε το παράδειγμα της επανάστασης του 1911, που απέτυχε, γιατί σ’ αυτήν την περίοδο το προλεταριάτο δεν έπαιρνε ακόμα συνειδητά μέρος στην επανάσταση, γιατί τότε δεν υπήρχε ακόμα Κομμουνιστικό Κόμμα. Αν αναφερθούμε σε πιο κοντινά γεγονότα, έχουμε το παράδειγμα της επανάστασης του 1924 – 1927, που σε μια ορισμένη εποχή πραγματοποίησε πολλές επιτυχίες, γιατί το προλεταριάτο έπαιρνε τότε συνειδητά μέρος στην επανάσταση κι έπαιζε τον καθοδηγητικό ρόλο σ’ αυτή, γιατί σ’ αυτή την εποχή υπήρχε πια το Κομμουνιστικό Κόμμα. Όμως, επειδή η μεγαλοαστική τάξη πρόδωσε, μετά, τη συμμαχία με το προλεταριάτο και το κοινό επαναστατικό πρόγραμμα, κι επειδή ακόμα το κινεζικό προλεταριάτο και το Κόμμα του δεν είχαν τότε μια πλούσια επαναστατική πείρα, κι αυτή η επανάσταση επίσης υπέστη μια ήττα. Μετά την έναρξη του πολέμου εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων, όλος ο λαός συγκεντρώθηκε στο ενιαίο εθνικό αντιιαπωνικό μέτωπο χάρις στην καθοδήγηση του προλεταριάτου και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο μεγάλος πόλεμος εναντίον των Ιαπώνων εισβολέων πήρε μια μεγάλη έκταση και συνεχίστηκε σταθερά και επίμονα.

Το κινεζικό προλεταριάτο πρέπει να καταλάβει πως, αν και είναι η πιο συνειδητή κι η πιο οργανωμένη τάξη, δεν θα μπορέσει να θριαμβεύσει αν βασίζεται μόνον στις δικές του δυνάμεις. Πρέπει να καταλάβει ότι για να νικήσει, είναι ανάγκη, μέσα στις πιο διάφορες συνθήκες, να δημιουργήσει ένα ενιαίο επαναστατικό μέτωπο, συγκεντρώνοντας όλες τις τάξεις και όλα τα στρώματα του πληθυσμού, που μπορούν να πάρουν μέρος στην επανάσταση. Ανάμεσα στις διάφορες τάξεις της κινεζικής κοινωνίας, η αγροτική είναι ο σταθερός σύμμαχος της εργατικής τάξης. Η μικροαστική τάξη είναι επίσης ένας σίγουρος σύμμαχος. Όσο για την εθνική αστική τάξη είναι σύμμαχος σε ορισμένες περιόδους και σε ορισμένο βαθμό. Εδώ βρίσκεται ένας από τους βασικούς νόμους που επιβεβαιώθηκαν από την ιστορία της κινεζικής επανάστασης.

Τα ξεπεσμένα στοιχεία

Η αποικιακή και μισοαποικιακή κατάσταση στην Κίνα δημιούργησε στην ύπαιθρο και στις πόλεις ένα μεγάλο αριθμό ανέργων. Ανάμεσα σ’ αυτούς υπάρχουν πολλοί που, επειδή έχουν χάσει τη δυνατότητα να προμηθευτούν έντιμα τα μέσα της ζωής τους, αναγκάζονται να ικανοποιούν τις ανάγκες τους με άτιμα μέσα. Απ’ το περιβάλλον αυτό βγαίνουν οι ληστές, οι αλήτες, οι ζητιάνοι, οι πόρνες και οι διάφοροι επαγγελματίες εκμεταλλευτές των προλήψεων. Αυτό το στρώμα του πληθυσμού είναι ασταθές. Ένα μέρος απ’ τους ανθρώπους αυτούς εύκολα διαφθείρεται από την αντίδραση, αλλά ένα άλλο μέρος μπορεί να πάρει μέρος στην επανάσταση. Τους λείπει ο πόθος της δημιουργίας, είναι πιο πολύ ικανοί να καταστρέψουν παρά να δημιουργήσουν και όταν πάρουν μέρος στην επανάσταση σκορπούν ένα πνεύμα αρπαγής και αναρχισμού ανάμεσα στους επαναστάτες. Πρέπει λοιπόν να τους αναμορφώσουμε και να προσπαθήσουμε να βάλουμε φρένο στην καταστροφική τους τάση.

Αυτή είναι η ανάλυση των κινητηρίων δυνάμεων της επανάστασης.

5. Ο χαρακτήρας της κινεζικής επανάστασης

Έχουμε καθορίσει το χαρακτήρα της κοινωνίας, δηλ. τις εθνικές ιδιότυπες ιδιορρυθμίες της Κίνας. Ξεκινώντας απ’ αυτή τη βασική διαπίστωση, μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα τα σχετικά με την κινεζική επανάσταση. Έχουμε επίσης καθορίσει εναντίον ποιων εχθρών στρέφεται η επανάσταση, ποια είναι τα καθήκοντά της και ποιες οι κινητήριες δυνάμεις της. Εδώ βρίσκονται τα βασικά προβλήματα που μπαίνουν μπροστά στην κινεζική επανάσταση, στο σημερινό της στάδιο, και που απορρέουν από τον ιδιότυπο χαρακτήρα της κινεζικής κοινωνίας, από τις ιδιότυπες εθνικές ιδιορρυθμίες της Κίνας. Αφού δώσαμε όλες αυτές τις διασαφηνίσεις θα παρουσιάσουμε τώρα ένα άλλο βασικό πρόβλημα στο τωρινό στάδιο, το πρόβλημα του χαρακτήρα της κινεζικής επανάστασης.

Ποιος είναι λοιπόν ο χαρακτήρας της κινεζικής επανάστασης στο τωρινό της στάδιο; Είναι μια επανάσταση αστικοδημοκρατική ή μια επανάσταση προλεταριακή σοσιαλιστική; Προφανώς δεν είναι μια επανάσταση του δεύτερου τύπου αλλά μια επανάσταση του πρώτου τύπου.
Επειδή η κινεζική κοινωνία εξακολουθεί να είναι μια κοινωνία αποικιακή, μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική, επειδή οι εχθροί της κινεζικής επανάστασης είναι, στην πρώτη γραμμή, ο ιμπεριαλισμός κι οι φεουδαρχικές δυνάμεις, επειδή τα καθήκοντα της κινεζικής επανάστασης συνίστανται στο να πραγματοποιήσει την εθνική και δημοκρατική επανάσταση, που αποσκοπεί στην ανατροπή αυτών των δυο εχθρών, η επανάσταση αυτή που έχει κατά διαστήματα τη συμμετοχή της αστικής τάξης και που η αιχμή της κατευθύνεται όχι εναντίον του καπιταλισμού και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας γενικά -ακόμα και όταν η μεγαλοαστική τάξη προδίνει την επανάσταση- αλλά εναντίον του ιμπεριαλισμού και της φεουδαρχίας, επειδή συμβαίνουν όλα αυτά, γι’ αυτό η κινεζική επανάσταση στο τωρινό της στάδιο δεν έχει σοσιαλιστικό, προλεταριακό χαρακτήρα, αλλά χαρακτήρα αστικοδημοκρατικό.

Όμως, η αστικοδημοκρατική επανάσταση στην Κίνα δεν είναι πια μια συνηθισμένη αστικοδημοκρατική επανάσταση παλιού τύπου -γιατί αυτές οι επαναστάσεις ανήκουν στο παρελθόν- αλλά είναι μια πρωτότυπη αστικοδημοκρατική επανάσταση, νέου τύπου. Αυτός ο τύπος της επανάστασης αναπτύσσεται τώρα στην Κίνα και σ’ όλες τις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες. Την ονομάζουμε επανάσταση της νέας δημοκρατίας. Αυτή η επανάσταση της νέας δημοκρατίας, είναι ένα μέρος της παγκόσμιας σοσιαλιστικής προλεταριακής επανάστασης. Αγωνίζεται αποφασιστικά εναντίον του ιμπεριαλισμού, δηλ. εναντίον του διεθνή καπιταλισμού. Πολιτικά, αυτή η επανάσταση εκπροσωπεί τη δικτατορία της συμμαχίας πολλών επαναστατικών τάξεων και στρέφεται εναντίον των ιμπεριαλιστών και των αντιδραστικών προδοτών της χώρας. Αγωνίζεται εναντίον του μετασχηματισμού της κινεζικής κοινωνίας σε μια κοινωνίας δικτατορίας της αστικής τάξης. Οικονομικά, αυτή η επανάσταση συνίσταται στο να αναθέσεις στο κράτος τα μεγάλα κεφάλαια και τις μεγάλες επιχειρήσεις, που ανήκουν στους ιμπεριαλιστές και στους αντιδραστικούς προδότες της χώρας, στο να μοιράσει τη γη τη γαιοκτημόνων και να την επαναφέρει στην πλήρη ιδιοκτησία των αγροτών. Ταυτόχρονα προϋποθέτει τη διατήρηση των ιδιωτικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων γενικά και δεν εννοεί να καταργήσει, με κανένα τρόπο, τα νοικοκυριά των κουλάκων. Έτσι, αν αυτή η δημοκρατική επανάσταση νέου τύπου ανοίγει, απ’ τη μια μεριά, το δρόμο στον καπιταλισμό, δημιουργεί απ’ την άλλη τις προκαταρκτικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό. Το σημερινό στάδιο της επανάστασης στην Κίνα είναι ένα στάδιο μεταβατικό, που αποστολή του είναι να ξεμπλέξει με την αποικιακή, μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική κοινωνία και να προετοιμάσει τις προϋποθέσεις της οικοδόμησης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Αυτό το προτσές είναι το προτσές της επανάστασης της νέας δημοκρατίας. Άρχισε μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Στην Κίνα άρχισε με το κίνημα της 4ης Μαΐου 1919. Αυτό που λέμε επανάσταση της νέας δημοκρατίας είναι η αντιιμπεριαλιστική, αντιφεουδαρχική επανάσταση των λαϊκών μαζών με την καθοδήγηση του προλεταριάτου. Μόνο μέσω αυτής της επανάστασης η κινεζική κοινωνία θα μπορέσει να φτάσει στο σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για το σοσιαλισμό.

Αυτή η επανάσταση της νέας δημοκρατίας είναι πολύ διαφορετική από τις δημοκρατικές επαναστάσεις που έγιναν στις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Δεν εγκαθιδρύει τη δικτατορία της αστικής τάξης, αλλά τη δικτατορία του ενιαίου μετώπου των επαναστατικών τάξεων, που καθοδηγεί το προλεταριάτο. Η δημοκρατική αντιιαπωνική εξουσία που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Ιαπώνων εισβολέων στα επαναστατικά κέντρα αντίστασης, που καθοδηγούνται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι ακριβώς η εξουσία του ενιαίου εθνικού αντιιαπωνικού μετώπου. Δεν είναι η δικτατορία μόνης της αστικής τάξης, ούτε η δικτατορία μόνου του προλεταριάτου, αλλά η δικτατορία της συμμαχίας πολλών επαναστατικών τάξεων, που καθοδηγούνται από το προλεταριάτο. Καθένας μπορεί να πάρει μέρος στην άσκηση αυτής της εξουσίας, ανεξάρτητα από Κόμμα ή ομάδα στην οποία ανήκει, αρκεί αν υποστηρίζει τον πόλεμο εναντίον των Ιαπώνων εισβολέων και να είναι υπέρ της δημοκρατίας.
Αυτή η επανάσταση της νέας δημοκρατίας διαφέρει επίσης από τη σοσιαλιστική επανάσταση, γιατί περιορίζεται στην ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού στην Κίνα και των αντιδραστικών προδοτών του έθνους και δε χτυπάει τα καπιταλιστικά στοιχεία, που μπορούν αν πάρουν μέρος στην πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού και της φεουδαρχίας.

Αυτή η επανάσταση της νέας δημοκρατίας ομοιάζει βασικά με την επανάσταση των τριών αρχών του λαού που την ανάγκη του υπέδειξε ο Σουν Γιατ-Σεν στα 1924. Στο μανιφέστο του 1ου Εθνικού Συνεδρίου του Κουόμιτανγκ, που δημοσιεύτηκε στα 1924, ο Σουν-Γιατ-Σεν έγραφε:

«Τώρα, αυτό που ονομάζουν «εξουσία του λαού» συχνά μονοπωλείται στις διάφορες χώρες από την αστική τάξη και γίνεται όργανο καταπίεσης των απλών ανθρώπων. Η αρχή της εξουσίας του λαού που διακήρυξε το Κουόμιτανγκ σημαίνει ότι η εξουσία οφείλει να είναι το κοινό αγαθό όλων των απλών ανθρώπων και όχι να ιδιοποιείται από μερικούς».

Και παρακάτω:

«Όλες οι επιχειρήσεις που ανήκουν στους Κινέζους ή στους ξένους κι έχουν χαρακτήρα μονοπωλίου ή είναι σημαντικές για να διοικούνται από άτομα, όπως λ.χ. τις τράπεζες, τους σιδηρόδρομους, τις εναέριες μεταφορές κ.λ.π., τις εκμεταλλεύεται και τις διευθύνει το Κράτος, ώστε το ιδιωτικό κεφάλαιο να μη μπορεί να κρατάει στα χέρια του τη ζωή του λαού. Αυτή είναι η βασική έννοια του περιορισμού του κεφαλαίου».

Τελικά στη διαθήκη του ο Σουν-Γιατ-Σεν διατύπωσε μια βασική αρχή της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής:

«Είναι απαραίτητο να κινητοποιήσουμε τις λαϊκές μάζες και να αγωνιστούμε σε συμμαχία με τους λαούς του κόσμου που μας φέρονται σαν ίσοι προς ίσους».

Όλα αυτά μαζί διαμορφώνουν τις τρεις αρχές του λαού της παλιάς δημοκρατίας, που αντιστοιχούσαν στην παλιά διεθνή κι εσωτερική κατάσταση και όλα αυτά κάνουν επίσης τις τρεις αρχές του λαού της νέας δημοκρατίας που αντιστοιχούν στη νέα διεθνή και εσωτερική κατάσταση.

Στη δήλωση του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος με ημερομηνία 22 Σεπτεμβρίου 1937, όπου λέγεται:

«Οι τρεις αρχές του λαού του Σουν-Γιατ-Σεν είναι σήμερα απαραίτητες στην Κίνα. Το Κόμμα μας είναι έτοιμο ν’ αγωνισθεί για την πλήρη πραγματοποίησή τους»,
γινόταν λόγος ακριβώς γι’ αυτές τις τρεις αρχές του λαού κι όχι για άλλες οποιεσδήποτε αρχές. Αυτές είναι οι τρεις αρχές του λαού που σχηματίζουν «τις τρεις βασικές πολιτικές θέσεις» του Σουν-Γιατ-Σεν: συμμαχία με τη Ρωσία, συμμαχία με το Κομμουνιστικό Κόμμα και υποστήριξη στους αγρότες και τους εργάτες.

Στις νέες διεθνείς κι εσωτερικές συνθήκες, οι τρεις αρχές του λαού, αποχωρισμένες από τις τρεις βασικές πολιτικές θέσεις, δε θα ήσαν πια οι τρεις επαναστατικές αρχές του λαού (εδώ δε θα επιμείνουμε στο γεγονός ότι οι αρχές του Κομμουνισμού κι οι τρεις αρχές του λαού δε συμφωνούν παρά στα βασικά ζητήματα του πολιτικού προγράμματος της δημοκρατικής επανάστασης κι ότι διαφέρουν σ’ όλα τα άλλα).

Απ’ αυτά που είπαμε βγαίνει πως στην αστικοδημοκρατική επανάσταση στην Κίνα -είτε πρόκειται για το μέτωπο πάλης (ενιαίο μέτωπο) είτε για την οργάνωση του κράτους- δεν μπορούν ν’ αγνοήσουν τη σημασία του προλεταριάτου, της αγροτιάς και των άλλων στρωμάτων της μικροαστικής τάξης. Οποιοσδήποτε θα προσπαθούσε να παραμερίσει το κινεζικό προλεταριάτο, την κινεζική αγροτιά και τα’ άλλα στρώματα της μικροαστικής τάξης δε θα μπορούσε, βέβαια, να ρυθμίσει την τύχη του κινεζικού λαού, ούτε να λύσει κανένα από τα προβλήματα που μπαίνουν μπροστά στην Κίνα. Η δημοκρατική δημοκρατία, που θα δημιουργηθεί στο τωρινό στάδιο της κινεζικής επανάστασης, πρέπει να είναι τέτοια ώστε οι εργάτες, οι αγρότες και τα άλλα στρώματα της μικροαστικής τάξης να κατέχουν σ’ αυτή μια καθορισμένη θέση, να παίζουν ένα καθορισμένο ρόλο. Μ’ άλλα λόγια, αυτή πρέπει να είναι μια δημοκρατική δημοκρατία επαναστατικής συμμαχίας των εργατών, των αγροτών και της μικροαστικής τάξης και όλων των άλλων αντιιμπεριαλιστικών και αντιφεουδαρχικών στοιχείων. Για να πετύχουμε την ίδρυση μιας τέτοιας δημοκρατίας χρειάζεται αναγκαστικά η καθοδήγηση του προλεταριάτου.

6. Οι προοπτικές της κινεζικής επανάστασης

Αφού καθορίσαμε τα κύρια προβλήματα που έχουν σχέση με το χαρακτήρα της κινεζικής κοινωνίας στο σημερινό στάδιο, με τους εχθρούς εναντίον των οποίων στρέφεται η επανάσταση, με τις κινητήριες δυνάμεις και το χαρακτήρα της, δεν είναι δύσκολο ν’ απαντήσουμε στο ζήτημα των προοπτικών της κινεζικής επανάστασης, δηλ. το ζήτημα της σχέσεως ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική επανάσταση και στη σοσιαλιστική, προλεταριακή επανάσταση στην Κίνα, ανάμεσα στο σημερινό και μελλοντικό στάδιο της κινεζικής επανάστασης.

Επειδή η αστικοδημοκρατική επανάσταση στην Κίνα, στο σημερινό στάδιο, δεν είναι η αστικοδημοκρατική επανάσταση παλιού τύπου, αλλά μια επανάσταση ενός ιδιαίτερου τύπου, νέου, μια επανάσταση της νέας δημοκρατίας, επειδή επί πλέον η κινεζική επανάσταση αναπτύσσεται σε μια νέα διεθνή κατάσταση της περιόδου 1930-1940, δηλ. σε μια διεθνή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την άνοδο του σοσιαλισμού και την παρακμή του καπιταλισμού, στην περίοδο του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και μιας νέας ανόδου του επαναστατικού κινήματος, γι’ αυτό δεν μένει καμιά αμφιβολία ότι η κινεζική επανάσταση έχει τελική προοπτική το Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό και όχι τον καπιταλισμό.

Η κινεζική επανάσταση, αφού έχει τώρα καθήκον να καταργήσει το σημερινό αποικιακό, μισοαποικιακό, μισοφεουδαρχικό χαρακτήρα της κινεζικής κοινωνίας, δηλ. να ολοκληρώσει την επανάσταση της νέας δημοκρατίας, είναι πολύ εύκολο να φανταστούμε -δεν υπάρχει τίποτα το καταπληκτικό εδώ- ότι μετά τη νίκη της επανάστασης στην Κίνα, η καπιταλιστική οικονομία θα γνωρίσει μια κάποια ανάπτυξη, γιατί η επανάσταση θα καταργήσει τα εμπόδια που μπαίνουν στην ανάπτυξη του καπιταλισμού. Στην οικονομικά καθυστερημένη Κίνα, μια κάποια ανάπτυξη του καπιταλισμού θα ακολουθήσει αναγκαστικά τη νίκη της δημοκρατικής επανάστασης. Αλλά αυτό δε θα είναι παρά ένα αποτέλεσμα, ανάμεσα στ’ άλλα της κινεζικής επανάστασης και δεν εξαντλεί το ζήτημα. Γενικά, η κινεζική επανάσταση θα έχει σαν αποτέλεσμα από τη μια μεριά την ανάπτυξη των καπιταλιστικών στοιχείων κι από την άλλη την ανάπτυξη των σοσιαλιστικών στοιχείων. Ποιων σοσιαλιστικών στοιχείων; Η θέση που κατέχει το προλεταριάτο και το Κομμουνιστικό Κόμμα στην πολιτική ζωή της χώρας θα μεγαλώσει. Η αγροτιά, οι διανοούμενοι, η μικροαστική τάξη των πόλεων θα αναγνωρίσουν τον καθοδηγητικό ρόλο του προλεταριάτου και του Κομμουνιστικού Κόμματος, είτε τώρα είτε στο μέλλον. Θα υπάρξει η κρατική οικονομία της δημοκρατίας και η συνεταιριστική οικονομία των εργαζομένων μαζών. Τέτοια θα είναι τα σοσιαλιστικά στοιχεία. Αν υπολογίσουμε ακόμα την ευνοϊκή διεθνή κατάσταση, μπορούμε να θεωρήσουμε σαν πάρα πολύ πιθανό ότι, τελικά, η αστικοδημοκρατική επανάσταση θα απομακρύνει την Κίνα από την καπιταλιστική ζωή και θα την βάλει στο δρόμο του σοσιαλισμού.

7. Το διπλό καθήκον της κινεζικής επανάστασης και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας

Κάνοντας τον απολογισμό των όσων είπαμε σ’ αυτό το κεφάλαιο θα καταλάβουμε ότι η κινεζική επανάσταση, στο σύνολό της, εκπληρώνει ένα διπλό καθήκον: τόσο το καθήκον της αστικοδημοκρατικής επανάστασης (της νέας δημοκρατίας) όσο και το καθήκον της σοσιαλιστικής προλεταριακής επανάστασης, μ’ άλλα λόγια εκπληρώνει τόσο το καθήκον του τωρινού σταδίου της επανάστασης, όσο και του κατοπινού σταδίου. Η καθοδήγηση, όσον αφορά την εκπλήρωση αυτού του διπλού επαναστατικού καθήκοντος, ανήκει ολοκληρωτικά στο κόμμα του κινεζικού προλεταριάτου, στο κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αν η επανάσταση δεν καθοδηγείται από το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν μπορεί να νικήσει.

Το να ολοκληρώσουμε την κινεζική αστικοδημοκρατική επανάσταση (τη νέα δημοκρατία) και να προετοιμάσουμε το πέρασμά της, όταν θα έχουν συγκεντρωθεί όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις, στο στάδιο της σοσιαλιστικής επανάστασης, αυτό είναι σ’ όλη του την έκταση το μεγάλο και ένδοξο επαναστατικό καθήκον, που ανήκει στο κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Κάθε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος πρέπει να παλέψει για να πραγματοποιήσει αυτό το καθήκον, χωρίς να σταματήσει σε καμιά περίπτωση στη μέση του δρόμου. Μερικά μέλη του Κ.Κ. που δεν έχουν αρκετά σκεφτεί, νομίζουν ότι έχουμε μόνο να εκπληρώσουμε καθήκοντα σχετικά με το σημερινό στάδιο της επανάστασης -της δημοκρατικής επανάστασης- όχι καθήκοντα που αντιστοιχούν στο επόμενο στάδιο της σοσιαλιστικής επανάστασης. Πρέπει καθαρά να καταγγείλουμε αυτή την πλάνη που εκπροσωπούν οι τέτοιες αντιλήψεις. Κάθε κομμουνιστής πρέπει να καταλάβει πως το επαναστατικό κίνημα που καθοδηγείται από το Κ.Κ.Κ. είναι στο σύνολό του ένα ενιαίο επαναστατικό κίνημα, που αγκαλιάζει τόσο το στάδιο της δημοκρατικής επανάστασης, όσο και το στάδιο της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αυτά είναι δυο επαναστατικά προτσές διαφορετικού χαρακτήρα και μόνο όταν ολοκληρώσουμε το πρώτο μπορούμε να επιχειρήσουμε το δεύτερο. Η δημοκρατική επανάσταση είναι η απαραίτητη προετοιμασία της σοσιαλιστικής επανάστασης κι η σοσιαλιστική επανάσταση η αναπόφευκτη τάση της ανάπτυξης της δημοκρατικής επανάστασης. Όσο για τον τελικό σκοπό όλων των κομμουνιστών αυτός συνίσταται στο αν παλεύουν μέχρι του ανώτατου δυνατού ορίου για την οριστική οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας και της κομμουνιστικής κοινωνίας. Μόνον όταν κατανοήσουμε σωστά τη διαφορά ανάμεσα στη δημοκρατική και στη σοσιαλιστική επανάσταση και, ταυτόχρονα, το δεσμό που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτές, τότε θα μπορέσουμε να καθοδηγήσουμε όπως πρέπει την κινεζική επανάσταση.

Εκτός από το Κ.Κ.Κ. κανένα πολιτικό κόμμα (αστικό ή μικροαστικό) δεν μπορεί να οδηγήσει ως το τέρμα τους αυτές τις δυο μεγάλες επαναστάσεις: τη δημοκρατική κινεζική επανάσταση και τη σοσιαλιστική κινεζική επανάσταση. Από την πρώτη μέρα της ίδρυσής του το κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ανέλαβε αυτό το διπλό καθήκον κι εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, διεξάγει έναν σκληρό αγώνα για να το πραγματοποιήσει. Αυτό το καθήκον είναι εξαιρετικά ένδοξο, αλλά κι εξαιρετικά δύσκολο. Χωρίς ένα μπολσεβίκικο Κ.Κ.Κ. μαζικό, που ν’ ακτινοβολεί σ’ όλη τη χώρα, απόλυτα σταθερό από ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική άποψη, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί το χρέος. Να γιατί κάθε κομμουνιστής έχει χρέος να λάβει δραστήριο μέρος στην οικοδόμηση ενός τέτοιου Κομμουνιστικού Κόμματος.

7 thoughts on “Η κινέζικη επανάσταση και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (Μάο Τσε Τουνγκ)

  1. Ο/Η Κασμάς λέει:

    ΧΑ ΧΑ,παντα παρακολουθω με θυμηδια και απορροια τους Μαοικους να το παιζουνε πιο σταλινικοι απο ολους……Ποια επανασταση,εαν ακουσα?Οταν εμπαινε στο Πεκινο ο Μαο και ο αγροτικος στρατος του οι εργατες εριχναν στοιχηματα για το ποιος θα νικησει……Επανασταση…..μακρια απο τις εργατικες μαζες…….Αναβιωση του ουτοπικου κομμουνισμου του Μπαμπεφ….Ουστ μΑΟΣΤΑΛΙΝΙΑ….θεωρια των σταδιων και ευθυνη στο μακελεμα των εργατων της Καντονας……..Τωρα που το ΚΚΕ απεριψε την θεωρια των σταδιων και κρατησε κατα τα αλλα την θεωρια του σοσιαλισμου σε μια χωρα περιμενω να δω τι αλλες μεταφυσικες πιρουετες σας μενουν να χορεψετε…..

  2. […] [12] Mao Tsetung, Selected Works, Foreign Language Press, Peking, 1967, Vol. II, The Chinese Revolution and the Chinese Communist Party, p. 326, English edition. Ελληνικά: Η κινέζικη επανάσταση και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, εκδόσεις Μόρφωση, 1960, βλ. δακτυλογράφηση από το μπλογκ «Οπορτουνιστική Παρέκκλιση» […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s