Τα εγκλήματα του Στάλιν
Ακολουθεί εκπαιδευτικό κείμενο με συνοπτική ανάλυση της ορθής προλεταριακής γενικής γραμμής επί του ζητήματος. Ο τίτλος είναι προφανώς ειρωνικός προς τους συκοφάντες του σοσιαλισμού που δεν κάνουν κριτική αλλά χτίζουν πυργάκια στις λάσπες των αστών.
“Η δικτατορία του προλεταριάτου συνδέεται άρρηκτα με την ταξική πάλη. Σε συνθήκες οικοδόμησης του σοσιαλισμού η οποιαδήποτε παραγνώριση της ταξικής πάλης σαν κινητήρια δύναμη και της σοσιαλιστικής κοινωνίας έρχεται να θίξει κύρια και την ίδια τη δικτατορίατου προλεταριάτου. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας της Σοβιετικής Ένωσης όπου το 1936 επίσημα μέσα στο σοβιετικό Σύνταγμα αναιρείται ουσιαστικά η ταξική πάλη και συνεπώς η δικτατορίατου προλεταριάτου. Μάλιστα στην «Ιστορία του ΚΚΣΕ» που γράφτηκε στην εποχή του Στάλιν αναφέρεται: «Έτσι η ΕΣΣΔ μπήκε σε καινούριο στάδιο ανάπτυξης, το στάδιο της ολοκλήρωσης του χτισίματος της σοσιαλιστικής κοινωνίας, όπου καθοδηγητική αρχή της κοινωνικής ζωής θα είναι η κομμουνιστική αρχή: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».
Οι αλλαγές του Συντάγματος του 1924 είχαν ήδη αποφασισθεί από το 7ο Συνέδριο των Σοβιέτ και ειδική Συνταγματική Επιτροπή που συγκροτήθηκε με την προεδρία του Στάλιν, ο οποίος και εισηγήθηκε τις τροποποιήσεις, που έγιναν αποδεχτές στο 8ο Έκτακτο Συνέδριο των Σοβιέτ. Η αιτιολόγηση των τροποποιήσεων ήταν ότι το Σύνταγμα του 1924 είχε διατυπωθεί στην πρώτη περίοδο της ΝΕΠ «τότε που η εξουσία των σοβιέτ ανέχονταν ακόμα την ανάπτυξη του καπιταλισμού δίπλα στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού» και ότι «τότε δεν είχε λυθεί ακόμα το ζήτημα ποιος-ποιον». Επίσης ότι «τα κεφαλαιοκρατικά στοιχεία ήδη είχαν ξεκαθαριστεί ολότελα, νίκησε το σοσιαλιστικό σύστημα σε όλους τους τομείς της λαϊκής οικονομίας», ότι «καταργήθηκε για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» κτλ. Διαπιστώνονταν επίσης ότι «έτσι σβήνουν τα ταξικά όρια ανάμεσα στους εργαζόμενους της ΕΣΣΔ, εξαφανίζεται η παλιά ταξική αποκλειστικότητα. Πέφτουν και εξαφανίζονται οι οικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις ανάμεσα στους εργάτες, τους αγρότες και τους διανοούμενους . Δημιουργήθηκε η βάση για την ηθικοπολιτική ενότητα της κοινωνίας». Και στο σημείο μάλιστα για την καθολική ψηφοφορία αναφέρονταν: «Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες της ΕΣΣΔ που έκλεισαν τα 18 χρόνια, ανεξάρτητα από τη φυλή και εθνικότητα που ανήκουν, από θρήσκευμα, μορφωτικό επίπεδο, τόπο κατοικίας, κοινωνική προέλευση, περιουσιακή κατάσταση και προηγούμενη δράση, έχουν το δικαίωμα να πάρουν μέρος στην εκλογή των βουλευτών και να εκλεγούν, εκτός από τους τρελούς και όσους έχουν στερηθεί με δικαστική απόφαση τα εκλογικά τους δικαιώματα».
Τα αξιώματα αυτά τα συναντάμε και στα «Ζητήματα Λενινισμού» του Στάλιν και σε άλλες αποφάσεις και κείμενα. Βέβαια ο ίδιος ο Στάλιν όταν έγραφε το 1952 τα «Προβλήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» έμμεσα και απαντώντας στον Γιαροσένκο έρχεται να αναθεωρήσει τη θέση αυτή και να υποστηρίξει τη συνέχιση της ταξικής πάλης μέσα σε συνθήκες οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Αλλά κάτι τέτοιο όπως κι άλλες ανάλογες τοποθετήσεις αδυνατούσαν να θέσουν το ζήτημα στη σωστή του βάση και με όλες του τις συνέπειες, τη στιγμή που για δυο δεκαετίες περίπου ίσχυε και προβάλλονταν επίσημα η ανυπαρξία των τάξεων και της πάλης ανάμεσά τους, μιας και λύθηκε το ζήτημα «ποιος-ποιον», «ξεκαθαρίστηκαν ολότελα τα καπιταλιστικά στοιχεία», «καταργήθηκε για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», δημιουργήθηκε η «ηθικοπολιτική ενότητα της κοινωνίας» μιας κοινωνίας που έχει μόνον πολίτες (κι όχι τάξεις με αντιθετικά συμφέροντα) και στην οποία όλοι ασκούν δικαιώματα, όπως αυτό της ψήφου, πλην των «τρελών» και αυτών που έχουν στερηθεί δικαστικά κάτι τέτοιο.
Πάνω σ’ αυτήν εδώ τη βάση μπορεί να οικοδομηθεί αβίαστα η θεωρία του «παλλαϊκού κράτου» και να γίνεται ακατανόητη η θέση για κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου. Έτσι μας είναι ακατανόητη και αντιφατική η ισχυροποίηση ενός κράτους μέσα σε μια κοινωνία όπου ταξικές αντιθέσεις δεν υπάρχουν και μάλιστα ανταγωνιστικές και η επίκληση του εξωτερικού εχθρού δεν δικαιολογεί κάτι τέτοιο, ίσα – ίσα το ανατρέπει. Το προλεταριακό κράτος, δηλ. η δικτατορία του προλεταριάτου θα ‘ναι μια εξουσία κρατική, που θα βαίνει στην απονέκρωσή του, στο βαθμό που ορισμένες από τις λειτουργίες του καθίστανται μη αναγκαίες.
Με τη θέση για το «στάδιο ολοκλήρωσης του χτισίματος της σοσιαλιστικής κοινωνίας και του βαθμιαίου περάσματος στην κομμουνιστική κοινωνία», ανατρέπεται η σωστή θεωρία του σοσιαλισμού (κι όχι του κομμουνισμού) σε μια χώρα μόνο, η αναγκαιότητα της διεθνιστικής διάστασης του κομμουνιστικού κινήματος, η ύπαρξη του κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου και η συνέχιση της ταξικής πάλης μέχρι την αταξική κοινωνία, η θεωρία του «αδύνατου κρίκου», που πρέπει ωστόσο να τραβήξει ολόκληρη την αλυσίδα, την αναγκαιότητα ενός και μοναδικού σταδίου μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, το στάδιο δηλ. της δικτατορίας του προλεταριάτου, και τέλος την ανάδειξη των παραγωγικών δυνάμεων σε καθοριστικό παράγοντα εξέλιξης της κοινωνίας σε αντίθεση με τις παραγωγικές σχέσεις και της ταξικής πάλης. Ο Μάο Τσε Τουνγκ είναι ο πιο σύγχρονος διανοητής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που κατόρθωσε σ’ ένα βαθμό να συνοψίσει την αρνητική πείρα της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών συμπεριλαμβανομένης και της Κίνας, να κωδικοποιήσει ορισμένα βασικά διδάγματα και να τα δοκιμάσει στην πράξη, μέσα στη σύνθετη κινέζικη πραγματικότητα. Η βασικότερη προσφορά του στον τομέα αυτό συνοψίζεται στη διαπίστωση, ή καλύτερα στην επαναβεβαίωση ότι σ’ όλη τη φάση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης υπάρχουν τάξεις, ταξικές αντιθέσεις και ταξική πάλη. Ο Μαρξ μιλάει για «αδιάκοπη επανάσταση σ’ όλη τη μεταβατική περίοδο». Ότι το «ποιος-ποιον» δεν έχει λυθεί για πάντα με την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο και ότι κίνδυνοι παλινόρθωσης υπάρχουν συνεχώς. Ότι για να αποτραπούν αυτοί οι κίνδυνοι χρειάζονται πολλές Πολιτιστικές Επαναστάσεις, χρειάζεται ν’ αναζητείται η αστική τάξη μέσα στο κόμμα και να διεξάγεται μάχη σ’ όλα τα επίπεδα ανάμεσα στις δυο γραμμές, την προλεταριακή και την αστική. Ότι η προλεταριακή γραμμή πρέπει να στηρίζεται και να κινητοποιεί τις λαϊκές μάζες για να ανατρέψουν την νέα γραφειοκρατική αστική τάξη που διαμορφώνεται στο κράτος, στο κόμμα, παντού. Να βαθαίνει και να επεκτείνεται η δικτατορία του προλεταριάτου, να χτυπιέται το αστικό δίκαιο, να ολοκληρώνει την ηγεμονία της η εργατική τάξη σ’ όλη την κοινωνία.”
Από κείμενο του ΚΚΕ(μ-λ), 1982
Τούπακ Αμάρου
Το παρεκκλήσι με υπερηφάνεια εγκαινιάζει την καινούρια κατηγορία άρθρων “Αξιόλογες προσωπικότητες, ήτοι μάρτυρες” με μια θρυλική μορφή των Ινδιάνων και του άγνωστου αγώνα τους για ανεξαρτησία και ισοτιμία.
Τούπα ή Τούπακ Αμάρου ο Β’ (Tupa ή Tupac Amaru II, ισπανικό όνομα Jose Gabriel Condorcanqui Noguera, Tinta του Cuzco του Περού, 19 Μαρτίου 1742 – Cuzco, 18 Μαϊου 1781).
Περουβιανός εθνικός επαναστάτης, πέμπτος απόγονος του ομώνυμου Ίνκας βασιλιά τον οποίο είχε πριν από 2 αιώνες αποκεφαλίσει ο Ισπανός κυβερνήτης Τολέδο και ηγέτης του μεγάλου ξεσηκωμού των αυτοχθόνων το έτος 1780 ενάντια στις Ισπανούς κατακτητές.
ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Γεννήθηκε στην Τίντα (Tinta) της περιφέρειας του Cuzco και μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του υιοθετήθηκε από τους θείους του, ανατράφηκε ως ευγενής και μορφώθηκε στο ιησουϊτικο σχολείο «San Francisco de Borja» του Cuzco. Απέκτησε άριστη γνώση της λατινικής και ισπανικής γλώσσας, καθώς και της γλώσσας Quechua των αυτοχθόνων. Μοιάζοντας με Ισπανό από την προφορά του, το χρώμα του δέρματός του και τον τρόπο ντυσίματός του, κληρονόμησε ωστόσο από τον θανόντα αδελφό του Κλεμέντε (Clemente) την αρχηγία (caciqueship) των αυτοχθόνων στις περιοχές Tungasuca και Pampamarca, και φρόντισε να εξασφαλίσει την διατήρηση των παραδοσιακών θεσμών και ηθών του έθνους του, αφού η μόνη υποχρέωσή του απέναντι στους Ισπανούς ήταν η συλλογή των φόρων για λογαριασμό του Ισπανού «corregidor» (κυβερνήτη).
Έκτη Αυγούστου
Στη δροσιά μιας αναπάντεχης πολύχρωμης βροχής
κάτω απ’ το φως του διαλυμένου φεγγαριού
θα τραγουδάμε ξαφνιασμένοι το τέλος της αρχής
με μελωδίες του παλιού καλού καιρού
Σε πολιτείες σκοτεινές κάτω απ’ τη γη
καθώς η άνοιξη δεν θα ‘ρχεται θ’ αργεί
Θα ερωτευόμαστε ο ένας τη σκιά του αλλουνού
θα ‘μαστε λίγοι οι εκλεκτοί κι οι τυχεροί
Τρύπες
Η Γερμανία το φθινόπωρο (1978) [Deutschland im Herbst / Germany in Autumn]
Ο Σλάιερ κατά τη διάρκεια της απαγωγής του
Η ταινία-ντοκιμαντέρ ξεκινάει με πραγματικές σκηνές από την κηδεία του Χανς Μάρτιν Σλάιερ. Ο Σλάιερ δεν ήταν ένας άτυχος “λάθος άνθρωπος στη λάθος στιγμή”. Από το 1931, σε ηλικία 16 ετών είχε ενταχθεί στη χιτλερική νεολαία και στη συνέχεια στα Ες-Ες, έχοντας στενές γνωριμίες με την ηγεσία, που έφταναν μέχρι τον Γκέμπελς. Μετά τον πόλεμο, ήταν ένας από τους πολλούς ναζί, οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ από το δυτικογερμανικό καθεστώς. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977 ο Χανς Μάρτιν Σλάιερ έπεσε θύμα απαγωγής της RAF (Rote Armee Fraktion / Φράξια Κόκκινος Στρατός), ζητώντας την απελευθέρωση 11 συντρόφων της από τις γερμανικές φυλακές, μεταξύ των οποίων οι Αντρέας Μπάαντερ, Ουλρίκε Μάινχοφ, Γκρούντρουν Έσλιν, Ίρμγκαρντ Μέλερ. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Ξανάπιασε δουλειά το παρακράτος στη Θεσσαλονίκη
“Στις 3:30 τα ξημερώματα Σαββάτου προς Κυριακή 5/7 πραγματοποιήθηκε επίθεση στο στέκι “Σφεντόνα” των Αγωνιστικών Κινήσεων Θεσσαλονίκης με εκρηκτικό μηχανισμό! Από την έκρηξη προκλήθηκαν υλικές ζημιές στην πόρτα του στεκιού και στο μέσα χώρο. Από τύχη δεν είχαμε ανθρώπινο τραυματισμό ή ακόμη και απώλεια ζωής καθώς είναι βέβαιο πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε αν εκείνη την ώρα περνούσε από εκεί.
Η επίθεση αυτή αποτελεί συνέχεια των προηγούμενων που έγιναν σε στέκια μεταναστών, συλλογικοτήτων, οργανώσεων κτλ από φασιστικές και παρακρατικές ομάδες και ως σκοπό έχει να τρομοκρατήσει το λαό, τη νεολαία και γενικά όλους όσους αγωνίζονται.
Με τέτοιου είδους ενέργειες, το σύστημα, θέλει να στείλει το μήνυμα πως σε περίοδο οικονομικής κρίσης και άκρας επιθετικότητας απο πλευράς του σε βάρος του εργαζόμενου λαού δε χωράνε αγώνες, αντιστάσεις και οργανωμένη πάλη και για αυτό βάζει στο στόχαστρο αγωνιστές, οργανωσεις, συλλογικότητες, στέκια κτλ.
Τέλος, δεν είναι τυχαίο πως η επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε λίγες μόλις μέρες πριν απο την Πορεία για τους μετανάστες στη Θεσσαλονίκη, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο το όλο κλίμα τρομοκρατίας που έχει δημιουργηθεί γύρω απο το ζήτημα των μεταναστών.
Η γενικευμένη καταστολή απο πλευράς του κράτους που εντάθηκε ακόμη περισσότερο μετά το Δεκέμβρη χτυπάει τα δικαιώματα όλων μας και για αυτό πρέπει να καταγγελθεί με κάθε τρόπο. Η απάντηση σε φασιστικού τύπου χτυπήματα όπως αυτό στο στέκι των Αγωνιστικών Κινήσεων δεν μπορεί να ειδοθεί έξω απο τη σκοπιά της ανάπτυξης αγώνων και αντιστάσεων σε κάθε χώρο είτε αυτός λέγεται χώρος δουλειάς, σωματείο, πανεπιστήμια ΤΕΙ, γειτονιά κτλ.
Στο δρόμο σπάμε την τρομοκρατία!
Η τρομοκρατία δε μας σταματά στο δρομο του αγώνα βαδίζουμε ξανά!
Η μαζικότητα και η δυναμική της πορείας (για τους μετανάστες) την Τρίτη 7/7 θα είναι μια πρώτη απάντηση!
Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ ΤΕΙ”
Σύντροφε Δελαστίκ…
Σκέψεις για την ακροδεξιά στην Ελλάδα
Οι όποιοι συνειρμοί σας δημιουργούνται ΔΕΝ οφείλονται στη γωνία λήψης της φωτογραφίας
Εκφραστής της ακροδεξιάς στην Ελλάδα είναι το ΛΑΟΣ. Θεωρώ ότι είναι σαφώς πιο επικίνδυνο από οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή, οι οποίες είναι “καταδικασμένες” σε ρόλο συμμορίας και παρακράτους. Στην Ελλάδα ο φασισμός σήμερα δε μπορεί να εκφραστεί ανοιχτά, χρειάζεται πλάγιες οδούς και έμμεσες διατυπώσεις.
Γιατί ανέβηκε το ΛΑΟΣ στις ευρωεκλογές; Ένας βασικός λόγος είναι η προκλητική υπερπροβολή του από τα ΜΜΕ. Και γιατί επέλεξαν να το προβάλλουν τόσο έντονα τώρα τα ΜΜΕ και όχι, για παράδειγμα, πριν ένα χρόνο; *
Τζιμάκος για οικολογία
“Ολη αυτή η μοντερνιά «μην πετάξεις το μπουκάλι, μη βάλεις τη λάμπα, κλείσε την τηλεόραση». Ο καπιταλισμός μας δημιουργεί τύψεις ότι εμείς φταίμε για τη μόλυνση του περιβάλλοντος, ενώ αυτός μας βομβαρδίζει με πλουτώνιο και φταίει ο καημένος που άφησε την τηλεόραση και την τοστιέρα να περιμένουν. Είναι αυτή η οικολογία Αλ Γκορ, Αλ Αφούζου, Αλ Καπόνε. Τη σιχαίνομαι. Πιστεύω ότι τα θέματα είναι πολιτικά. Τι Greenpeace και πράσινα άλογα, που παίρνουν και στο λαιμό τους πολύ νεολαία. Τι να κάνω, να σώσω την αρκούδα; Σταμάτησε πρώτα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και μετά σώσε την αρκούδα. Αλλά πώς θα τη σώσεις αν δεν έχεις να φας;”
Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς
Ένα τραγούδι σχεδόν άγνωστο πια. Πρόκειται για ελληνική μελοποίηση του ποιήματος του Αλβανού ποιητή Μωϋσή Ζαλόσνια, αφιερωμένο στο Νίκο Μπελογιάννη.
Η εκτέλεση είναι από την ΠΠΣΠ (Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη), παράταξη του ΚΚΕ(μ-λ) στα πανεπιστήμια, εν έτει 1977.
Στίχοι:
Μαύρο μαντάτο και πικρό την Αλβανία γέμισε και λέει: Τον Μπελογίαννη ξάπλωσαν νεκρό, κι ήτανε σαν να χάσαμε δικό, σαν τον Κεμάλ η καρδιά τον κλαίει.
Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι το αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη.
Μιλάει ο Εμβέρ στο Κόμμα μας μπροστά… Ενός λεπτού σιγή στο συντροφό μας. Τον πόνο μας με λόγια αδερφικά να πούμε στα συντρόφια τα πιστά στο κόμμα της Ελλάδας τ’ αδερφό μας.
Του Τσώρτσιλ, του Τρούμαν τα σκυλιά, οι άτιμοι προδότες της Αθήνας τον σκότωσαν στη νύχτα τη βαθιά. Μα η Ελλάδα το παιδί της το τιμά, η ματωμένη Ελλάδα η αδερφή μας.
Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς. Το αίμα τους, ποτάμι φουσκωμένο, ποιος της ζωής θα πνίξει τους χυμούς μεσ’ στης Ελλάδας ζούνε τους βωμούς οι ήρωες – στεφάνι δοξασμένο.
[Ο Κεμάλ που αναφέρεται στην πρώτη στροφή είναι ο Qemal Stafa (Κεμάλ Στάφα) αγωνιστής της αντίστασης ενάντια στον ιταλό κατακτητή. Εξέχον μέλος του Κ.Κ. Αλβανίας ο οποίος σκοτώθηκε στις 5 Μαΐου 1941 στα Τίρανα και τον καιρό εκείνο ήταν επικεφαλής της Νεολαίας του Κ.Κ. Αλβανίας.
Η 5 Μαΐου ακόμα και σήμερα στην Αλβανία( φυσικά μέχρι το 1990) που είναι η δεξιά στην κυβέρνηση, αποτελεί ήμερα μνήμης για τους ήρωες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, για τους ήρωες της πατρίδας]
Δείτε επίσης: Το τελευταίο γράμμα του Νίκου Μπελογιάννη
Πόλεμος – Στρατής Μυριβήλης
Το διήγημα του Στρατή Μυριβήλη “Πόλεμος” δημοσιεύτηκε το 1928 και περιγράφει τις αγριότητες του πολέμου απ’ την πλευρά ενός φαντάρου που παίρνει μέρος στα γεγονότα. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι πως δε μιλάει για τον πόλεμο αόριστα, αλλά περιγράφει γεγονότα που συνέβησαν κατά την προέλαση του ελληνικού στρατού στην περιοχή της Πτολεμαΐδας το Νοέμβριο του 1912, κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων.
Την εποχή της δημοσίευσής του αντιμετωπίστηκε ως αναφορά σε γεγονότα αληθινά μεν, που έπρεπε όμως να ξεχαστούν. Χαρακτηριστικά, η Ακαδημία Αθηνών υπέδειξε στο συγγραφέα “να προσέξη και τας ευγενεστέρας απόψεις των πολεμικών αγώνων”!
Τότε τα γεγονότα αυτά αποτελούσαν βίωμα για εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες.
Σήμερα, 80 χρόνια μετά, η άτυπη συμφωνία σιωπής φαίνεται να έπιασε τόπο. 80 χρόνια “εθνικώς ορθής” ιστοριογραφίας κατάφεραν να διαγράψουν αυτές τις πλευρές των γεγονότων και να αφήσουν μόνο “τας ευγενεστέρας απόψεις” του πολέμου.
Η συνέχεια στο διήγημα.
Διαβάστε το ή κατεβάστε το από το scribd.
* Η δακτυλογράφηση έγινε από την ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου. Εγώ απλώς το συμμάζεψα σε pdf.
Η Γενική Γραμμή (1929) του Σεργκέι Αϊζενστάιν (a.k.a. Το παλιό και το καινούριο)
The General Line. Old and New. Старое и новое. Staroye i novoye.
“Να εφαρμοστεί η Γενική Γραμμή της Εργατο-Αγροτικής Επιθεώρησης“! Κάπως έτσι μπουκάρει ο μουζίκος του Eisenstein, σε μια στιγμή κορύφωσης της ταινίας, απαιτώντας να του δωθεί… ένα τρακτέρ. Η δύσκολη πορεία της νεαρής σοβιετικής εξουσίας για την κολλεκτιβοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Μέσα από την πορεία ενός χωριού προς τη συλλογικότητα και την εκμηχάνιση, κόντρα στους κουλάκους και στη γραφειοκρατία, στις δυνάμεις της φύσης και στις παλιές προλήψεις.
Όλα αυτά μέσα από τη διεισδυτική ματιά του κορυφαίου σοβιετικού σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν, με το ξεσηκωτικό του μοντάζ και τον καταιγισμό εικόνων που εκφράζουν αντιθέσεις, παραλληλισμούς, συναισθήματα και πάθη, αλλά και σαφή πολιτικά μηνύματα.
Για λόγους που δε γνωρίζω η ταινία είναι σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα, παρόλο που θεωρείτε πρωτοπόρα ως προς τις τεχνικές που χρησιμοποίησε ο σκηνοθέτης στην εικόνα και στον ήχο. Παρακάτω παραθέτω links στο rapidshare για να την κατεβάσετε, όπως επίσης και ελληνικούς υπότιτλους σε ξεχωριστό αρχείο.
Δύο εξαιρετικά και κατατοπιστικότατα άρθρα για τη σκηνοθεσία του Eisenstein, όπου θα βρείτε και αναφορές στην παρούσα ταινία:
Το μοντάζ στον Αϊζενστάιν και το επαναστατικό σοβιετικό σινεμά
“ΣΕΡΓΚΕΙ ΑΙΖΕΝΣΤΑΙΝ (1898 – 1948)”
http://rapidshare.com/files/226416491/Eisenstein_-_The_General_Line.part1.rar
http://rapidshare.com/files/226432803/Eisenstein_-_The_General_Line.part2.rar
http://rapidshare.com/files/226443763/Eisenstein_-_The_General_Line.part3.rar
http://rapidshare.com/files/226454765/Eisenstein_-_The_General_Line.part4.rar
http://rapidshare.com/files/226465695/Eisenstein_-_The_General_Line.part5.rar
http://rapidshare.com/files/226468620/Eisenstein_-_The_General_Line.part6.rar
http://rapidshare.com/files/226791441/Eisenstein_-_The_General_Line.srt
Το μπλόκο (1965) του Άδωνι Κύρου
Σήμερα το παρεκκλήσι παρουσιάζει μια σπάνια ελληνική ταινία. Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες που καταπιάνονται σοβαρά με το θέμα της κατοχής. Μετά ήρθε ο Πρέκας.
Επίσης είναι η μοναδική που παρουσιάζει με… αρκετό θράσος το θέμα-ταμπού (πόσο μάλλον για εκείνη την εποχή) των κουκουλοφόρων συνεργατών του κατακτητή.
Το θέμα είναι το γνωστό μπλόκο της Κοκκινιάς. Στην κινηματογραφική αυτή αναπαράσταση, μια νύχτα του 1944 οι Γερμανοί συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη στην Κοκκινιά και τον πιέζουν να καταδώσει τους αντιστασιακούς, αλλιώς θα τον εκτελέσουν…
Στη σκηνοθεσία είναι ο Άδωνις Κύρου, ο οποίος είχε και ο ίδιος συμμετοχή στην αντίσταση ως μέλος του φοιτητικού της ΟΠΛΑ.
Παίζουν οι γνωστοί Κώστας Καζάκος, Γιάννης Φέρτης, Μάνος Κατράκης, Ξένια Καλογεροπούλου, Ζωρζ Σαρρή ενώ τη μουσική επιμέλεια έχει ο Μίκης Θεοδωράκης.
Δυστυχώς πρόκειται για αρκετά κακή παραγωγή, πράγμα λογικό με τα λιγοστά μέσα της εποχής.
Σύνδεσμοι στο rapidshare για να το κατεβάσετε:
http://rapidshare.com/files/212396144/To.mploko_1965_.part1.rar
http://rapidshare.com/files/212402615/To.mploko_1965_.part2.rar
http://rapidshare.com/files/212408483/To.mploko_1965_.part3.rar
http://rapidshare.com/files/212411641/To.mploko_1965_.part4.rar
Εν όψει κρίσης
Ο χειρότερος απ’ όλους τους ανθρώπους
είναι εκείνος που αφήνει να τον θάψουν ζωντανό
προκειμένου να επιβιώσει
Ντάριο Φο, "Λα Τζουλαράτα"
