Σε ποιον ανήκει ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν;

…ή αλλιώς, o Σολζενίτσιν αυτο-αποκαλύπτεται. Το άρθρο αυτό γράφτηκε τον Αύγουστο του 2008 με αφορμή του θάνατο του ρώσου συγγραφέα.

Ο ρώσος συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν έγινε γνωστός στη Δύση για τα αντικομμουνιστικά μυθιστορήματα που έγραψε, για τα οποία έφτασε να τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Απ’ τους πιο πολυδιαφημισμένους συγγραφείς, κυρίως στις ΗΠΑ, όπου παρουσιάζονταν ως «δημοκράτης» ο οποίος διώκονταν άδικα στην ΕΣΣΔ επειδή πάλευε για την ελευθερία. Αποτέλεσε με βάση αυτά κέντρο της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας τις δεκαετίες του ’60 και ’70.Με το θάνατό του στις αρχές Αυγούστου τα μεγάλα ΜΜΕ αλλά και ισχυροί ηγέτες όπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Ν. Σαρκοζί, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Β. Πούτιν αλλά και ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Χαβιέ Σολάνα, δεν παρέλειψαν να μας υπενθυμίσουν τους… «αγώνες του για τη δημοκρατία και την ελευθερία».Δε θα επικεντρώσουμε στα τερατώδη ψεύδη του Σολζενίτσιν σχετικά με τα «θύματα του κομμουνισμού» στην ΕΣΣΔ. Το ότι έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει στα σοβαρά ότι ο αριθμός τους είναι 110 εκατομμύρια (!) αρκεί. Σύγχρονες ιστορικές έρευνες με βάση τα αρχεία που άνοιξαν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ έχουν δώσει πραγματικά στοιχεία και όχι φαντασιοπληξίες. Αντίθετα, σε αυτό το κείμενο θα επικεντρώσουμε σε απόψεις που ο ίδιος εξέφρασε κατά καιρούς για τα επίκαιρα ζητήματα της εποχής, στα οποία δε χωρούν πολλές υποκειμενικές κρίσεις. Συνέχεια

Στάλιν, Χρουστσόφ, Γκορμπατσόφ

«Αν δεν υπήρχε η σταλινική ‘Θερμιδόρ’ στα μέσα της δεκαετίας του ’20, που εξαιτίας της προδόθηκαν και καταπατήθηκαν οι ιδέες της Μεγάλης Επανάστασης, πραγματικά λαϊκής και για το λαό, θα ήταν δυνατό να κατευθύνουμε τη χώρα στο δρόμο της δημοκρατικής προόδου, της αναγέννησης και της οικονομικής ευημερίας. […] Θα ήταν καθαρή αυτοκτονία, αν και αυτή τη φορά, όπως στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, διστάσουμε και σταματήσουμε στα μισά του δρόμου».

Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, Το πραξικόπημα του Αυγούστου, 1991

Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων και ο ΕΛΑΣ

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ριζοσπάστης στις 21-23/11/1976 ως απάντηση σε σχετικό άρθρο της εφημερίδας Ακρόπολις, υπό τον τίτλο «Η περίπτωση του Ψαρρού δεν προσφέρεται για εκμετάλλευση».

Πρωινή αθηναϊκή εφημερίδα της Δεξιάς, που στα χρόνια της κατοχής κυκλοφορούσε νόμιμα και πρόβαλλε από τις στήλες της τα διαγγέλματα και προπαγάνδιζε τις θέσεις και τα ανακοινωθέντα των γερμανικών αρχών κατοχής και της κυβέρνησης των Κουΐσλιγκς της Αθήνας, ανέλαβε να γράψει μια «αμερόληπτη» έρευνα με νέα στοιχεία για την Εθνική Αντίσταση. Ύποπτο πράγμα. Γιατί τόση ευαισθησία και συγκίνηση της ακροδεξιάς εφημερίδας από τη δήθεν διαστρέβλωση της αντίστασης; Έχει, φαίνεται, το σκοπό της. Φόρεσε τη λεοντή του ερευνητή της ιστορίας, για να επαναλάβει τις ύβρεις και τις συκοφαντίες, που 30 ολόκληρα χρόνια εκτοξεύει η αντίδραση, ντόπια και ξένη, κατά του ΕΑΜ με σκοπό να συντηρήσει το κλίμα της μισαλλοδοξίας, να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στην προσπάθεια για αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης που καταχτά διαρκώς και νέο έδαφος μέσα στις πλατιές λαϊκές μάζες, τα πολιτικά κόμματα, τους πολιτικούς, στρατιωτικούς και κοινωνικούς παράγοντες της χώρας. Συνέχεια

Κώστας Σπέρας: συνειδητός πράκτορας της αντίδρασης

Συλλογή κειμένων για τον αγιοποιημένο Κώστα Σπέρα, κάποτε αναρχοσυνδικαλιστή και στη συνέχεια φασίστα τσιράκι της αντίδρασης. Τα αναδημοσιεύω εδώ γιατί δε θα μπορούσαν να λείπουν από την κατηγορία «Συνειδητοί πράκτορες της αντίδρασης».

Πηγή: http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=148657

Το σενάριο είναι ακριβώς το ίδιο σε όλες τις περιπτώσεις. Η αστική διανόηση συγκινημένη από τον ηρωικό αγώνα των Ισπανών αναρχικών στον Εμφύλιο (κανένας δεν συζητάει βέβαια ότι ο αγώνας αυτός θα τελείωνε το 1936 με την κατάληψη της Μαδρίτης από τους εθνικιστές, αν δεν ήταν η ΕΣΣΔ να δώσει βοήθεια σε όπλα και άντρες στην Ισπανική Δημοκρατία). Ένας αγώνας, (μια κοινωνική επανάσταση καλύτερα), που δεν είχε αίσιο τέλος γιατί προδόθηκε από το σταλινικό κομμουνιστικό κόμμα. Κάποτε ήταν στη μόδα και ο κατσαπλιάς Μάχνο και οι συμμορίτες του στην Ουκρανία κατά την διάρκεια του τρομακτικού εμφύλιου που ακολούθησε τη ρωσική επανάσταση.

Στην Ελλάδα, μπορεί να μην είχαμε ποτέ σπουδαία αναρχική ή αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση (τουλάχιστον ανάλογη με αυτήν της Ιταλίας, Ισπανίας ή των χωρών της Λατινικής Αμερικής), αλλά έχουμε τον ηρωικό Κώστα Σπέρα που δολοφονήθηκε από το σταλινικό ΚΚΕ, (τον ΕΛΑΣ ή την ΟΠΛΑ ανάλογα με τα γούστα και τις διαθέσεις του καθενός).

Συνέχεια

Άγις Στίνας, «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ»

Το άρθρο που ακολουθεί το είχα γράψει πριν λίγα χρόνια για να δημοσιευτεί ως βιβλιοκριτική σε περιοδικό. Τελικά δε δημοσιεύτηκε ποτέ, οπότε το παρουσιάζω σήμερα εδώ. Η αλήθεια είναι ότι η έκταση του άρθρου είναι πολύ περιορισμένη. Αν έγραφα τίποτα για το μπλογκ χωρίς τους χωρικούς περιορισμούς που επιβάλλει το περιοδικό θα ήμουν πολύ πιο αναλυτικός. Προς το παρόν θα περιοριστώ στο να δώσω στο τέλος ένα λινκ τόσο για το ίδιο το βιβλίο όσο και για έναν σχολιασμό αποσπασμάτων του. Είναι αλήθεια επίσης πως το ύφος παραείναι επιεικές και νηφάλιο, αν το έγραφα σήμερα αμφιβάλλω αν κατάφερνα να κρατήσω την ψυχραιμία μου με τα ψέμματα που αραδιάζει ο Στίνας! Ιδού:

Άγις Στίνας
ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ
Εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη

Ο Άγις Στίνας (ψευδώνυμο του Σπύρου Πρίφτη) υπήρξε μέλος του ΚΚΕ μέχρι το 1932. Στη συνέχεια πέρασε στον Αρχειομαρξισμό, που ήταν η κύρια έκφραση του τροτσκισμού στην Ελλάδα. Μέχρι το 1947 υπήρξε μέλος της 4ης διεθνούς, για να καταλήξει αργότερα στον αναρχισμό. Το βιβλίο του, «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ», είναι μεν ιστορικού περιεχομένου, θα λέγαμε όμως ότι είναι πρωτίστως πολιτικό, μιας και αποτελεί έκθεση των πολιτικών απόψεων και εκτιμήσεων του συγγραφέα για την περίοδο της τριπλής κατοχής στην Ελλάδα.

Όλη η πολιτική τοποθέτηση του Στίνα ξεκινάει από μια ανάλυση, η οποία προκύπτει από τη λανθασμένη ανάγνωση και τη μηχανιστική μεταφορά της λενινιστικής αντίληψης για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις διαφορετικές συνθήκες του Β’ Π.Π. και συγκεκριμένα στην κατεχόμενη Ελλάδα. Για το Στίνα η αντιστασιακή δράση ισοδυναμούσε με συμμετοχή και συνέχιση του πολέμου, επομένως ήταν καταδικαστέα. Οι αντιστασιακές πράξεις των ανταρτών ενάντια στα στρατεύματα κατοχής χαρακτηρίζονται ως «εθνικιστικές». Το καθήκον του κινήματος, που προκύπτει απ’ την ανάλυση αυτή, δεν ήταν ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, αλλά η συμφιλίωση του ελληνικού λαού με τους γερμανούς φαντάρους, ώστε αμφότεροι ενωμένοι να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στις «δικές τους» αστικές τάξεις.

Η λενινιστική – τριτοδιεθνιστική αντίληψη όριζε το χαρακτήρα της επανάστασης σε χώρες εθνικά υπόδουλες ή εξαρτημένες ως εθνικοαπελευθερωτικό / αντιιμπεριαλιστικό. Αυτό, όμως, είναι το λιγότερο. Η ίδια η ιστορία απέδειξε το στρεβλό των απόψεων αυτών, και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που τόσο η «τάση Στίνα», όσο και συνολικά οι τροτσκιστές στην Ελλάδα συρρικνώθηκαν σχεδόν μέχρι εξαφανίσεως τη δεκαετία του ’40.

Ο Στίνας, όμως, δε μένει εκεί. Για να στηρίξει ιστορικά και βάσει γεγονότων τις απόψεις του αυτές, ξεκινάει από την «όχι και τόσο σοβαρή» αντίσταση του ΕΑΜ ενάντια στον κατακτητή (την οποία κατά τα άλλα κατακρίνει εν γένει) για να καταλήξει στην αγκαλιά μυθευμάτων και παραχαράξεων που κοσμούσαν για δεκαετίες το ιδεολογικό οπλοστάσιο του μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς.

Από την αρχή κιόλας του βιβλίου, για να δικαιολογήσει και τη δική του στάση, προβάλλει την υποτιθέμενη παντοδυναμία του κατακτητή: «από την πρώτη μέρα της εισβολής γίνεται φανερό εκείνο που ήταν από πολύ πριν γνωστό, ότι κάθε αντίσταση στον εισβολέα ήταν μάταιη». Η αντίσταση, όμως, κατά το Στίνα, δεν ήταν μόνο «αδύνατη». Ήταν αχρείαστη και επιζήμια. Το βιβλίο επικαλείται περιστατικά της εποχής για να αποδείξει την (όχι και τόσο… πρωτότυπη) άποψη, ότι για τις εκτελέσεις και τα αντίποινα των δυνάμεων κατοχής ευθύνονται οι αντιστασιακές πράξεις!

Πώς λοιπόν το ΕΑΜικό κίνημα κατάφερε να συσπειρώσει στις γραμμές του την πλειοψηφία του ελληνικού λαού; Πώς ο ΕΛΑΣ κατάφερε να γίνει ο μεγαλύτερος εθελοντικός στρατός στην ελληνική ιστορία και από τους μεγαλύτερους στην κατεχόμενη Ευρώπη; Στις αιτίες των γεγονότων ο Στίνας δεν έχει απάντηση. Έχει απάντηση, όμως, όσον αφορά τους σκοπούς: «ο σκοπός του ΚΚΕ ήταν να καταλάβει την εξουσία όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί». Βάσει αυτής της γραμμής ανάλυσης των γεγονότων δεν είναι αξιοπερίεργο το πώς φτάνει να αναπαράγει τις προβοκάτσιες και τα ψεύδη της μοναρχοφασιστικής παράταξης: τα δεκεμβριανά, για παράδειγμα, παρουσιάζονται, λίγο πολύ, ως μια πραξικοπηματική προσπάθεια του ΕΑΜ για κατάληψη της εξουσίας, στο οποίο μάλιστα χρεώνονται «σφαγιασμοί χιλιάδων αθώων» κτλ.

Τα παραπάνω είναι ένα μικρό μόνο δείγμα της ιστορικής πλευράς του βιβλίου. Δεν είναι στους σκοπούς αυτού του άρθρου, κι ούτε το επιτρέπει η έκταση του περιοδικού, η ιστορική αντιπαράθεση επί των παραπάνω ζητημάτων. Η απλή εξέταση των βασικών ιστορικών δεδομένων ανατρέπει τις περισσότερες από τις απόψεις αυτές.

Ο Στίνας δε μιλάει ως μέρος της λύσης του προβλήματος που άκουγε στο όνομα «κατοχή», αλλά ως απών, και μάλιστα μαχητικά απών. Δεν διακήρυττε την προσέγγιση των στρατιωτών του κατακτητή σε συνδυασμό με την αντίσταση, αλλά το πρώτο μόνο. Και αυτό σε συνθήκες που όλα «έδειχναν» προς την αντίθεση κατεύθυνση για το επαναστατικό κίνημα, σε μια υπόθεση που συνεπήρε ολόκληρο τον ελληνικό λαό, και μάλιστα την μεγάλη του πλειοψηφία στο πλευρό των κομμουνιστών.

Κάνοντας την αυτοκριτική της η τροτσκιστική «Ομάδα Κομμουνιστών» το 1946 διαπιστώνει ότι οι, ακόμα και τεχνητές, αντιθέσεις του αρχειομαρξισμού με το ΚΚΕ τον οδήγησε να γίνει «φορέας αντιλήψεων και επιδράσεων αστικής αντιδραστικής νοοτροπίας και κριτικής». Το βιβλίο του Στίνα αξίζει να διαβαστεί κριτικά και να βγουν τα απαραίτητα πολιτικά και ιστορικά συμπεράσματα για το σήμερα. Σε καιρούς αντικομμουνιστικών μνημονίων δεν είναι λίγες οι φορές που πλασάρονται ιστορικές, πολιτικές, ιδεολογικές αντιλήψεις με αριστερό περιτύλιγμα, όχι όμως και τόσο αριστερό περιεχόμενο…

* Ολόκληρο το βιβλίο σε text: http://stinas.vrahokipos.net/texts/eam_elas_opla.htm και σε pdf: http://www.scribd.com/doc/11837465/-

* «Α. Στίνας: μια ζωή κάτω από τη σημαία της συκοφαντίας». Σχολιασμός επιλεγμένων αποσπασμάτων σε κείμενο που αλιεύτηκε από το indymedia: http://stinas.vrahokipos.net/texts/eam_elas_opla_answer.htm

«Γη και Ελευθερία» ή από ποιους ξαναγράφεται η ιστορία

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε μας έχει γίνει συνήθεια στο ζήτημα «τι αριστερά θέλουμε», το χορό να το σέρνει… η ίδια η αστική τάξη.

Έτσι δεν είναι λίγοι εκείνοι των οποίων η αντίληψη για την αριστερά διαμορφώνεται από ταινίες όπως… το Κατύν, από «αποκαλύψεις» του Γκορμπατσόφ, από τα «ευτυχώς ηττηθήκαμε» των διαφόρων μετανοημένων. Όλα με κοινή συνισταμένη το μηδενισμό απέναντι στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος και φυσικά την προσέγγιση βάσει του τρύπιου δίπολου «σταλινισμός-αντισταλινισμός», το οποίο μόνο συσκοτίζει τα ζητήματα παρά τα διαφωτίζει.

Σ’ αυτή την κατηγορία εμπίπτει και μια ταινία η οποία παρ’ όλα αυτά είναι θέσφατο στους κόλπους της αριστεράς. Γιατί; Διότι δεν επενδύει στον ανοιχτό αντικομμουνισμό, αλλά τον κριτικάρει –υποτίθεται- από αριστερή σκοπιά. Μιλώ φυσικά για το «Γη και Ελευθερία» του Κεν Λόουτς.

Συνέχεια

Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η «διαρκής επανάσταση» του Τρότσκι και ο ρόλος της αγροτιάς

Πρόλογος

«Ενώ οι δημοκράτες μικροαστοί θέλουν ν’ αποτελειώσουν την επανάσταση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και με την πραγματοποίηση το πολύ πολύ των παραπάνω διεκδικήσεων, συμφερο δικό μας και καθήκον δικό μας είναι να κάνουμε την επανάσταση διαρκή, ώσπου όλες οι λίγο-πολύ ιδιοκτήτριες τάξεις ν’ απωθηθούν από την εξουσία, ώσπου να κατακτηθεί η κρατική εξουσία από το προλεταριάτο και ώσπου η συνένωση των προλεταρίων, όχι μονάχα σε μια χώρα, αλλ’σ’ όλες τις κυρίαρχες χώρες της γης, να έχει προχωρήσει τόσο, που να ‘χει σταματήσει ο συναγωνισμός ανάμεσα στους προλετάριους αυτών των χωρών και ώσπου να συγκεντρωθούν στα χέρια των προλεταρίων τουλάχιστον οι πιο αποφασιστικές παραγωγικές δυνάμεις». Κ.Μαρξ

«Όλα έγιναν ακριβώς όπως τα λέγαμε. Η πορεία της επανάστασης επιβεβαίωσε την ορθότητα του συλλογισμού μας. Πρώτα, μαζί με «όλη» την αγροτιά ενάντια στη μοναρχία, ενάντια στους τσιφλικάδες, ενάντια στο μεσαίωνα (και κατά τούτο η επανάσταση παραμένει αστική, αστικοδημοκρατική). Ύστερα, μαζί με τη φτωχή αγροτιά, μαζί με τους μισοπρολετάριους, μαζί με όλους τους εκμεταλλευομένους, ενάντια στον καπιταλισμό και ενάντια στους πλούσιους του χωριού, τους κουλάκους, τους κερδοσκόπους. Και κατά τούτο η επανάσταση γίνεται σοσιαλιστική. Κάθε προσπάθεια να υψωθεί ένα τεχνητό σινικό τείχος ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο επαναστάσεις, να ξεχωρίσει η μια από την άλλη με οτιδήποτε άλλο εκτός από το βαθμό της προετοιμασίας του προλεταριάτου και το βαθμό της συνενωσής του με τη φτωχολογιά του χωριού, αποτελεί την πιο μεγάλη διαστρέβλωση του μαρξισμού, τον εκχυδαϊσμό του, την αντικατάστασή του με το φιλελευθερισμό». Λένιν

Τα παραπάνω αποσπάσματα χρησιμοποιούν οι τροτσκιστές για να πλασάρουν την εξής θεωρία:

Συνέχεια