Το «περήφανο όχι» του Μεταξά

Ι. Μεταξάς. Διορίστηκε πρωθυπουργός το 1936 από τον βασιλιά, ενώ το κόμμα του στις προηγούμενες εκλογές είχε πάρει το αστρονομικό ποσοστό του 3,94%. Στη συνέχεια, πάλι με τη συγκατάθεση του βασιλιά, διέλυσε τη βουλή και κήρυξε δικτατορία.

«Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι».
(Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστη», τόμος Δ’ σελ. 77).

«Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα».
(Ο υφυπουργός της Αγγλίας Ρ. Βάνσιταρτ σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοαγγλικές σχέσεις. Στο Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ. 25).

«Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».
(Ι. Μεταξάς στον Αρθουρ Μάρτον – ανταποκριτή της «Ντέιλι Τέλεγκραφ». Στο «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76).

«Είμαι στρατιώτης και ευγενής και θέτω εις την υπηρεσία του Βασιλέως μου το ξίφος μου… Μου είναι αδιάφορον αν ο Βασιλεύς είναι καλός ή κακός, επιβλαβής ή ωφέλιμος. Δεν εξετάζω αν αι πράξεις του προξενούν καλόν ή κακόν εις το έθνος. Τον ακολουθώ τυφλώς εις ό,τι θέλει. Η θέλησίς του είναι διΆ εμέ νόμος».
(Ιωάννη Μεταξά, Το προσωπικό μου Ημερολόγιο, τομ. 2ος, σ. 461, Γκοβόστης, Αθήνα)

«Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνει μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήσει έστω και χωρίς καμιάν ελπίδα νίκης».
(Ι. Μεταξάς 30 Οκτωβρίου 1940 προς τους δημοσιογράφους. Λιναρδάτος Σπύρος: Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ. Προσκήνιο (Β’ έκδοση), Αθήνα 1993. σελ. 181)

«Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος κοινή γνώμη».
(Ι. Μεταξάς στο προσωπικό του ημερολόγιο, 29 Οκτωβρίου 1940. Λιναρδάτος Σπύρος: Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ. Προσκήνιο (Β’ έκδοση), Αθήνα 1993. σελ. 181)

«Θα ρίψωμεν μερικές τουφεκιές δια την τιμήν των όπλων».
(Ο αρχηγός του ΓΕΣ Α. Παπάγος προς τον επιτελάρχη του ΤΣΔΜ συνταγματάρχη Γεωργούλη. Λιναρδάτος Σπύρος: Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ. Προσκήνιο (Β’ έκδοση), Αθήνα 1993. σελ. 184)

Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε…

Ο Λένιν και η Ελλάδα του 2011

Αποσπάσματα από το έργο το Λένιν «Σχετικά με τη γελοιογραφία του μαρξισμού και τον ιμπεριαλιστικό οικονομισμό» και ακολουθούν μερικά σύντομα σχόλια. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Ο ιμπεριαλισμός είναι οικονομικά μονοπωλιακός καπιταλισμός. Για να είναι το μονοπώλιο ολοκληρωτικό, πρέπει να εκτοπιστούν οι ανταγωνιστές όχι μόνο από την εσωτερική αγορά αλλά και από την εξωτερική, από όλο τον κόσμο. Υπάρχει άραγε η οικονομική δυνατότητα στην εποχή του χρηματιστικού κεφαλαίου να εκτοπιστεί ο συναγωνισμός ακόμη και σε ένα ξένο κράτος; Και βέβαια υπάρχει: το μέσο είναι η χρηματιστική εξάρτηση και η ιδιοποίηση των πηγών πρώτων υλών και σε συνέχεια και όλων των επιχειρήσεων του ανταγωνιστή. Συνέχεια

Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων και ο ΕΛΑΣ

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ριζοσπάστης στις 21-23/11/1976 ως απάντηση σε σχετικό άρθρο της εφημερίδας Ακρόπολις, υπό τον τίτλο «Η περίπτωση του Ψαρρού δεν προσφέρεται για εκμετάλλευση».

Πρωινή αθηναϊκή εφημερίδα της Δεξιάς, που στα χρόνια της κατοχής κυκλοφορούσε νόμιμα και πρόβαλλε από τις στήλες της τα διαγγέλματα και προπαγάνδιζε τις θέσεις και τα ανακοινωθέντα των γερμανικών αρχών κατοχής και της κυβέρνησης των Κουΐσλιγκς της Αθήνας, ανέλαβε να γράψει μια «αμερόληπτη» έρευνα με νέα στοιχεία για την Εθνική Αντίσταση. Ύποπτο πράγμα. Γιατί τόση ευαισθησία και συγκίνηση της ακροδεξιάς εφημερίδας από τη δήθεν διαστρέβλωση της αντίστασης; Έχει, φαίνεται, το σκοπό της. Φόρεσε τη λεοντή του ερευνητή της ιστορίας, για να επαναλάβει τις ύβρεις και τις συκοφαντίες, που 30 ολόκληρα χρόνια εκτοξεύει η αντίδραση, ντόπια και ξένη, κατά του ΕΑΜ με σκοπό να συντηρήσει το κλίμα της μισαλλοδοξίας, να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στην προσπάθεια για αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης που καταχτά διαρκώς και νέο έδαφος μέσα στις πλατιές λαϊκές μάζες, τα πολιτικά κόμματα, τους πολιτικούς, στρατιωτικούς και κοινωνικούς παράγοντες της χώρας. Συνέχεια

Τα βαθύτερα αίτια του Δεκέμβρη

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τον πρόλογο στην ΕΑΜική μπροσούρα «Οι ξένοι για το Δεκέμβρη», όπου εκτίθενται αποσπάσματα από αναφορές εφημερίδων, ραδιοφώνων, προσωπικοτήτων κτλ σχετικά με τα δεκεμβριανά (βασικά από Μ.Βρετανία, ΗΠΑ, Γαλλία). Εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 1945, ένα χρόνο μετά τα δεκεμβριανά.

Τα βαθύτερα αίτια του Δεκέμβρη

Όταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, μιλώντας στη Βουλή των Κοινοτήτων κατά τη συνεδρίαση της 19-1-45 για τη Δεκεμβριανή τραγωδία, δήλωνε ότι: «Εν τω μέσω της ανεμοζάλης προχωρούμεν μετά κόπου, αλλά είμαι εις θέσιν να διαβεβαιώσω την βουλήν ότι ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕΝ ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟΝ», πολύ λίγοι Έλληνες και ξένοι μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς ήταν αυτό το σκοτεινό σχέδιο και πού απέβλεπε.

Σήμερα, με το πέρασμα του χρόνου, την εμφάνιση στη δημοσιότητα διαφόρων επισήμων στοιχείων και τη μεταδεκεμβριανή πείρα, τα γεγονότα του Δεκέμβρη και τα βαθύτερα αίτιά τους φωτίζονται και ξεκαθαρίζουν ολοένα και περισσότερο. Συνέχεια

Το κοινό συμφέρον της Σοβιετικής Ένωσης και ολόκληρης της ανθρωπότητας – Μάο Τσε Τουνγκ

Το παρακάτω άρθρο του Μάο Τσε Τουνγκ γράφτηκε μόλις ένα μήνα μετά τη σύναψη του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, απαντάει, ήδη από τότε, σε διάφορες κατηγορίες κατά της ΕΣΣΔ σχετικά με το σύμφωνο αυτό και αναλύει με διορατικό τρόπο τη διεθνή κατάσταση στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το κοινό συμφέρον της Σοβιετικής Ένωσης και ολόκληρης της ανθρωπότητας

28 Σεπτεμβρίου 1939

Με την ευκαιρία που πλησιάζει η εικοστή δεύτερη επέτειος της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Επανάστασης του Οκτωβρίου, ο Σοβιετικός Εκπολιτιστικός Σύνδεσμος μου πρότεινε να γράψω ένα άρθρο. Έχω την πρόθεση, ξεκινώντας από προσωπικές μου παρατηρήσεις να φωτίσω μερικά ζητήματα που αφορούν, τόσο τη Σοβιετική Ένωση όσο και την Κίνα. Επειδή αυτά τα ζητήματα προκαλούν σήμερα πάμπολλες συζητήσεις σε μεγάλα στρώματα του κινεζικού πληθυσμού, χωρίς να έχουν βγει ως τώρα όπως φαίνεται, ακριβή συμπεράσματα, σκέπτομαι πως δε θα ήταν ανώφελο να επωφεληθώ αυτής της ευκαιρίας για να κάνω γνωστές μερικές από τις σκέψεις μου στους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον πόλεμο στην Ευρώπη και για τις σοβιετικές σχέσεις. Συνέχεια

Η Άννα Λουίς Στρονγκ για τις δίκες της Μόσχας

Η Άννα Λουίς Στρονγκ ήταν αριστερή Αμερικανίδα δημοσιογράφος, η οποία έζησε για χρόνια στη Σοβιετική Ένωση, καθώς και στην Κίνα, και έγραψε δεκάδες βιβλία και ρεπορτάζ από τα τεκταινόμενα στις χώρες αυτές. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η εποχή του Στάλιν» (ολόκληρο στα αγγλικά εδώ), γράφτηκε το 1956, την εποχή της «αποσταλινοποίησης», και αναφέρεται στις περίφημες δίκες της Μόσχας και στο κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή στην ΕΣΣΔ.

Πολλοί αμερικάνοι τεχνικοί μου μιλούσαν για το σαμποτάζ που γίνονταν στα εργοστάσια, όπου αυτοί δουλεύανε. Ένας απ’ αυτούς, επιθεωρητής σ’ ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων, κλήθηκε μια φορά από έναν ανακριτή της GPU. Ο αστυνομικός του έδειξε μερικά κομμάτια μετάλλου και τον ρώτησε αν ήξερε τι πράγμα ήταν. «Οπωσδήποτε είναι κομμάτια από βαρύ πολυβόλο». Ένιωσε την μεγαλύτερη έκπληξη, όταν του αποκάλυψαν ότι τα κομμάτια αυτά κατασκευάζονταν ακριβώς στο δικό του τμήμα, στη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκε ότι οι υπεύθυνοι γι’ αυτό ήταν ο επικεφαλής του τομέα κι ένας τεχνικός. Οι άλλοι εργάτες δεν ξέρανε ότι συμβάλλανε με τη δουλειά τους στο να εξοπλίζουν το μυστικό οπλοστάσιο μιας συμμορίας προδοτών. […]

Συνέχεια

Η έκθεση Σιτρίν για τα Δεκεμβριανά

Το παρόν πολύ ενδιαφέρον κείμενο αφορά την υπόθεση των Δεκεμβριανών του 1944 στην Ελλάδα και συγκεκριμένα τη μοναρχοφασιστική προβοκάτσια περί των «χιλιάδων εκτελεσμένων απ’ τον ΕΛΑΣ». Έχει γραφτεί από το χρήστη karhergr και το αναδημοσιεύω εδώ ως συμπληρωματικό προς τη μπροσούρα «Το ελληνικό Κατύν» που δημοσιεύτηκε παλιότερα στο παρόν ιστολόγιο. Στο τέλος υπάρχει και μια άκρως αποκαλυπτική μαρτυρία του Heinz Richter σχετικά με το πως οργανώθηκε η προβοκάτσια. Ας θυμηθούμε τι αναφέρεται στο «ελληνικό Κατύν» για την έκθεση Σιτρίν και ακολουθεί το κείμενο του karhergr.


Δε θάπρεπε να κλείσουμε όλο αυτό το θλιβερό μαρτυρολόγιο χωρίς να πούμε δυο λέξεις για έναν απ’ τους οργανωτές της σιχαμερής εκστρατείας.

Πρόκειται για τον Σερ Γουώλτερ Σίτριν. Ήρθε στην Ελλάδα τάχα για να ασχοληθεί με την συνδικαλιστική ενότητα. Και έγινε το κύριο μεγάφωνο της αντιεαμικής συκοφαντικής εκστρατείας. Τα παραπάνω δίνουν και στον κύριο αυτόν μια απάντηση. Μα να τι έγραψε για το ρόλο του το “Νταίιλυ Γουώρκερ” του Λονδίνου στο φύλλο του της 9 του Φλεβάρη 1945.

“Η έκθεσης της αποστολής των Τρέιντ Γιούνιονς στην Ελλάδα καταρτίστηκε εκτεταμένα πάνω στη βάση στοιχείων που δόθηκαν από Έλληνες εχθρούς του ΕΑΜ, απ’ τη Βρεττανική Διοίκηση και Βρεττανούς στρατιώτες με άμεση παρατήρηση της ίδιας της αντιπροσωπείας… Στη σύσκεψη του τύπου όπου ο Γουώλτερ Σίτριν διασαφήνισε μερικά στοιχεία της εκθέσεως προέκυψαν τα ακόλουθα καινούργια στοιχεία:

1. Πως έγιναν ομαδικές συλλήψεις ανθρώπων στα σπίτια απ’ όπου δράσαν ελεύθεροι σκοπευτές. Η αντιπροσωπεία δέχεται πως πρέπει να υπάρχει και αριθμός αθώων πολιτών που πιάστηκαν απ’ την Κυβέρνηση Πλαστήρα.

2. Η αντιπροσωπεία δεν κατηγορεί συγκεκριμένα τον ΕΛΑΣ πως έχει εκτελέσει εκείνους που τα πτώματά τους βρέθηκαν στο Περιστέρι στα τέλη του Γενάρη.

3. Η ταυτότητα των εκτελεσθέντων ήταν άγνωστη στην αντιπροσωπεία”.

Αυτά υποχρεώθηκε να πει ο Σερ Σίτριν στους αντιπροσώπους του τύπου που τον πιέσανε να διασαφηνίσει στην έκθεσή του, όπου αυτά δεν τα έλεγε για να μπορέσει έτσι να αφήσει σ’ όλο τον κόσμο την εντύπωση για τα εγκλήματα του ΕΛΑΣ.

Και να πώς απαντάει το “Tribune” περιοδικό όργανο του Εργατικού Κόμματος στη στάση που κράτησε ο Σερ Σίτριν στην Ελλάδα (φύλλο της Tribune της 23 του Μάρτη 1945).

“Πολύ πρόσφατα ο Σερ Γουώλτερ Σίτριν έδωσε με την έκθεσή του για την Ελλάδα το πιο αξιοσημείωτο προπαγανδιστικό υλικό για τον κ. Τσώρτσιλ και για τους Τόρυς (δηλ. τους συντηρητικούς) από όσα έγιναν γι’ αυτούς εδώ και πολύν καιρό”.

Ο Σερ Σίτριν ήρθε στην Ελλάδα για να δικαιώσει την άγρια επέμβαση της αγγλικής αντίδρασης στα εσωτερικά μας. Μα ο Αγγλικός Λαός που έχει εχτιμήσει τους αγώνες του Λαού μας δεν έπεσε θύμα της συκοφαντίας. Γιατί την αλήθεια δε μπορεί να τη θάψει όποια συκοφαντία και όποια πτωματολογία με όποια μαστοριά κι αν είναι προετοιμασμένη.

Η υπόθεση Citrine

Εισαγωγή.

Η υπόθεση του συνδικαλιστή ηγέτη των αγγλικών TUC (Trade Union Congress), Walter Citrine δεν είναι πρωτότυπη στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Δεν ήταν η πρώτη, αλλά δυστυχώς ούτε και η τελευταία φορά που ένας συνδικαλιστής ηγέτης με την αυταπάτη της ίσης συμμετοχής στην εξουσία, με την ελπίδα της κοινωνικής ανόδου, τυφλώνεται στην κυριολεξία και αφήνεται να παρασυρθεί από το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της χώρας του και να γίνει τυφλό εκτελεστικό όργανό του.
Είναι άκρως διδακτική όμως, γιατί επιβεβαιώνει την λενινιστική άποψη για τα όρια του συνδικαλιστικού αγώνα, όταν αυτός δεν συνδυάζεται με την αντίστοιχη πολιτική και ιδεολογική κατάρτιση. Και την επιβεβαιώνει με πολύ σκληρό τρόπο.

Βιογραφικά στοιχεία.

Ο Walter Mc Lennan Citrine, γεννήθηκε στο Liverpool της Αγγλίας στις 22 Αυγούστου 1887. Η οικογένεια του ήταν εργατική. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ηλεκτρολόγος και σε πολύ νεαρή ηλικία ενεργοποιήθηκε στο εργατικό συνδικάτο των ηλεκτρολόγων. Το 1920 έγινε αναπληρωτής γραμματέας του συνδικάτου του (Electrical Trades Union), ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα έγινε βοηθός του γενικού γραμματέα της Συνομοσπονδίας Εργατικών Ενώσεων της Αγγλίας (TUC). To 1926 έγινε γραμματέας των TUC, θέση, που κράτησε για 20 ολόκληρα χρόνια, ως το 1946. Το 1945 έγινε πρώτος γραμματέας της World Federation of Trade Unions (WFTU), θέση που κράτησε για ένα ακριβώς χρόνο.

Οι πολιτικές του θέσεις ήταν βαθύτατα αντικομμουνιστικές.
Από το 1947 ως το 1957 ανέλαβε διοικητής της αντίστοιχης ΔΕΗ της Αγγλίας (Central Electricity Authority).
Έγραψε πολλά βιβλία, όπως «Η Ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος της Μεγάλης Βρετανίας» (The Trade Union Movement of Great Britain 1926).
Ονομάσθηκε ιππότης το 1935 και λόρδος το 1946.
Πέθανε σε ηλικία 96 ετών, το 1983.
Θα ασχοληθούμε με την εμπλοκή του Citrine στην υπόθεση των Δεκεμβριανών.

Το πρόβλημα.

Αν και ο βρετανικός τύπος την περίοδο του Δεκεμβρίου του 1944 βρισκόταν για λόγους Εθνικής Ασφαλείας σε καθεστώς αυστηρής λογοκρισίας (ας μην ξεχνούμε ότι ο πόλεμος με τη Γερμανία συνεχιζόταν), καθεστώς το οποίο συνεχίστηκε μέχρι και το Φεβρουάριο του 1945, ο Τσώρτσιλ και ο Ήντεν βρέθηκαν σε εξαιρετικά δεινή θέση λόγω της κατάστασης η οποία είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα.

Τόσο το Εργατικό Κόμμα που βρισκόταν τότε στην Αντιπολίτευση, όσο και η βρετανική κοινή γνώμη ήταν εναντίον της αγγλικής επέμβασης σε μία μικρή συμμαχική χώρα που τόσα είχε προσφέρει στον κοινό αγώνα. Ο αμερικανικός τύπος ο οποίος κυκλοφορούσε ελεύθερα στις μεγάλες αγγλικές πόλεις ήταν στην πλειοψηφία του φιλοεαμικός, γεγονός το οποίο δημιουργούσε επιπρόσθετα προβλήματα στον Βρετανό πρωθυπουργό.

Από τις αρχές του Ιανουαρίου του 1945, ο στόχος της βρετανικής κυβέρνησης ήταν να πείσει τον αγγλικό λαό, αλλά και την αντιπολίτευση, πως οι χιλιάδες Βρετανοί στρατιώτες που εν μέσω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μάχονταν ενάντια σε ένα πρότινος συμμαχικό παρτιζάνικο στρατό, τον ΕΛΑΣ, στην πράξη πολεμούσαν για την επικράτηση των αξιών του πολιτισμού και της ελευθερίας, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας που κινδύνευε από μία σπείρα κακοποιών.

Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ, έπρεπε να αμαυρωθούν μπροστά στην αγγλική και γενικότερα στην διεθνή κοινή γνώμη. Έπρεπε να φανεί πως το ΕΑΜ ήταν μία συμμορία σαδιστών δολοφόνων, μία σπείρα εξτρεμιστικών κομουνιστικών στοιχείων που σκότωναν αθώους και έπιαναν ομήρους.

Άρχισε η διαδικασία συκοφάντησης του ΕΛΑΣ και μέσα από αυτόν ολόκληρης της αντίστασης του Ελληνικού λαού. Η Ελληνική Δεξιά, ήταν πρόθυμη να δώσει κάθε βοήθεια στην προσπάθεια αυτή.

Ο Λήπερ έστελνε συνεχώς εκθέσεις που αναφέρονταν στις φρικαλεότητες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ. Το ίδιο και η AGIS (Anglo-Greek Information Service), η Αγγλοελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών που ήταν παράρτημα της Υπηρεσίας Ψυχολογικού Πολέμου (Political Warfare Executive).

Ο Τσώρτσιλ έλπιζε ότι θα τα καταφέρει.
19 Ιανουαρίου τηλεγραφεί στον Λήπερ:

«Μην ανησυχείς πολύ για την κοινή γνώμη εδώ ή για τον αντιπολιτευόμενο Τύπο. Ποτέ δεν θα ικανοποιήσεις τους εκ πεποιθήσεως ΕΛΑΣΙΤΕΣ. Όμως νομίζω ότι τους απομονώσαμε και τους καταστήσαμε αναξιόπιστους… Τα τηλεγραφήματά σου σχετικά με διάφορα εγκλήματα τα διάβασα σήμερα στη Βουλή και προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση. Ο υπουργός Εξωτερικών θα προσθέσει και άλλα αύριο. Ο κύριος Μπέβην ισχυρίσθηκε ότι, αφού διαβάσαμε αποσπάσματα από τα έγγραφα αυτά, πρέπει να τα δημοσιεύσουμε σε μία Λευκή Βίβλο. Και βέβαια θα το κάνουμε μετά χαράς και θα προσθέσουμε όποιες άλλες εκθέσεις καταφθάσουν εν τώ μεταξύ. Είναι όμως απολύτως ζωτικό να είναι βάσιμες και να δοθούν τα ονόματα αυτών που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτές… ούτε μία φωνή δεν υπερασπίσθηκε σήμερα τη συνεχιζόμενη κράτηση των όμηρων και ο κύριος Greenwood, που μίλησε εξ ονόματος των μη υπουργών μελών του Εργατικού Κόμματος. εξέφρασε έντονα τον αποτροπιασμό του γι’ αυτήν τη μορφή ωμότητας».

Παρά την αισιοδοξία του Τσώρτσιλ, οι αναφορές αυτές είχαν λίγο πολύ, μικρή προπαγανδιστική αξία. Στην ουσία δεν είχαν κάποιο σημαντικό περιεχόμενο και το σπουδαιότερο τα ντοκουμέντα που παρατέθηκαν δεν περιελάμβαναν τα γεγονότα από το Νοέμβριο και μετά, κάτι που επιδίωκαν έντονα οι βουλευτές της Αντιπολίτευσης. Η προσπάθεια του κυρίου Τσώρτσιλ κινδύνευε να πέσει στο κενό.

Έπρεπε να βρεθεί ένας μάρτυρας, ένα πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας που να διαβεβαιώσει τον αγγλικό λαό πως οι βαρβαρότητες της Αριστεράς ήταν γεγονός. Και το πρόσωπο αυτό δεν άργησε να φανεί στο προσκήνιο. Ήταν ο συνδικαλιστής ηγέτης sir Walter Citrine που ετοιμαζόταν να μεταβεί στην Αθήνα επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας Βρετανών συνδικαλιστών, για να ερευνήσει τις καταστροφές που άφησε ο πόλεμος και η κατοχή και οπωσδήποτε να δει τις δυνατότητες αναδιοργάνωσης του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος και τις πιθανότητες σύνδεσής του με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά.

Ο Citrine είχε προσκληθεί από τη ΓΣΕΕ, στις αρχές του Νοεμβρίου του 1944, μία πρόσκληση η οποία διαβιβάστηκε στο TUC επίσημα μέσω του Φορεί Όφις και ήταν υπογεγραμμένη από τους Έλληνες συνδικαλιστές Καλομοίρη και Θέο. Λόγω των γνωστών γεγονότων του Δεκεμβρίου την αντιπροσωπεία του TUC θα αναγκασθεί να πάει στην Ελλάδα στις 22 Ιανουαρίου του 1945.

Η επίσκεψη.

O Citrine έπεσε στην παγίδα των Τσώρτσιλ και Λήπερ. Ο τελευταίος απέδειξε μάλιστα ότι διέθετε εξαιρετικές οργανωτικές ικανότητες, αφού σχεδίασε με άψογο και αριστοτεχνικό τρόπο το πρόγραμμα της επίσκεψης του συνδικαλιστή ηγέτη.

23 Ιανουαρίου. Ο Citrine επισκέπτεται τον Δαμασκηνό. Με αυστηρό ύφος τον ρωτά αν οι ελληνικές αρχές, κρατούν αιχμαλώτους υπό τον θεσμό της ομηρείας. Ο πανέξυπνος ιεράρχης στην κυριολεξία διαρρηγνύει τα ιμάτιά του. Όχι, όχι. Ουδέποτε η ελληνική κυβέρνηση θα έπραττε κάτι ενάντια στους διεθνείς νόμους. Λίγο αργότερα επισκέπτεται τον υπουργό της Δικαιοσύνης, όπου ακούει τα ίδια. Επισκέπτεται στη συνέχεια τις φυλακές. Υπάρχουν προβλήματα στην διαβίωση των κρατουμένων, κυρίως επισιτιστικά, αλλά γενικά οι συνθήκες κράτησης είναι αποδεκτές και σχετικά αξιοπρεπείς. Μένει ευχαριστημένος.

24 Ιανουαρίου. Ο Citrine έρχεται σε συνάντηση με μία ομάδα πρώην ομήρων, που μόλις είχαν ελευθερωθεί από τον ΕΛΑΣ. Ακούει τις τραγικές διηγήσεις τους, σημειώνει την άθλια ενδυμασία τους. Στην κυριολεξία συντρίβεται. Στη συνέχεια πριν προλάβει να συνέλθει από τα τρομερά που άκουσε, μεταφέρεται στο Περιστέρι και βρίσκεται μπροστά στο τρομερό θέαμα των πτωμάτων που βρίσκονται σε αποσύνθεση. Τού μιλάνε για 10000 δολοφονημένους από τον ΕΛΑΣ, ως επί το πλείστον με «κονσερβοκούτια» και «μαχαίρια». Πείθεται. Συναντιέται με συγγενείς νεκρών. Δεν έχει πια αμφιβολίες. «Είναι γεγονός. Ο ΕΛΑΣ είχε διαπράξει μαζικές, φρικτές δολοφονίες».

Δεν είναι έμπειρος. Δεν έχει καμία σχέση με τους σκληροτράχηλους πολεμικούς ανταποκριτές των ξένων εφημερίδων. Γράφει ο ψύχραιμος και φλεγματικός Collin Wright :

«Το ΕΑΜ έρευνα το θέμα των ωμοτητών και νομίζω ότι θα ανακαλύψουμε πώς οι πιο πολλές είναι αέρας φρέσκος. Λέγεται ότι η Δεξιά έπαιξε κάποιο βρόμικο παιχνίδι σε βάρος της Αριστεράς. Άνθρωποι που πέθαναν από φυσικά αίτια εξετάφησαν, οι μύτες και τ’ αυτιά τους αποκόπηκαν, τα μάτια τους βγήκαν και τα γεννητικά τους όργανα κακοποιήθηκαν. Τα ακρωτηριασμένα αυτά πτώματα επιδείχθηκαν ως ακρότητες του ΕΛΑΣ. Παρουσιάστηκαν μερικοί και δήλωσαν με όρκο ότι τάφοι συγγενών τους είχαν παραβιαστεί.. »

O Citrine δεν είναι όμως Wright.
Δε γνωρίζει από τις ελληνικές ραδιουργίες. Είναι ευκολόπιστος. Το μόνο που νιώθει πια είναι αηδία και αποτροπιασμό για την ελληνική αριστερά. Υιοθετεί τις απόψεις του Λήπερ και γίνεται υπέρμαχος της πολιτικής του Τσώρτσιλ.

26 Ιανουαρίου. Συναντιέται με τον Σκόμπυ και σε μια συγκέντρωση αλεξιπτωτιστών του βρετανικού στρατού, επιτίθεται με έντονη φρασεολογία τόσο στην ελληνική αριστερά, όσο και στο φιλοεαμικό τύπο και στους συμπαθούντες του Εργατικού Κόμματος.

Ο Τσώρτσιλ έχει πια πετύχει στο στόχο του.
Ο Citrine επικρίνει το Σκόμπυ γιατί δεν επιτέθηκε ενάντια στον ΕΛΑΣ νωρίτερα ! Στην έκθεση που θα υποβάλει θα δεχθεί όλη τη φιλολογία της Δεξιάς. Ο ΕΛΑΣ δεν πολέμησε τους Γερμανούς. Ο ΕΛΑΣ τρομοκρατούσε την ύπαιθρο, εξόντωσε όλες τις μη κομουνιστικές αντιστασιακές ομάδες, είχε σκοπό να αιματοκυλίσει την Αθήνα κλπ.

Θλιβερός κατήφορος. Τις επόμενες ημέρες θα βρει λίγο χρόνο για να ασχοληθεί με το αρχικό αντικείμενο της επίσκεψης του.

Εικόνα

Κηδεία των θυμάτων των Δεκεμβριανών, μετά τη Βάρκιζα.

Για την πτωματολογία και τους ομήρους.

Από την αρχή των Δεκεμβριανών συγκρούσεων, ο στόχος των βρετανικών και κυβερνητικών δυνάμεων ήταν η εξάρθρωση των πολιτικών οργανώσεων του ΕΑΜ, οι οποίες αποτελούσαν και πηγή των εφεδρειών του ΕΛΑΣ, εφεδρείες που τις πρώτες ημέρες του πολέμου φαίνονταν αστείρευτες. Έγιναν πάνω από 12000 συλλήψεις πολιτών και παρτιζάνων. 8000 από αυτούς μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα στην Αφρική. Οι φήμες ωστόσο μέσα στους κύκλους της Αριστεράς για δολοφονίες και βασανισμούς των κρατουμένων είχαν φουντώσει. Η χειρότερη των διαδόσεων ήταν πως το ανθρώπινο φορτίο των αρματαγωγών που «δήθεν» πήγαιναν στην Αίγυπτο πεταγόταν στην κυριολεξία στην θάλασσα.

Εικόνα

Συλλήψεις αριστερών από Άγγλους.

Από τις 18 Δεκεμβρίου, τόσο ο ΕΛΑΣ, όσο και η Εθνική Πολιτοφυλακή και η ΟΠΛΑ άρχισαν για αντιπερισπασμό να συλλαμβάνουν δεξιούς ή αμφιβόλου προς την αριστερά και το ΕΑΜ φρονήματος πολίτες. Έγιναν υπερβασίες εκατέρωθεν.Εκτός από γνωστούς και σεσημασμένους δωσίλογους (Μπάκος, Πειρουνάκης), εκτελέσθηκαν και αθώοι από την ΟΠΛΑ (βλέπε υπόθεση Παπαδάκη).

Δυστυχώς ο ΕΛΑΣ δεν είχε μηχανοκίνητα. Έτσι στην άτακτη και ανοργάνωτη υποχώρηση των δυνάμεών του από την Αθήνα μετά τη λήξη των συγκρούσεων, ακολούθησαν πεζή και πολλοί από τους συλληφθέντες.Αναμφίβολα πολλοί αθώοι άμαχοι ταλαιπωρήθηκαν.
Από την πραγματικότητα αυτή μέχρι την οργάνωση μαζικών δολοφονιών από την ΟΠΛΑ και την Εθνική Πολιτοφυλακή υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Γράφει ο Heinz Richter καθηγητής Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Mannheim:

Η θέση για μαζικές εκτελέσεις δεν είναι πλέον δυνατόν να υποστηρίζεται. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΟΠΛΑ (Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκών Αγώνων), η μυστική αστυνομία του ΚΚΕ, προέβη στην εξόντωση αντίπαλων του κατά την δεύτερη φάση των Δεκεμβριανών. Όμως δεν είναι βέβαιο αν υπήρχε εξουσιοδότηση του Πολιτικού Γραφείου για τις ενέργειες αυτές.

Παράλληλα αναπτυσσόταν ή δραστηριότητα των καλούμενων Λαϊκών Δικαστηρίων, τα οποία καταδίκαζαν διαβόητους συνεργάτες των κατακτητών. Ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων τους δεν είναι γνωστός. Ο αριθμός που δόθηκε από τον Δαμασκηνό ήταν υπερβολικά μεγάλος, αφού οι βρετανικές υπηρεσίες μιλούσαν για 1.500 πτώματα.

Εκτός αυτού, μεγάλο μέρος από τους νεκρούς που είχαν βρεθεί στο Περιστέρι και αλλού δεν είχαν δολοφονηθεί άλλά είχαν πεθάνει από φυσικό θάνατο ή είχαν σκοτωθεί στην διάρκεια των εχθροπραξιών, και μόνον μετά θάνατον είχαν ακρωτηριασθεί κατάλληλα και μεταφερθεί εκεί από συμμορίες της Δεξιάς.

Ακόμη και σήμερα είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά μ’ αυτές τις «δολοφονίες». Όταν ο γράφων προσπάθησε να ερευνήσει το θέμα στη διάρκεια της χούντας, κανείς εκτός από το πρώην ηγετικό στέλεχος του ΕΔΕΣ και αριστεροφιλελεύθερο πολιτικό Κομνηνό Πυρομάγλου, δεν προσεφέρθη να παράσχει πληροφορίες. Κι ο ίδιος ο Πυρομάγλου ζήτησε από τον συγγραφέα να μη χρησιμοποιήσει τ’ όνομά του. Όχι από φόβο γι’ αυτόν, αλλά για τον πληροφοριοδότη του, που τότε ήταν αξιωματικός της αστυνομίας και μπορούσαν εύκολα να τον ανακαλύψουν. Ο Πυρομάγλου μου είπε ότι το 1958, όταν εξελέγη βουλευτής κάτω από τη σημαία της ΕΔΑ, τον επισκέφθηκε ο παραπάνω αξιωματικός ο οποίος, με άκρα μυστικότητα, του πιστοποίησε ότι κατά την Κατοχή είχε υπηρετήσει στα Τάγματα Ασφαλείας ως αξιωματικός. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1944 τού πρότειναν να τον αποκαταστήσουν στην αστυνομία, αν, τις επόμενες νύχτες, ξέθαβε τους νεκρούς, που είτε είχαν βρει φυσικό θάνατο είτε είχαν πέσει θύματα των μαχών της Αθήνας και είχαν ταφεί στον Εθνικό Κήπο πίσω από τή Βουλή, και τους μετέφερε με καμιόνια στο Περιστέρι. Κι αuτό έκανε, με τη βοήθεια μερικών πρώην ταγματασφαλιτών. Στο Περιστέρι τα πτώματα ακρωτηριάσθηκαν και ρίχτηκαν στους κοινούς τάφους όπου τα είδε ό Citrine. Από τότε είχε τύψεις και, για να ξαλαφρώσει, αποκάλυψε το μυστικό στον Πυρομάγλου.

Ο γράφων δεν έχει λόγο να αμφιβάλλει γι’ αυτό, διότι ο ίδιος συνάντησε, μετά την πτώση. της χούντας, δυο αυτόπτες μάρτυρες που εξαναγκάστηκαν τότε ν’ αναγνωρίσουν τα πτώματα συγγενών, που είχαν αποβιώσει από φυσικό θάνατο κατά τα Δεκεμβριανά και είχαν ταφεί με τους δολοφονημένους στο Περιστέρι.

Η Μάριον Σαράφη γνωρίζει επίσης δυο παρόμοιες περιπτώσεις στις όποίες αναφέρεται στην εισαγωγή της στην αγγλική έκδοση του βιβλίου (του Στέφανου Σαράφη) Ο ΕΛΑΣ.

(« Η επέμβαση των Άγγλων στην Ελλάδα.Από τη Βάρκιζα στον Εμφύλιο Πόλεμο»).

Εικόνα

Πολυτεχνείο ‘73, το ΚΚΕ εσωτερικού

Θα συνεχίσω με ένα ακόμα δημοσίευμα σχετικά με την εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73, αυτή τη φορά χωρίς τη χρονική πίεση που επιβάλλει η επέτειος.

Επειδή η στάση του ΚΚΕ εσωτερικού (πρόγονος -εν μέρει- του σημερινού Συνασπισμού) συνήθως περνάει στα ψιλά μέσα στη φιλολογία για τη στάση του ΚΚΕ και τη Πανσπουδαστική 8, σήμερα το παρεκκλήσι παρουσιάζει δηλώσεις του γραμματέα του ΚΚΕ εσωτερικού, Μπάμπη Δρακόπουλου, στις 16 Νοέμβρη του ’73, μία μέρα δηλαδή πριν μπουκάρει το τανκ στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο. Χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας, οι «ταραχές» πέριξ του χώρου αποδίδονται σε «σκοτεινές δυνάμεις που οργανώνουν προκλήσεις για να δικαιολογήσουν την επιβολή στρατιωτικών μέτρων»…

Εφημερίδα Μακεδονία, 17/11/1973

Οι δηλώσεις αυτές δεν πέρασαν φυσικά απαρατήρητες, μάλιστα υπήρξε και προκήρυξη – καταγγελία δύο μέρες μετά τα γεγονότα, η οποία υπογράφονταν και από μια ομάδα του «Ρήγα Φεραίου», της νεολαίας δηλαδή του ΚΚΕ εσωτερικού. Η προκήρυξη αφού αναλύει σύντομα την κατάσταση στην Ελλάδα και τη σύνδεση με τα διεθνή γεγονότα καταλήγει:

Θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις με στόχο την ανάδειξη πλευρών του Νοέμβρη σε σύνδεση με το σήμερα.

Προηγούμενο άρθρο: Πολυτεχνείο ‘73, το κυβερνητικό ανακοινωθέν

Πολυτεχνείο ’73, το κυβερνητικό ανακοινωθέν

Απ’ όλα έχει η ιστορία: ταραξίες, αναρχικούς, καταστροφές εντός και εκτός, εμπρησμούς, παρακώλυση της συγκοινωνίας, αυτοσυγκράτηση της αστυνομίας, διασάλευση της τάξης ή ακόμα και των εκλογών (!), και το κερασάκι στην τούρτα, κατάλυση του πανεπιστημιακού ασύλου, όχι απ’ την κυβέρνηση που μπούκαρε μέσα, αλλά από τους φοιτητές που κάναν κατάληψη! Οποιαδήποτε ομοιότητα με σημερινή επιχειρηματολογία είναι προφανώς απολύτως συμπτωματική…

(κλικ για πλήρες μέγεθος)

Πηγή: εφημερίδα Μακεδονία, 18/11/1973, 1η σελίδα

Τα εγκλήματα του Στάλιν

Ακολουθεί εκπαιδευτικό κείμενο με συνοπτική ανάλυση της ορθής προλεταριακής γενικής γραμμής επί του ζητήματος. Ο τίτλος είναι προφανώς ειρωνικός προς τους συκοφάντες του σοσιαλισμού που δεν κάνουν κριτική αλλά χτίζουν πυργάκια στις λάσπες των αστών.

Good-Stalin-Bad-Stalin

«Η δικτατορία του προλεταριάτου συνδέεται άρρηκτα με την ταξική πάλη. Σε συνθήκες οικοδόμησης του σοσιαλισμού η οποιαδήποτε παραγνώριση της ταξικής πάλης σαν κινητήρια δύναμη και της σοσιαλιστικής κοινωνίας έρχεται να θίξει κύρια και την ίδια τη δικτατορίατου προλεταριάτου. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας της Σοβιετικής Ένωσης όπου το 1936 επίσημα μέσα στο σοβιετικό Σύνταγμα αναιρείται ουσιαστικά η ταξική πάλη και συνεπώς η δικτατορίατου προλεταριάτου. Μάλιστα στην «Ιστορία του ΚΚΣΕ» που γράφτηκε στην εποχή του Στάλιν αναφέρεται: «Έτσι η ΕΣΣΔ μπήκε σε καινούριο στάδιο ανάπτυξης, το στάδιο της ολοκλήρωσης του χτισίματος της σοσιαλιστικής κοινωνίας, όπου καθοδηγητική αρχή της κοινωνικής ζωής θα είναι η κομμουνιστική αρχή: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».

Οι αλλαγές του Συντάγματος του 1924 είχαν ήδη αποφασισθεί από το 7ο Συνέδριο των Σοβιέτ και ειδική Συνταγματική Επιτροπή που συγκροτήθηκε με την προεδρία του Στάλιν, ο οποίος και εισηγήθηκε τις τροποποιήσεις, που έγιναν αποδεχτές στο 8ο Έκτακτο Συνέδριο των Σοβιέτ. Η αιτιολόγηση των τροποποιήσεων ήταν ότι το Σύνταγμα του 1924 είχε διατυπωθεί στην πρώτη περίοδο της ΝΕΠ «τότε που η εξουσία των σοβιέτ ανέχονταν ακόμα την ανάπτυξη του καπιταλισμού δίπλα στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού» και ότι «τότε δεν είχε λυθεί ακόμα το ζήτημα ποιος-ποιον». Επίσης ότι «τα κεφαλαιοκρατικά στοιχεία ήδη είχαν ξεκαθαριστεί ολότελα, νίκησε το σοσιαλιστικό σύστημα σε όλους τους τομείς της λαϊκής οικονομίας», ότι «καταργήθηκε για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» κτλ. Διαπιστώνονταν επίσης ότι «έτσι σβήνουν τα ταξικά όρια ανάμεσα στους εργαζόμενους της ΕΣΣΔ, εξαφανίζεται η παλιά ταξική αποκλειστικότητα. Πέφτουν και εξαφανίζονται οι οικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις ανάμεσα στους εργάτες, τους αγρότες και τους διανοούμενους . Δημιουργήθηκε η βάση για την ηθικοπολιτική ενότητα της κοινωνίας». Και στο σημείο μάλιστα για την καθολική ψηφοφορία αναφέρονταν: «Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες της ΕΣΣΔ που έκλεισαν τα 18 χρόνια, ανεξάρτητα από τη φυλή και εθνικότητα που ανήκουν, από θρήσκευμα, μορφωτικό επίπεδο, τόπο κατοικίας, κοινωνική προέλευση, περιουσιακή κατάσταση και προηγούμενη δράση, έχουν το δικαίωμα να πάρουν μέρος στην εκλογή των βουλευτών και να εκλεγούν, εκτός από τους τρελούς και όσους έχουν στερηθεί με δικαστική απόφαση τα εκλογικά τους δικαιώματα».

Τα αξιώματα αυτά τα συναντάμε και στα «Ζητήματα Λενινισμού» του Στάλιν και σε άλλες αποφάσεις και κείμενα. Βέβαια ο ίδιος ο Στάλιν όταν έγραφε το 1952 τα «Προβλήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» έμμεσα και απαντώντας στον Γιαροσένκο έρχεται να αναθεωρήσει τη θέση αυτή και να υποστηρίξει τη συνέχιση της ταξικής πάλης μέσα σε συνθήκες οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Αλλά κάτι τέτοιο όπως κι άλλες ανάλογες τοποθετήσεις αδυνατούσαν να θέσουν το ζήτημα στη σωστή του βάση και με όλες του τις συνέπειες, τη στιγμή που για δυο δεκαετίες περίπου ίσχυε και προβάλλονταν επίσημα η ανυπαρξία των τάξεων και της πάλης ανάμεσά τους, μιας και λύθηκε το ζήτημα «ποιος-ποιον», «ξεκαθαρίστηκαν ολότελα τα καπιταλιστικά στοιχεία», «καταργήθηκε για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», δημιουργήθηκε η «ηθικοπολιτική ενότητα της κοινωνίας» μιας κοινωνίας που έχει μόνον πολίτες (κι όχι τάξεις με αντιθετικά συμφέροντα) και στην οποία όλοι ασκούν δικαιώματα, όπως αυτό της ψήφου, πλην των «τρελών» και αυτών που έχουν στερηθεί δικαστικά κάτι τέτοιο.

Πάνω σ’ αυτήν εδώ τη βάση μπορεί να οικοδομηθεί αβίαστα η θεωρία του «παλλαϊκού κράτου» και να γίνεται ακατανόητη η θέση για κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου. Έτσι μας είναι ακατανόητη και αντιφατική η ισχυροποίηση ενός κράτους μέσα σε μια κοινωνία όπου ταξικές αντιθέσεις δεν υπάρχουν και μάλιστα ανταγωνιστικές και η επίκληση του εξωτερικού εχθρού δεν δικαιολογεί κάτι τέτοιο, ίσα – ίσα το ανατρέπει. Το προλεταριακό κράτος, δηλ. η δικτατορία του προλεταριάτου θα ‘ναι μια εξουσία κρατική, που θα βαίνει στην απονέκρωσή του, στο βαθμό που ορισμένες από τις λειτουργίες του καθίστανται μη αναγκαίες.

Με τη θέση για το «στάδιο ολοκλήρωσης του χτισίματος της σοσιαλιστικής κοινωνίας και του βαθμιαίου περάσματος στην κομμουνιστική κοινωνία», ανατρέπεται η σωστή θεωρία του σοσιαλισμού (κι όχι του κομμουνισμού) σε μια χώρα μόνο, η αναγκαιότητα της διεθνιστικής διάστασης του κομμουνιστικού κινήματος, η ύπαρξη του κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου και η συνέχιση της ταξικής πάλης μέχρι την αταξική κοινωνία, η θεωρία του «αδύνατου κρίκου», που πρέπει ωστόσο να τραβήξει ολόκληρη την αλυσίδα, την αναγκαιότητα ενός και μοναδικού σταδίου μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, το στάδιο δηλ. της δικτατορίας του προλεταριάτου, και τέλος την ανάδειξη των παραγωγικών δυνάμεων σε καθοριστικό παράγοντα εξέλιξης της κοινωνίας σε αντίθεση με τις παραγωγικές σχέσεις και της ταξικής πάλης. Ο Μάο Τσε Τουνγκ είναι ο πιο σύγχρονος διανοητής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που κατόρθωσε σ’ ένα βαθμό να συνοψίσει την αρνητική πείρα της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών συμπεριλαμβανομένης και της Κίνας, να κωδικοποιήσει ορισμένα βασικά διδάγματα και να τα δοκιμάσει στην πράξη, μέσα στη σύνθετη κινέζικη πραγματικότητα. Η βασικότερη προσφορά του στον τομέα αυτό συνοψίζεται στη διαπίστωση, ή καλύτερα στην επαναβεβαίωση ότι σ’ όλη τη φάση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης υπάρχουν τάξεις, ταξικές αντιθέσεις και ταξική πάλη. Ο Μαρξ μιλάει για «αδιάκοπη επανάσταση σ’ όλη τη μεταβατική περίοδο». Ότι το «ποιος-ποιον» δεν έχει λυθεί για πάντα με την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο και ότι κίνδυνοι παλινόρθωσης υπάρχουν συνεχώς. Ότι για να αποτραπούν αυτοί οι κίνδυνοι χρειάζονται πολλές Πολιτιστικές Επαναστάσεις, χρειάζεται ν’ αναζητείται η αστική τάξη μέσα στο κόμμα και να διεξάγεται μάχη σ’ όλα τα επίπεδα ανάμεσα στις δυο γραμμές, την προλεταριακή και την αστική. Ότι η προλεταριακή γραμμή πρέπει να στηρίζεται και να κινητοποιεί τις λαϊκές μάζες για να ανατρέψουν την νέα γραφειοκρατική αστική τάξη που διαμορφώνεται στο κράτος, στο κόμμα, παντού. Να βαθαίνει και να επεκτείνεται η δικτατορία του προλεταριάτου, να χτυπιέται το αστικό δίκαιο, να ολοκληρώνει την ηγεμονία της η εργατική τάξη σ’ όλη την κοινωνία.»

Από κείμενο του ΚΚΕ(μ-λ), 1982

Η Γερμανία το φθινόπωρο (1978) [Deutschland im Herbst / Germany in Autumn]

Ο Σλάιερ κατά τη διάρκεια της απαγωγής του

Ο Σλάιερ κατά τη διάρκεια της απαγωγής του

Η ταινία-ντοκιμαντέρ ξεκινάει με πραγματικές σκηνές από την κηδεία του Χανς Μάρτιν Σλάιερ. Ο Σλάιερ δεν ήταν ένας άτυχος «λάθος άνθρωπος στη λάθος στιγμή». Από το 1931, σε ηλικία 16 ετών είχε ενταχθεί στη χιτλερική νεολαία και στη συνέχεια στα Ες-Ες, έχοντας στενές γνωριμίες με την ηγεσία, που έφταναν μέχρι τον Γκέμπελς. Μετά τον πόλεμο, ήταν ένας από τους πολλούς ναζί, οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ από το δυτικογερμανικό καθεστώς. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977 ο Χανς Μάρτιν Σλάιερ έπεσε θύμα απαγωγής της RAF (Rote Armee Fraktion / Φράξια Κόκκινος Στρατός), ζητώντας την απελευθέρωση 11 συντρόφων της από τις γερμανικές φυλακές, μεταξύ των οποίων οι Αντρέας Μπάαντερ, Ουλρίκε Μάινχοφ, Γκρούντρουν Έσλιν, Ίρμγκαρντ Μέλερ. Συνέχεια

1949: η ήττα στην Ελλάδα, η νίκη στην Κίνα

eamΚυκλοφορεί ευρέως στην αριστερά μια φιλολογία σχετικά με τη στρατηγική του ΚΚΕ κατά τη δεκαετία του ’40 και η οποία προσπαθεί να εντοπίσει τα αίτια της ήττας. Οι ισχυρισμοί είναι πάνω κάτω οι εξής: η ήττα του ΕΑΜ και του ΔΣΕ ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της στρατηγικής που υιοθέτησε το «σταλινικό» ΚΚΕ τη δεκαετία του ’30. Αυτή όριζε την επερχόμενη επανάσταση στην Ελλάδα ως αστικοδημοκρατική με μετεξέλιξη σε σοσιαλιστική, πράγμα το οποίο για πολλούς ισοδυναμεί με προδοσία.

Καταρχήν η άποψη αυτή εμπεριέχει μεγάλη σύγχυση για το ζήτημα του στόχου και το ζήτημα του υποκειμένου. Γι’ αυτό το λόγο το να ορίζεις ότι η επανάσταση στην Ελλάδα ή όπου αλλού έχει να ξεκαθαρίσει πρώτα με τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα, ισοδυναμεί λίγο πολύ με προδοσία και υποταγή στην αστική τάξη. Ωστόσο αυτό αφορά το χαρακτήρα/στόχους της επανάστασης οι οποίοι φυσικά ορίζονται αντικειμενικά μέσα από την ανάλυση της κατάστασης του καπιταλισμού στην εν λόγω χώρα και δεν απαιτεί απαραίτητα συμμαχία με την αστική τάξη. Γιατί; Γιατί την εποχή του ιμπεριαλισμού οι αστικές τάξεις σε σειρά εξαρτημένων χωρών δεν είναι ούτε μπορούν να γίνουν προοδευτικοί φορείς οι οποίοι να λύσουν ακόμα και τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα λόγω της πρόσδεσής τους με τους ιμπεριαλιστές οι οποίοι θέλουν να κρατούν τη χώρα σε καθυστέρηση. Με λίγα λόγια οι επαναστάσεις σ’ αυτές τις χώρες δεν ακολουθούν το μοντέλο των δυτικών χωρών. Αυτό είναι μια βασική απόρροια της θεωρίας του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό την οποία μάλλον οι τροτσκιστές με τον προλενινιστικό τους μαρξισμό δεν κατάλαβαν ποτέ.

Επομένως το καθήκον της επίλυσης και των αστικοδημοκρατικών ζητημάτων βαραίνει την προοδευτική τάξη της εποχής μας: το προλεταριάτο.

Το ΚΚΕ είχε κάνει αυτή την ανάλυση στην διαβόητη ολομέλεια του ’34. Ο Ζαχαριάδης γράφει: Συνέχεια

Κ.Κ.Κίνας vs Κ.Κ.Σοβιετικής Ένωσης

Προτάσεις για τη γενική γραμμή του κομμουνιστικού κινήματος (1963)

Το πρώτο κείμενο αποτελεί απάντηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας σε αντίστοιχο του Κ. Κ. Σοβιετικής Ένωσης και αφορά τη γενική γραμμή, τη στρατηγική των κομμουνιστικών κομμάτων διεθνώς. Είναι απ’ τα πρώτα κείμενα της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο κομμάτων στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν το ΚΚΣΕ, ιδιαίτερα μετά το 22ο συνέδριό του (1961), παρουσίασε τις θεωρίες της ειρηνικής συνύπαρξης, της ειρηνικής μετάβασης στο σοσιαλισμό, του «παλλαϊκού κόμματος» και «παλλαϊκού κράτους» στο σοσιαλισμό κτλ. Η αντιπαράθεση σ’ αυτό το κείμενο έχει τη μορφή συντροφικής κριτικής, η οποία λίγο καιρό μετά, όπως αποτυπώνεται και στα κείμενα που ακολούθησαν, θα καταλήξει σε ανοιχτή ρήξη και σε πολεμική μεταξύ τους.

Σύνδεσμοι για να το κατεβάσετε:

Rapidshare
iFile
Scribd

 

Οι απολογητές του νεοαποικισμού (1963)

Δεύτερο κείμενο ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας προς το ΚΚΣΕ που αφορά τη στάση του δεύτερου απέναντι στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που ξέσπασαν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την εχθρική στάση του απέναντι σ’ αυτά βάσει των θεωριών της ειρηνικής συνύπαρξης και της θέσης ότι το ζήτημα του ιμπεριαλισμού έχει λήξει με την ανατροπή της αποικιοκρατίας.

Σύνδεσμοι για να το κατεβάσετε:
Rapidshare
iFile
Scribd

 

Ο χρουστσοφικός ψευδοκομμουνισμός και τα ιστορικά διδάγματα που δίνει στον κόσμο (1964)

Στο κείμενο αυτό υπάρχει μια αναλυτική αντιπαράθεση στη δεξιά στροφή με τις θέσεις που ανέπτυξε το κομμουνιστικό κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης την περίοδο 1956-1964 και αφορούν την ειρηνική συνύπαρξη και το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, τη διεθνή πολιτική του ΚΚΣΕ, τις θεωρίες του παλλαϊκού κράτους και κόμματος.

Σύνδεσμοι για να το κατεβάσετε:
Rapidshare
iFile
Scribd

Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η «διαρκής επανάσταση» του Τρότσκι και ο ρόλος της αγροτιάς

Πρόλογος

«Ενώ οι δημοκράτες μικροαστοί θέλουν ν’ αποτελειώσουν την επανάσταση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και με την πραγματοποίηση το πολύ πολύ των παραπάνω διεκδικήσεων, συμφερο δικό μας και καθήκον δικό μας είναι να κάνουμε την επανάσταση διαρκή, ώσπου όλες οι λίγο-πολύ ιδιοκτήτριες τάξεις ν’ απωθηθούν από την εξουσία, ώσπου να κατακτηθεί η κρατική εξουσία από το προλεταριάτο και ώσπου η συνένωση των προλεταρίων, όχι μονάχα σε μια χώρα, αλλ’σ’ όλες τις κυρίαρχες χώρες της γης, να έχει προχωρήσει τόσο, που να ‘χει σταματήσει ο συναγωνισμός ανάμεσα στους προλετάριους αυτών των χωρών και ώσπου να συγκεντρωθούν στα χέρια των προλεταρίων τουλάχιστον οι πιο αποφασιστικές παραγωγικές δυνάμεις». Κ.Μαρξ

«Όλα έγιναν ακριβώς όπως τα λέγαμε. Η πορεία της επανάστασης επιβεβαίωσε την ορθότητα του συλλογισμού μας. Πρώτα, μαζί με «όλη» την αγροτιά ενάντια στη μοναρχία, ενάντια στους τσιφλικάδες, ενάντια στο μεσαίωνα (και κατά τούτο η επανάσταση παραμένει αστική, αστικοδημοκρατική). Ύστερα, μαζί με τη φτωχή αγροτιά, μαζί με τους μισοπρολετάριους, μαζί με όλους τους εκμεταλλευομένους, ενάντια στον καπιταλισμό και ενάντια στους πλούσιους του χωριού, τους κουλάκους, τους κερδοσκόπους. Και κατά τούτο η επανάσταση γίνεται σοσιαλιστική. Κάθε προσπάθεια να υψωθεί ένα τεχνητό σινικό τείχος ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο επαναστάσεις, να ξεχωρίσει η μια από την άλλη με οτιδήποτε άλλο εκτός από το βαθμό της προετοιμασίας του προλεταριάτου και το βαθμό της συνενωσής του με τη φτωχολογιά του χωριού, αποτελεί την πιο μεγάλη διαστρέβλωση του μαρξισμού, τον εκχυδαϊσμό του, την αντικατάστασή του με το φιλελευθερισμό». Λένιν

Τα παραπάνω αποσπάσματα χρησιμοποιούν οι τροτσκιστές για να πλασάρουν την εξής θεωρία:

Συνέχεια